Türküler ağıttır bu topraklarda. Çığlıklar isyan... Kuş cıvıltıları yerine çelik kanatlı ölüm makinelerinin soğuk homurdanışları duyulur
Türküler ağıttır bu topraklarda. Çığlıklar isyan... Kuş cıvıltıları yerine çelik kanatlı ölüm makinelerinin soğuk homurdanışları duyulur. Yağmur yerine ölüm yağar gökten yoksulların üstüne.
Sevmem netameli aydır demiştir ya hani şair Aralık için. Yine netameli soğuk bir Aralık gecesi katillerin son teknoloji silahlarıyla kana bulandı. Tek yeteneği yoksul, emekçi halkları sömürmek, inkar ve imha etmek olan faşist devlet Uludere’nin Roboski köyünde tek geçim kaynakları sınır ticareti olan onlarca yoksul Kürt emekçiyi o çok methettiği ağır silahlarla katletti. Ölüm bu kez yağmur olup yağdı yoksulların üstüne.
Katliam makinesi TSK’nın F 16 savaş uçaklarıyla yaptığı bombardıman sonucu 34 köylü katledildi.
Devlet katliamı pekiştirebilmek için olay sonrası sağlık görevlilerinin bölgeye gidip yaralılara müdahale etmesini önledi. Ve bu nedenle kurtulma ihtimali olan yaralılar da kan kaybından ya da donarak hayatını kaybetti. Kimisi okul harçlığını çıkarabilmek için, kimi hasta annesine ilaç almak için, kimi de çocuklarının kursağından bir dilim ekmek geçsin diye Aralığın soğuğunda katır sırtında ve yaya 34 köylü, ailelerinden, hayallerinden, umutlarından ve hayattan koparıldı.
Yalan ve demagoji uzmanı burjuva medya katliamı 24 saat gizlemeye çalıştı. Fakat bir İngiliz atasözünde de belirtildiği gibi “gerçekler hiçe sayılamayacak kadar inatçı”ydı. Ve katliamı gizleyemedi. Bu kez de devreye klasik yalan, demagoji ve timsah gözyaşları girdi. Devlet her zamanki küstahlığıyla “olay araştırılıyor, kafile gerilla kafilesi olabilir” dedi. Ki gerilla kafilesi olsa bile işlediği insanlık suçu meşrulaştırılamazdı. Yalan yanlış bilgilerle hedef şaşırtma çabası da başarısız olunca timsah gözyaşları devreye girdi.
Yıllardır buldukları her fırsatta Kürt ulusuna olan şovenist faşist yaklaşımlar onlara ait değilmiş gibi, Roboski ve diğer katliamları onlar organize etmemiş gibi, ikiyüzlü bir tavırla devlet yetkilileri Roboski’ye akın etti. Fakat yıllardır faşist devletin her türlü zulmüne maruz kalan Kürt halkı bu sahtekarlığa papuç bırakmadı. Katliam henüz tazeyken utanmadan insanların acılarını sömürmeye gelen Uludere Kaymakamı mağdur yakınları tarafından hak ettiği cevabı alarak köyden kovuldu. Bu olayı da fırsat bilen devlet, Roboski’de terör estirerek birçok mağduru tutukladı. Katlettikleri insanların ailelerine utanmadan tazminat adı altında sus payı vermeye ve kaçakçılık demagojileriyle hedef şaşırtmaya çalıştı.
Katliamın üzerinden tam bir yıl geçti. Bu bir yıl içerisinde devlet Roboski sakinleri üzerindeki baskıyı arttırdı. Başbakan son konuşmasında yine Roboskili emekçilere olan kinini kustu. Soruşturmanın devam ettiğini belirtti. Ve “o grubun içinde PKK’liler de olabilir” demagojisini temcit pilavı gibi tekrarladı. Tüm bunlar yetmezmiş gibi TBMM İnsan Hakları Komisyonu da Roboski için yayınladığı raporda “Olay, Genelkurmay tarafından da yanlışlıkla verilmiş bir emir sonucu gerçekleşmiş olabilir” diyerek bir anlamda katliamı üstlenmiş, fakat durumu muğlaklaştırarak devletin katliamdaki payını silikleştirmeye çalışmıştır.
Ancak ne devletin Roboski sakinleri üzerinde estirdiği terör, ne kara demagoji dalgası Roboskili emekçileri yıldıramayacaktır. Roboski halkı nasıl evlatlarının kanı karşılığında devletin verdiği parayı elinin tersiyle ittiyse, nasıl devletin timsah gözyaşlarına prim vermediyse, nasıl hapis ve tecrite rağmen evlatlarının hesabını sormaktan vazgeçmediyse devletin hiçbir çabası onları yıldıramayacaktır. Roboski tıpkı Maraş gibi, 19 Aralık Katliamı gibi emekçilerin zihninde hesabı sorulacak bir zulüm olarak durmaktadır. Son olarak Ahmet Arif’in Otuzüçler için yazdığı ve Roboski’yi karşılayan şu dizeler Roboski halkının devlete verdiği en büyük cevaptır: “Vurun! ulan vurun! ben kolay ölmem. Ocakta küllenmiş közüm; karnımda sözüm var. Haldan bilene”…
[Alınteri'nin 2013 Ocak sayısından alınmıştır]