Yok olduk biz. Önce bedenimiz saydamlaştı, varlığımız yavaşça dağıldı, geçmişimiz silindi, hayallerimizi tanımaz olduk
Yok olduk biz.
Önce bedenimiz saydamlaştı, varlığımız yavaşça dağıldı. Sonra geçmişimiz silindi, hayallerimizi tanımaz olduk. Her şey yoluna girdi diyorlar. Bizse neye benzediğimizi çoktan unuttuk. Herkes gibiyiz şimdi yani olması gerektiği gibi, tıpkı ölüler gibi… Şimdi yakılan küllerimizden doğmak vaktidir şimdi binlerce, onbinlerce, yüz binlerce, milyonlarca Zümrüd-ü Anka Kuşu misali yandığımız/yakıldığımız küllerimizden kanatlanmak göğe açılmak zamanıdır…
İçimizdeki karanlık öyle hızla büyüyor ki neredeyse ışığın varlığını unutacağız. Yolumuzu ışıtanlar, karanlığın üzerinde ışık hüzmeleri yaratanlarımız bir bir alınıyor elimizden ve alınacağa da benziyor bizler yeni birer ışık hücresi olmadıkça; ışıklarımızı elimizden alanların üzerine öfkemizin ateşiyle yürümedikçe…
Bir saymaya başlasak, bir bir anlatmaya başlasak yitirdiklerimizi, resmi ya da gayri resmi olarak yazılan tarihin sayfaları kaldıramaz onları taşımaya.
Olmaz ya bir ağıt yakmaya başlasak dünya üzerinde hiç susmayan denilen dehak tanrılarının kawalara yazdığı ninnisini bastırır.
Sağsak annelerimizin, cumartesilerimizin göz memelerinden tarih boyunca damlayan gözyaşlarımızı, Nuh’un uğradığı tufandan önce yeryüzünü kaplayan dehak tanrılarının damlacıkları yanında halt eder.
Öyle büyük bir bedenimiz var ki bizim, öyle geniş öyle büyük ki koca deryalardan öte kocaman coğrafyalardan da öte, öyle ki bu dünyadaki mevcudiyetimiz sayısal varlığından fazla mermiyi bünyesinde barındırarak ölümsüzleşiyor.
Kan ile kutsanan rakamlarımız, sayılarımız var bizim… 15’lerimiz var, yanına 19 takısını alarak kan ile yıkanan zenginlikleri bahşeden tarihlerimiz var. Üzerlerine koca bir sınıfı inşa eden kanla yıkanmış zenginlikleri bahşeden 19 takılı 15’lerimiz var.
19’larımız var ki bir ile kanla yıkanan bir mezhebe plaka kodu olan 19’larımız var. . Ardından gelen yiğitleri ateşiyle kavurarak harman eden Sivas’larımız, ana rahmindeki çocuklarımıza kızıl kanlara bürünmüş kefenler biçen Maraş'larımız var.
19’larımız var ki ayazında bu ülkenin açlığa yatırdıkları bedenlerini ölümün uslu serinliğiyle ülkenin dört bir yanında ateşler yakanlarımız…
19’larımız var ki, özgürlüğünün ateşini ayakkabısının altındaki su alan delikten sızdıran uzanmış boylu boyunca Ocağın karını sıkılı kalan yumruğuyla ısıtan Ahparik’in intikam tarihi 19’larımız…
33’lerimiz var bizim… 3000 yıllık bir ateşin yakıcılığını üzerlerine siper eden, 33 kurşunlu yürek, 33 akmayan kan pınarı, kan gölü olan dağlarda 33’lerimiz var…
Öyle kutsanmış bir rakam ki o 33, göğüs kafesimizin üzerine milim milim ölçülerek atfedilen bir vahşetin ayını yıldızını nakşedecek kadar vahşileşen Uğur’lu 33’lerimiz var…
34’lerimiz var bizim… 34’lerimiz ki fatihin binbir dümenle fethettiği metropollerle özdeşleşen 34’lerimiz var… 34’lerimiz var ki ebabillerin üzerine binen insan motifine bürünen dehaklarca katledilen kaçak çaycılarımız var, kaçak sigaracılarımız var… 34 cihana kafa tutacak kadar kudretli ejderhaların zulmüne boyun eğmeyecek 34’lerimiz var.
Yoksulluklarımız, yokluklarımız var bizim. Cılız bünyelerimize gizlediğimiz ateşimizi üzerimizdeki kirli pantalonların yırtıklarından, ayağımızda ki sefil ayakkabıların altındaki su alan deliklerden dışarıya vuran zengin/ateşli/öfkeli yoksulluklarımız var…
O delik ayakkabılar ki, koca Cumhuriyetlerin üzerine tesis edildiği gaspedilen zenginlikleri, gaspedilen yaşamları harlayacak ateşleri barındırıyordu bünyesinde. Bütün kutsanmışların aslının inkarını inkar eden gerçekleri söylediği için bugünün kaçak çay bekçileri tarafından organize edilen bir dümenle ateşi söndürülmek istendi.
O delik ayakkabılar ki, gaspedilen zenginliklerin sesi, kaybedilen kimliklerin cildi olduğu için çocuk yaşta kendisinden katil imal edilen zihniyetlerce katledildi.
O delik ayakkabılar ki, içerisine aldığı soğuk hava ile soluksuzlara soluk olduğu için, soluksuz, amansız, zamansız ve kimliksiz hava sahası yaratmak isteyenlerin kirli elleriyle tertemiz ciğerlerine kan kusturuldu…
Öyle bir vücut buldu ki o delik ayakkabılar etrafında yitirdiklerimiz Dersim oldu, Zilan oldu, Ağrı Laç oldu, Koçgiri oldu, Ekmekçiyan oldu, Ulucanlar oldu, Roboski oldu, Uğur oldu, Kemal oldu, Fatih oldu Tahsin oldu…
Binlerce, onbinlerce, yüzbinlerce, milyonlarca küllerine sevdalandığımız yürek Ocak ayının 19’unda soğuk bir kaldırım taşının üzerinde bir Zümrüd-ü Anka kuşu misali uzanan Hrant oldu. Şimdi küllerinden doğan Zümrüd-ü Anka kuş sürüleri misali alanlarda hesap sorma, intikam alma zamanıdır. Şimdi özgürlüğün ülkesini kurmak için kanatlarımızı yeniden yeniden yeniden öfkemizin ateşini harlayarak çırpma zamanıdır.
Bize tasvir edilen üzere “her şeyi yoluna” koymak için bir adım daha atmak ve seri katillerin serisine kendilerini koymak zamanıdır…
[Alınteri'nin 2013 Ocak sayısından alınmıştır]