En iyi ihtimalle elimizde bir dairenin tapusuyla, yorgun iş çıkışlarında, TV'lerde daha fazla ölüm seyrediyor olacağız
Kentsel Dönüşüm, 2023 hedefleriyle birlikte daha yakıcı bir biçimde yaşamlarımıza girdi. İzmir’den, Mardin’e, Sivas’tan, Antalya’ya dev yıkımlar, dinamitle patlatmalar, artık gerçek bir enkaz halini alan sayısız tartışmayla birlikte gündeme oturdu. Sözü edilen, Türkiye genelinde 19 milyon yapıdan 11 milyonunun yıkılması ve yeniden yapılması!
Otobüs, otobüs polis ekipleriyle birlikte hazırlanan vinçler, TOMA’lar ve yıkım makinaları birçok yaşam alanına girmeye başladı. Ne tesadüftür ki, bütün bu yaşam alanları işçi ve emekçilerin oturduğu semtlerdi…
İşçi ve emekçilere sunulan vaatlerin hepsi kan ve gözyaşından yapılma bir dinamit gibi patlayarak gerçekleri dört bir yana saçtı. Gerçek şu ki, patronlar sınıfının salt kendi çıkarları için giriştiği kentsel dönüşüm, işçi ve emekçiler için yıkım ve sürgün anlamına geliyor. Tıpkı yaşamımızın her anında karşılaştığımız gibi…
Peki biz “kentsel dönüşüme”, yaşam alanlarımızın iyileşmesine ve gelişmesine karşı mıyız? Hayır! Soru şu: Nasıl bir kentsel dönüşüm? Hangi amaçlarla gerçekleştirilen bir kentsel dönüşüm? Ve kimler tarafından?..
Bir tanıdığımızın yapacağına dair verdiği söze ve nasıl yapacağına onu tanıdığımız kadarıyla bakarız. Neler yapabileceğini buna göre kestiririz. İnşaattan, tekstile, imalattan, hizmet sektörüne saatlerce çalışmamıza rağmen ücretlerimizi ancak söke söke alabildiğimiz, sigortalılık oranının içler acısı rakamlarda dolaştığı, en basit demokratik taleplerin coplarla ve biber gazlarıyla karşılandığı, işçi ölümlerinde dünyada ikinci sırada yer aldığımız bir ortamda; emperyalizme taşeronluk yapan, zam üstüne zam ile üstümüze gelen birileri (tekelci burjuvazi) birden çıkıp ta “Biz 19 milyon yapıdan 11 milyonunu yıkacağız. Ve kimse zarar görmeyecek. Her şey güzel olacak. Rahat olun” derse ne kadar inanırız? Bu tilkinin, karganın ağzındaki bir parça peyniri düşürmek için sarfettiği sözlerden ne kadar farklı olur?
İşte bu yüzden kentsel dönüşüme sadece kendi yaşamlarımızı, kendi ailemizi, akrabamızı vb. kapsayan salt bir yıkım ve yeniden yapım ilişkisi ve en önemlisi salt bir özel mülkiyet (*) yani “Al-ver, sahip ol” ilişkisi olarak bakarsak yanılgıya düşmüş oluruz.
Konumumuzdan ve sınıfımızın ortak çıkarlarından ayrı bakarsak yanılgıya düşmüş oluruz. Öyle bir yanılgı ki, bize, saatlerce ter dökmemize rağmen zaten yeterince kötü olan evlerimizi kaybetmemizi, daha uzaklara sürülmeyi, yenilgiyle sonuçlanacak çatışmaları ve enkaz bulutları arasında dökülen gözyaşlarını yaşatır! Bizi buna ortak eder!
Kısacası işin başındaki tercih sorunu, “Ben ne kazanacağım?” ile “Benim ailem, benim mahallem, benim oturduğum gibi olan bütün emekçi semtleri, ürettiğimiz bu topraklar, işçi sınıfı ve insanlık ne kazanacak?” arasında bir tercih sorunu. İşin özü tercihten de ziyade bir zorunluluk sorunu! Öbür türlüsü bizim için hep aynı kapıya çıkıyor!
Milyonlarca emekçiyi derinden etkileyecek olan böylesi bir plana girişilirken, bize ne kadar danışıldı? Bu konuda bilgi sahibi olan mimar ve mühendislerden, profesörlerden kaçına ve hangilerine danışıldı? Şehir merkezlerinin gitgide işçi ve emekçilere ve bütün eylemliliklerine daha uzak hale getirildiği ve daha da getirileceği 21. yüzyılda yaşıyoruz. Bütün bu planlara karşı gerçekten daha iyi bir kentsel dönüşümü sağlayacak bir mücadele hattını örmekten başka kurtuluşumuz yok. İnsanlığın çıkarlarının ortak olduğu, özel mülkiyetin ortadan kaldırıldığı sosyalist bir perspektifle hareket etmediğimiz sürece soruna özel mülkiyet sınırları içerisinden bakarsak, eni sonu küçük bir azınlık olan patronlar sınıfının ve bizi sömürmelerini güvenceye bağlayan kapitalizmin önünü açmış olacağız. Onları güçlendirerek emperyalizmin önünü açmış olacağız. En iyi ihtimalle ellerimizde bir apartman dairesinin tapusuyla, yorgun iş çıkışlarında, televizyonlarda daha fazla ölüm seyrediyor olacağız.
Bütün bunlara karşılık enkazın altında yatan sınıf bilinçlerimizi kuşanarak, kardeşleşerek bir mücadele hattı örmek bizim elimizde. Öncelikle kendi mahallemizden, semtimizden, sokaklarımızdan, başlayarak bilinçli bir örgütlenme çalışmasının aktif militanı olmalıyız. Ve zamanın sürekli aleyhimizde işlediğini unutmamalıyız.
Bulunduğumuz alanlarda örgütlenme biçimlerini canlandırmalıyız. Bütün emekçileri mücadelenin aktif öznesi yapan ve salt ‘kendi mahallemde ne olacak’ mantığından sosyalizm perspektifine geçişi sağlayan bir örgütlenme modelini kurmalıyız. Buna en iyi örneklerden biri daha önceki çalışmalarımızda nüvelerini oluşturduğumuz emekçilerin seçimleriyle gelen ve yine emekçiler tarafından kontrol edilen sokak temsilcileri üzerinden ilmek ilmek örülen bir örgütlenme modeli. Bu örgütlenmeler merkezileştirilerek yaptırım gücüyle bize yıkım olacak bir kentsel dönüşümü engelleyecek, taleplerimizi sokağın gücüyle kabul ettirmenin de ötesinde gerçekten insanlığın yararına bir kentsel dönüşümü getireceğimiz sosyalizm mücadelesinin yükselmesini sağlayacaktır.
Böylece rahatlıkla at koşturan burjuvazinin bütün ortak alanlarımızı rant için yağmalamasına, Haydarpaşa yangınlarına, yine sırf rant için paldır küldür ortaya atılan, insan canını hiçe sayan sağlıksız projelere rahatlıkla engel olabiliriz. Böylece mücadeleyi yükselterek sınıfsız ve sömürüsüz bir dünya özlemimize doğru bir adım daha atabiliriz.
1848′de Paris’i işgal eden ve kurdukları komitelerle bize tarihsel deneyimler kazandıran sınıf kardeşlerimizin o günlerde haykırdıkları slogan yolumuzu aydınlatıyor: “Saraylara savaş, kulübelere barış!”
(*) Örneğin gazetemizin bu sayfasında yer alan bir röportajda geçen “özel mülkiyet kutsaldır.” yaklaşımı…
[Sürecek]
[Alınteri'nin Nisan sayısından alınmıştır]