Cuma, 12 Nisan 2013 (13 yıl 6 ay önce)
(Ölüm Orucu şehidi Tuncay GÜNEL’in babası Salih GÜNEL’in anlatımı)
Yaşam boylu boyunca mücadele demektir. İnsan kendi karar verebilmelidir. Tuncay kendi kararlarını veren biriydi. Böyle olunca başkalarını suçlama süreci olmadı. Tuncay bu işi ben yaptım, derdi. Ne dediyse öyle yaptı, öyle yaşadı.
1987′de geldik İstanbul‘a. 14-15 yaşlarındaydı. İlkokulu yeni bitirmişti. İlk o yıllarda verdik işe. Matbaada, tekstilde çalıştı. İşin içinde büyüdüğünden işçiliği benden iyi kavradı, 18-20 yaşlarındayken. Köylü ailesi olduğumuzdan okutamadık. Biraz da ondan İstanbul’a taşındık. Çocukların dünyası değişsin diye. Devamlı kitap alırdık, kendisi de çok alırdı. Sürekli kitap okurlardı. Akşama kadar çalışıp sabaha kadar da okurlardı. Söylediği, inandığı şeyleri hep okur, araştırırdı.
‘90′lı yıllarda Bağcılar‘da oturuyorduk. Semt önemli. Orada iyi bir işçi çalışması vardı. Tuncay’a da etkisi olmuştur.
Tuncay’la çok tartışırdık. “Biz işçi sınıfı devrimi getireceğiz” derdi. Ben “Devrim olmaz, siz örgütlemesini bilmiyorsunuz” derdim. Mesela “Göle bir taş at, dışarıya doğru dalgalanır. Siz bir taşsınız. Sen nerdesin, ailenin ortasındasın, önce ailenden başla, onları kazan, başta onlar seni sahiplensin” derdim. Ben ona ’80 öncesi devrimcilerin nasıl çalıştığını anlatırdım. Cağaloğlu‘nda kağıt topluyordum o yıllarda. Bir yazılamaya çıksalar bile on kişi çıkarlardı. Kitlesellerdi. Yalnızlığın getirdiği birçok şey var. Örgütlenme en yakın çevreden olmalı. O da bana “Baba sen her şeyi anlatıyorsun da niye köşe yazarı olmuyorsun. Zülfü Livaneli’nin senden ne fazlası var” derdi.
Yaşamda net, kararlıydı. Sözünde dururdu. “Ben bir yere gittiğimde söylediğim saatte gelmezsem arayın, yoksa aramayın” derdi. Kesin kararlılığı vardı. Tuncay ne istediğini biliyordu, kararlıydı, netti. Yaşamının sonuna kadar öyle kaldı.
Cezaevindeyken bana sürekli kitap aldırırdı. Bana “devrime katkın olsun” derdi. Onun sayesinde kitapçılarla dost oldum.
Okumalarında bir kısıtlama yapmadım. Çocuklarımın paralarını almadım. Kendi kazandıklarını kendileri harcadı. Onlardan para istediğimde arsa, ev için, onlar, “bize arsa, ev lazım değil” derlerdi. Paralarıyla kitap, boya, bez alırlardı. Sürekli iş değiştirirdi. “İnsanlarla tanışmak lazım” derdi.
Onunla tekstilde çalışan bir arkadaşı anlatıyordu. En önce Tuncay gidiyordu diye. Zor işleri, ağır işleri hep üstüne alırmış. Dergi mi dağıtılacak, bir şey mi örgütlenecek Tuncay orada. Veya bir iş mi var yapılacak, en önde Tuncay. Çalışkandı. Kendini sakınmazdı.
Aileyle çok uğraşırdı. Bizi örgütleme konusunda bir ısrar vardı. “Niye siz benimle gelmiyorsunuz?” der bizi götürmeye çalışırdı. Cezaevinde bile bizi yönlendirmeye çalışırdı. “On kişiyseler onbirinci olun” derdi.
96′da Süresiz Açlık Grevi‘ne katılmış 60′lı günleri geçmişti. Ben ziyarete gittiğimde Tahsin şehit düşmüştü. Tuncay’a gittim ziyarete. “Tuncay gelemiyor” dediler. Ben de “Yoldaşlarıyla sohbet ederim” dedim. 1-2 saat sonra Tuncay geldi. “Ziyarete gelmek istemiyordum” dedi. “Ben şu an görmüyorum. 10 dakika görüşüp gideceğim. Belki haftaya görüşemeyebiliriz. Ben de Tahsin gibi şehit düşebilirim. Ama beni faşistlere teslim etmeyin, bayrağımla gömün” dedi. İşte böyle kararlı ve netti.
Gençlik yıllarında yeni dönemlerinde evlendirmek istedik, bizim dayı kızıyla. “Yok” dedi. “Ben onunla evlenmem. Zaten onunla da konuştum. Ben devrimciyim, devrimci olmayan biriyle evlenmem” dedi. Evlenmedi de zaten...
Yine hatırladığım başka bir anı var. ’87′de geldiğimizde Sultan Çiftliği’nde oturuyoruz. Tuncay Cağaloğlu’nda çalışıyor. Yeni gelmişiz İstanbul’a. Cağaloğlu’ndan Saraçhane’ye kadar yürüyor dolmuşa binmek için, eve öyle geliyor. Yine gelmiş birinde dolmuşa binmiş. Yanına biri biniyor, rahatsız ediyor. “İşte geldik” diye Gaziosmanpaşa’da indiriyor. Adam kolundan tutup çekiyor. Tuncay ağlamaya başlıyor. Çevreden insanlar geliyor “niye ağlıyor” diye, adam bırakıp gidiyor. Çevredekiler evini bilmiyor musun diye soruyorlar, o da bilmiyorum diyor. Geceyarısı kamyonla çıkageliyorlar. Böyle zorluklarla büyüdü Tuncay.
Tuncay bizi sürükler dururdu, gidin, gidin diye. Alınteri pikniklerine, Yapı Sanatevi‘ne gelirdik. Akraba çevresiyle birlikte, hem de 20-30 kişi birlikte.
Bizim üzerimizde bu kadar durmasaydı biz onu bu kadar sevmezdik. Biz onunla bir baba-oğul gibi değil, arkadaş gibiydik. Tartışırdık, konuşurduk, paylaşırdık her şeyi. Zaten tartışmadan nasıl doğruyu bulacaksın. Kendine güvenirsen, tartışırsın aynı zamanda.
İnsani özellikleri deyince aklıma fedakarlığı geliyor. Tuncay’a bir şey alırsan yarın göremezsin. Onu götürür yoldaşlarına verir, yine eskisini giyerdi. Götürür geri getirmezdi ve bu yaptığı işten hoşlanır, seve seve yapardı. Elbiseye hiç önem vermezdi. Cebinde üç kuruşu olsun, güzel bir şeyi olsun -atkı, gömlek gibi- hemen yoldaşlarına verirdi. Kendinde bir şey kalsın istemezdi. Paylaşmayı çok severdi. Ne sigara içerdi, ne de içki, hiçbir kötü alışkanlığı yoktu.
Koluna bileklik aldım. Bileğinde gezdiriyor, arkadaşlarından biri aynı zamanda akraba, bir işyeri açıyor, ona veriyor açsın diye. Gerçi matbaa açıyormuş. Kullanırım diye düşünmüştür. Bildiri falan için. Gerçi her konuda paylaşımcıydı ama iş çıkartacak, örgüt için düşünürdü.
Dopdolu bir insandı. Ölüm Orucu’na girdiğinde, “Neden koşturmuyorsun, tecridi nasıl yıkacağız” derdi. Basına, eylemlere giderdik. O söylemeden de giderdik, sonra ona anlatırdık.
Ölüm Orucu’ndayken dönmeyeceğine kesin karar vermiştim. O süreçte ona bir mektup yazmıştım, mektuba “yoldaş” diye başlamıştım. Çok sevinmişti. En mutlu günlerindendi; ‘birini daha kazandık’ diye…
Son günleriydi, ziyarete gittim. Bitişte “Para bırakayım mı?” dedim. “Tabii” dedi. Dedim, “Oğlum, senin bir ihtiyacın yok; geçen hafta da bıraktım”. “Ben kullanmıyorum ama yoldaşlara lazım olur” dedi. En son, “10 milyon bırakayım” dedim. O, “20 olsun” dedi. “Fazla, ortada buluşalım” dedim. 15′te anlaştık. Şehit düştüğünde cenazeyle birlikte o 15 milyonu da verdiler. En son zamanlarında bile yoldaşlarını düşünürdü.
Ben ona derdim “Hükümlü değilsin, çıkabilirsin”. Bana, “ben bunu senden daha iyi biliyorum” derdi. “Ben olmasam bir başkası olacak” derdi. “Ben bu kervana katılacağım” derdi. “Eğer F Tiplerine gidersek Ölüm Oruçcusu olurum” derdi. Bunu ta 6-7 ay öncesinden söylemişti. Biz biliyorduk yani.
Tutuklandığı ilk günler görüşe gitmiştim. “Kaç gün kaldın Vatan’da” dedim. “17 gün” dedi. “Ne yaptılar sana?” dedim. “Bir şey yapmadılar” dedi. Ben ısrar edince, “17 gün boyunca tuvalet yıkatmak istediler, ben de kabul etmedim ve 17 gün boyunca bunun yüzünden sopa yedim” dedi. Burada da kararlılığı görüyoruz. Böyle insan olabilir mi?
İletişim kurmakta zorlanmazdı. Yine bir arkadaşı anlatıyor. Birlikte tekstilde çalışıyorlar. Tuncay her gün gelirken Alınteri getiriyor, çıkarken de gazete olmuyor yanında. Arkadaşı soruyor, ne yaptın diye, söylemiyor. Arkadaşı sonra öğreniyor. İşyerine girerken kapıda bekçiye veriyormuş. Çok sayıda işçinin çalıştığı bir işyeri. Bekçiyi örgülemiş, bekçi veriyormuş işçilere gazeteyi.
Son söz olarak şunu diyorum: Kendi kararlarıyla yaşadı. Bize kattıklarına gelirsem, benim çocuklarım böyle olmasaydı, ben bu insanlar içinde olmazdım. Sizleri nereden tanıyacaktım. Kahveyi falan unuttuk. “Bugün 1 Mayıs geliyor, neden Tuncay’ın yoldaşlarını görmeyeyim” dedim. Bugün beni buraya getiren, ben değil Tuncay’ın kendisidir.
***
Tuncay Günel merhaba!
Aradan tam on yıl geçti. Sensiz geçen bu on yılda yılgınlıklar ve tasfiye süreçlerinden geçti ihtilalci hareketimiz. Sen katıldığın bu davada mücadele azmin ve örgüt ruhu, gıdasını aldığın örgüt iradesiyle yep yeni adımların emekçisi oldun.
Komünist örgütümüzün yarattığı ihtilalci komünist kimliğin taşıyıcısı Tuncay Günel yoldaş ölümü yenenleri kimse yenemez diyerek yürüdü. Tarih sayfaları ihtilalci örgütümüzün nice yiğit şehit kadrolarıyla doludur. Sende o sayfalarda yerini aldın ve ölümsüzlük kervanında diğer şehit yoldaşlarımızla buluştun.
Bizler diğer şehit yoldaşlar gibi seni de unutmadık. “Asla unutmadık, asla bağışlamayacağız!” sözleriyle nasıl ki düşmana karşı mücadele bayrağı
açtıysak, bu ilerleyişimizde sizleri de attığımız her adımda, içerisinde öfke olan kavgamızın birer yapı taşı yapan ihtilalci komünist değerlerin taşıyıcısı ve devamcısı olarak yerimizi aldık.
İşte, bu fırtınalı bir dönemde örgüt kültürümüzün bir gereği olarak seni kavgamızda yaşatacağımıza dair verdiğimiz sözü yerine getirerek yanında olduk bugün.
Tuncay yoldaş yine o sıcak gülümseyişinle karşıladın bizi. O güzelim gülümseyişinle uğurladın. Sen hep kavgamızda yaşayacaksın. Seni hep kavgamızda yaşatacağız. Güle güle sevgili yoldaşım!..
Bir yoldaşın