Kızıma mirasımdır...
Eylül ve Deniz denildi mi her zaman yüreğim sızlar ve içimde dur diyemedigim bir gücün etkisiyle gardımı alırdım ve korkardım hep.
Yıllarca yaşadığım zulmüm, sürgünlerim, işkencelerim...
Avuçlarımın içinden kayıp giden hayatlarım Tahsin'im, Zeynep'im, Yılmaz'ım;
gözlerimin önünde eriyip giden Lalem, Murat Dil'im;
Arkamda şehit düşmüş çenesi bağlanan Sevgi Erdoğan'ım, Zeynep Arıkan'ım, Osman'ım.
Ölüme yürüdüğüm sevgili dostlarım, umudum, kara kızım, Suphim.
Koçgiri ve Botan'da umudumu yeşerten Yılmaz'ım, Serdar'ım, Mahfuz'um.
Direnenlerin tarihini yazan önderlerim Osman Yaşar'ım, Mahir'im, İbrahim'im,
Bunlar bizim umutlarımız, yaralarımız, kazanımlarımız ve kaybedişlerimizdiler.
8 yıl önce bir çocuğum oldu, umudum doğdu, yüreğimdeki yangın yerinin ateşine kor alevler doldurdum. Korkularım bitsin, umutlarım yeşersin diye yaşama direncimi mücadelemi onunla birlikte büyüsün diye adını Eylül koydum.
Şimdi gözlerindeki o pırıltıda yüreğinin saf ve temiz bakışlarıyla zalimin zulmüne direnmenin onun gözlerinin içine baktıkça '80'leri yaşıyor ve bugün o gün olmasın diye doğru zamanda doğru yerde olmaya çalışıyorum.
Şimdi de ne zaman, nerede topraklarımdan, sevdamdan ne kadar uzak olursam olayım eğer bir çocuğum olursa kız olsun erkek olsun farketmez adı Deniz olmalı... Umutlarınız Eylül ve Deniz'le sizinle birlikte yaşasın...
Kızım Eylül'üm, ben 34 yılın acılarını senın gözlerindeki ışığın ve saflığın, temizliğin direngenliğinde yendim. Bugün her şeye rağmen bir umudum ve inançlarımın katmerleştigi devrim ve sevda türkülerinin ezgilerindeki melodileriyle tutunuyor adının güzelligiyle yaralarıyla direniyorum. Bu kavganın yüceliginde seviyorum seni...
Tarihte bugün ve yarın nerede olursan ol şunu unutma ki her zaman son sözü direnenler söyler.
Her zaman her yerde zalimin zülmüne, faşizmin baskılarına inat direnmen umuduyla...
Baban İlhan Anlama