Cuma, 7 Haziran 2013 (13 yıl 5 ay önce)
Bugün yorgunluktan biraz geç kalkmıştım telefonun sesini de kısmıştım. Uyandığımda üç cevapsız çağrı vardı. İkisi annemdi...
Hemen aradım nasılsın diye… Daha sen nasılsın demeden Ethemi sordu, “arkadaşınız nasıl, iyi olacak mı’” diye…
Çok şaşırmıştım. Annemden ilk defa böyle bir şey duydum. Aile ve sosyal yapılarında bu hiç olmamıştı. Görmedim, duymadım, bilmiyorum...
- Umudumuz var anne dedim…
- Umudunuzu yitirmeyin. Gidiyor musunuz Taksim’e?..
- Evet her gün orda olmaya çalışıyoruz anne…
Gidin oğlum boş bırakmayın. “Allah dirliğinize ve birliğinize zeval vermesin” (tamda böyle söyledi). “Arkadaşlarına da selam söyle. Sakın boş bırakmasınlar orayı. Asıl şimdi orada sizin olmanız lazım” dedi.
Evet o biber gazlarının onlarında söylediği gibi gerçekten faydası varmış, toplum olarak içimizdeki gazı çıkarttı.
Beşiktaş’ta elinde oyuncak POMA aracıyla polisin TOMA’larına yürüyen 5 yaşındaki çocukta, 70 yaşındaki annemde aynı heyecan ve aynı inançla gücünün farkına vardı. Direnenlerin neler yapabileceğini iyi gördü ve bende varım dedi…
Yarın bizimdir dostlar…
[Bir Alınteri okuru]