Yazmak seni... yazmak seni bir ak kağıda... bir dağı yazmak, bir boranı...
'Bir insan ömrünü neye vermeli,
Para mı, onur mu, taş dikenli yol,
Ağacın köküne inmek mi yoksa,
Çırpınıp duruyor yaprak dediğin...'
Yoldaşım, seninle hayatını donduran o polis mermisinden 6 gün önce buluşmuştuk son kez. Yine her zaman ki gibi çok coşkulu ve için içine sığmaz bir şekilde dinliyordun sınıf içindeki çalışmalarımızı ve politikalarımız üzerine konuştuğumuzda, hemen harekete geçmek ve işçi sınıfı çalışması içinde bir an önce görmek istiyordun politikalarımızın sonuçlarını.
Yaptığımız güzel çalışmaların tüm devrimciler arasında takdirle karşılanmasından övünçlüydük birlikte. Sen bir ağır metal işçisi, bir proleter olarak sınıfın içinden bakıp belirlediğin bazı aksaklıkları, eksikliklerin çözümleri konusundaki görüşlerini dinlerken bir kez daha takdir ediyordum senin önder işçiliğini.. O geceki randevumuz kısa olacaktı ama sen ayrılmak istemiyordun, konuştukça konuşuyor, sordukça soruyordun. Hatta ayrılmamız gerektiğinde bırakmak istemedin, 'eve gidelim' istedin. Eve gidemeyeceğimizi söylediğim de ise 2-3 durak yürüyüp sohbeti elinden geldiğince uzatmıştın.. Şimdi "keşke" diyorum sevgili yoldaşım...
Yazmak seni.. yazmak seni bir ak kağıda.. bir dağı yazmak, bir boranı...
Seni yoldaşım, yoldaşlarım nasip olmadı bize hayrul halef mertebesi...
Yani granite yazmak seni yoldaşım...
Dikine koşturmak bir ulu suyu, bir felsefe, dem tutmak bırakmanın/bırakılmanın kahrında -sunulmak üzre bir feyz muhabbetinde- çengi düğün bir kanı susturmak sınıfa adanmış bir yaşamla..
O bir avuç su, o bir avuç toprak, o cehennem yürekte çifte su vermek.. Yaşamak proleter ve halkı sevmenin kıymetini, yürümek bir ömrü kıl payında muhannetin.
Geçmek sırat köprüsünden kan gülleri patlarken göğüslerde ve taş çıkartıp ilmi simyaya, hasret ile yontarak karanlığı, bahasız bir elmas gibi oluşturmak sınıf bilincini...
Yani ne mümkün yazmak seni...
- Bu çırak eller, bu usul yürekler, bu dağ yürümemiş, bu çiçek büyümemiş insanlar ne bilsin bir nasıl zenaattir yiğitlik. Ve kim özün alır güneş salkımların, bir bağ bozumunda- duyup bildiği, görüp ettiği...
Yani ne mümkün yazmak seni.. Sen ki hiç döndürmedin yüzün öte. Ecel beşikleri kurulurken meydanlarda ve her kum zerresinde bir can... İşte! Burada! Şuracıkta! bir can sönerken, yırtarak yaşamın yüzünü, sen hiç çevirmedin yüzün öte. Demir çubuklar var idiyse de dönüp devranın, dönüp baktığın yerde sen hiç çevirmedin yüzün öte. Yani mümkünü yok yazmak seni...
Benimki eline varmak, baş alıp somun kırmaktan, dinlemek bir ulu suyu... Bu adam gübresi kapitalizmin batağında, kutsamak şahsında proletaryanın elin, yüreğin, emeğin...
Ve yazmak seni yoldaşım.. Yazmak boynum borcu.. Yazmak -ummanda damla...
Yoldaşım biliyorum yüzün güneşe dönük ama yine de bilmeni istiyorum elinden düşürmediğin ve yükselttiğin bayrağımızı onurla devrime ulaştıracağız...
Faşizme inat diren yoldaşım...
[Bir Alınteri okuru]