Perşembe, 20 Haziran 2013 (13 yıl 4 ay önce)
Hiç beklemediğimiz anda patladı her şey… Üst üste yağan gaz bombaları, barikatlar, taşlar, çığlıklar… 21. Yüzyılın özgürlük savaşlarına rengini veren sokak çatışmaları… Öne atıldık. Pankart elimizde. Fiziksel boyutlarından çok psikolojik boyutları ağır basan bir savaş bu sanki… Fiziksel olarak bizden güçlüler… TOMA’ları, kimyasallı tazyikli suları, çeşit çeşit gaz bombaları… Ancak bu sefer bir şeyler farklı… Çekilmiyoruz. Gitgide büyüyoruz. Yaratıcılığımız had safhada. Biz daha güçlüyüz!
Kitleselleştikçe farkediyorum. Bilince o anda oturtmak zor. Müthiş bir kolektivizm… Herkes, elinden geleni yapıyor. Marx’ın sözü geçiyor aklımdan… “Herkesten yeteneği kadar. Herkese ihtiyacına göre.” Zaman kavramını yitirdik. Uzadıkça şaşırıyoruz. Şaşkınlığımızı atıyoruz uzadıkça. Zaman kavramımız değişti. Saatlerle değil barikatlarla anlaşıyoruz. “2. saldırıda ne olmuştu?”, “Hayır. Hayır. Sıraselviler’deki barikatta oldu o olay.”
Duyular keskinleşmiş. Tüfekten patlama sesini bekliyorum. Gözüm namlularda. Ve patlıyor. Bir gaz bombası tam üstüme doğru uçuyor. Normalde çok yavaş hareket ederim. Burada değişiyor her şey. Hızlanıyorum. Ya da bana öyle geliyor. Zıplıyorum. Sırtımı dönerek. Gaz fişeği sırtımı sıyırıyor. Kaburgamda bir acı. Sıcak çatışmaya bir kere girdin mi ölüm, akla en son gelen şey herhalde. Ancak kendisi gelip bulabilir bizi. Ve buldu da. Yine hiç beklemediğimiz anda.
Yoldaşlara bakıyorum. İki yoldaş yanımda uçtu. Birinin ayağı kötü. Başkaca büyük bir hasar yok. Zaman değil barikatlar ilerliyor. Ve ölüm gelip buluyor bizi. Ethem yoldaş vurulmuş… Karnımda ince bir sızı… Daha önceden edindiğim bütün yaralar sızlıyor. Beynimde bir kaynama. Ethem yoldaş vurulmuş. Batıkent’teki ev… Hayal meyal hatırladığım gülüşün…
Binlerce şey geçiyor aklımdan. Kesik kesik. Tahsin Yılmaz yoldaşın ölümünden sonra, anma konuşmasından cümleler… “Biz biliriz bu bıçak yarasının acısını”, OSTİM işçilerini anlatışından cümleler. “Sosyal yaşam o kadar alternatifsiz ki. Gençler ya esrar içer topluca ya da viski. Viskiyle kaşık kaşık şokella yerler bazen”, Nazım Hikmet’in şiiri. “Ölenler dövüşerek öldüler…” Bitmiyor. Bitmiyor. Seninle birlikte vuruldum kafamdan yoldaş. Daha önce bıçaklanmıştım. Ama kurşunu ilk defa yiyorum seninle birlikte. Dedim ya ilk. Dağılıyorum. Ancak birkaç barikat sonra toparlanabiliyorum. İçimde büyük bir kin… Öfke… Düşe kalka ilerliyorum.
Her şey sosyalizme işliyor. Özel mülkiyet kavramı işlevini yitiriyor. Kimin neyi varsa hepimizin. Karl Marx’ın sözü kulaklarımda hala. Binler, onbinler, yüzbinler… Kimse farkında değil. Herkes farklı sebeplerle koşuyor. Ama eninde sonunda sosyalizme çıkacak yol. 5 yıl, 10 yıl, 100 yıl. Eninde sonunda. Nereden mi biliyorum? Ankara’da en ön saflarda vuruldun yoldaş. Arkandan, bahsettiğin, kapitalizmin geleceksizlik çemberinde boğulan işçiler de geldi. Eminim buna. Bıraktılar esrarı, viskiyi… Barikatlara koştular. Ve seni andılar yoldaş. Harbiye’de, İstanbul’da, Ankara’da barikatlara yazıldı adın.
Cenazende on binler sahiplendi seni. Çoğu bilmiyordu belki de. Bir yoldaşın konuşmasında öğrendiler. Sen bir ihtilalciydin! Sen bir komünisttin! Ve en çok alkış orada koptu. En çok çığlık orada yayıldı. 29 Eylül 1980’de olduğu gibi, tarihin bir çok noktasında olduğu gibi orada da yayıldı. Dalga dalga savaş çağrısı!
Ölümün de kolay olmadı yoldaş. Komünistlerin nasıl direneceğini göstererek öldün. 90 saat dediler. Kaç tane 90 saat devirdin. Aklıma, İkinci Dünya Savaşı’nda, Nazilerin, 2 dakikada donduran soğuk su havuzlarında 45 dakika direnen komünistler geliyor. Binlerin, onbinlerin yüreğinde yaşıyorsun şimdi. Seni tanıyorlar. Sana inanıyorlar.
Şimdi sıra bizde. Herkese anlatmalıyız. Seni, ideallerini daha iyi tanıtmalıyız. Yoldaşlaşmalıyız binlerle, on binlerle, milyonlarla. Sen, en iyi bilenlerimizdendin. Bu yol uzun. Bu yol zorlu. Emek ister, kanırta kanırta terlemek ister bu yol. Ancak öyle terletebiliriz. Ancak öyle atılabiliriz en öne. Ancak öyle bayraklaşabiliriz. Sen de bu bilinçle bayraklaştın. Tarihimizle köprüyü böyle kurdun. “21. yüzyıla sosyalizmi yazacağız” seninle ete kemiğe büründü. Dosta düşmana ilan edildi. Yanına gelenlerimiz olacak. Şüphesiz. Anmalarda, alanlarda birlikte haykırırdık. Şimdi tekrar haykırıyoruz yoldaş. Biz kazanacağız! Biz kazanacağız! Biz kazanacağız!