Pazartesi, 1 Temmuz 2013 (13 yıl 4 ay önce)
Bugün katilinin gözlerine baktım…
Bilmiyorum kaç gün oldu katilinin serbest bırakıldığını öğrendiğim. Hiç şaşırmamıştım haberi duyduğumda, Şerzan Kurt’un da katili serbest bırakılmamış mıydı? Ya da onlarca katil, tecavüzcü… Yine de, bunu bilsen de, yaşatacağı acıyı, öfkeyi tahmin edemiyor insan. Acım, öfkem, bunu hiç beklemiyorcasına yoğun… Gidip kafamı taşlara vurayım da acımı atayım diyorum içimden… yok! Gidip yakasına yapışayım birinin, tüm öfkemi kusayım diyorum… yine yok!
Hiçbir şey çaresi olmaz ya bazı hislerin, ne yapsan da az gelir ya sana yine de, içindekini ne ifade edebilir ne de dindirebilir ya, işte öyle bir durum... Garip bir dinginlik var üstümde, kendime bakıyorum çok sakin gibiyim, bağırmıyorum, çığlık atmıyorum. Ama ya içim, çığlık çığlığa bir dünya.. Nasıl iki zıt durumda olmayı becerir bir insan anlamak zor. İçi böyle isyan içindeyken, nedir bu dinginlik, bu sükunet?
Bugün katilinin gözlerine baktım…
Donup kaldım resmi görünce, önce anlamadım, bir adam elinde bir döviz tutuyor “işte Ethem’in katili” yazıyor üzerinde... Anlamlandırmaya çalışıyorum. Gözlerimi ayıramıyorum dövizden... Beni görenler, başını çevirip baktığım yere bakıyor, bense çivilenmiş gibiyim. Ne yapsam, ne kadar zorlasam da ayıramıyorum gözlerimi... Sesler siliniyor kulaklarımdan, bir fotoğraf kalıyor bir ben... Geri kalan her şey siliniyor...
Çevik kuvvet kıyafetleri içinde, elinde copu duran biriyle göz gözeyim. Bakışımı bir saniye ayırsam, kaçıp gidecek gibi. Belki bu fotoğrafı çektirdikten birkaç saat sonra seni vuracak, belki de fotoğraf o lanet andan birkaç saat öncesi… Gözlerimi hiç ayırmasam, orada tutacağım sanki onu… Hayır, hayır fotoğraf çok uzakta, yüzünü iyice seçemiyorum. Yanına yaklaşıyorum, insanlar var çevremde biliyorum ama görmüyorum, gözümü ayırmadan yanına gidiyorum fotoğrafın. Kaç kişiye çarptım ilerlerken, kaç kişiyi ittim farkında değilim, umurumda da değil o an...
Bu yüz, bu yüzü daha önce de gördüm ben buna eminim... Hiç yabancı değil.. Bütün polislerin yüzleri böyle değil miydi? Hepsi ikiz gibi benziyor birbirine, şaşırıyorum. Nasıl bu kadar benzeyebilirler birbirlerine? Beynim bana oyun mu oynuyor? Az önce yanından geçtiğimiz, polis grubu içinde değil miydi bu fotoğraftaki? Geçen Taksim de gördüğüm polislerden değil mi bu? Eminim, yüz yüze geldim kaç gez, kaç gez baktım gözlerinin içine. Yemin edebilirim tıpkı onlar gibi.. Aynı yüz, aynı bakış, aynı duruş bile diyebilirim… o kadar tanıdık, o kadar bildik…
Fotoğrafı alıp üzerinde tepinmek istiyorum, “kahrolası yaratık!” diye bağırmak istiyorum. O, ona emri verenler, onu kahraman ilan edenler, onu mahkemeden salıverenler... “Katiller!” diye çığlık atmak istiyorum. Keşke dövizi elinde tutan adam onu bana verse, ama adam onu birine vermeye hiç de niyetli görünmüyor. Yanında duruyorum ben de. Senin için anma yapıyor insanlar, ben gözlerimi resimden ayıramıyorum. Adam bir adım atıyor ben de atıyorum, adam arkadaşlarının yanına gidiyor elinde katilinin resmi, ben de peşinden gidiyorum. Ayıramıyorum ki gözlerimi…
Bir çocuk gülüşü duyuyorum, işte o zaman çeviriyorum başımı. Şirin bir erkek çocuğu, 5-6 yaşlarında… Eyleme gelmiş o da senin için. Yerde duran resminin üzerinde sevinçle zıplıyor... Çocuk işte, nerden bilecek o resim kimin… Belki her şey ona oyun şimdi... Babası hemen yanına gidip, onu resminin üzerinden alıyor ve ona seni anlatıyor. “Bu ağabeyi polisler öldürdü. O çok iyi birisiydi. Biz onu çok seviyoruz, onun resmine basma oğlum tamam mı” diyor... Ne yapıyor çocuk biliyor musun Ethem, eğilip bastığı yeri eliyle siliyor, sonra saçını okşuyor minicik elleriyle… Kendince sana olan sevgisini gösteriyor. Gülümsüyorum, herkes gülümsüyor.. Gözlerim doluyor, zor tutuyorum kendimi...
Anlıyorum yoldaş, sen bir halkın sevdiği, sen bir halkın çocuğu, ağabeyi, bir halkın yoldaşı olmuşsun. Kim nasıl öldürebilir artık seni? Hangi kahrolası kurşun unutturabilir seni? Hangi tehdit tarihe yazılan adını kazıyabilir? Hangi mahkeme kararı, hangi bürokratik koruma, hangi ödül koruyabilir katillerini, kim silebilir o katil yüzü belleğimizden, tarihimizden?..