Pazartesi, 1 Temmuz 2013 (13 yıl 4 ay önce)
.jpg)
Sevgili yoldaş,
Ankara'nın işçi merkezidir OSTİM... Burjuvazinin en vahşi suretiyle açığa çıktığı sömürü üssü! Hani üç kuruş harcamaktan kaçınıldığı için 20 işçinin gözgöre göre katledildiği cehennem!
Ankara'nın, hatta Türkiye'nin işçi sınıfının nabzının attığı yerdir OSTİM... İşte sen bu OSTİM'i kılcal damarlarına kadar bilecek kadar OSTİM işçisiydin. Sınıfının tüm acılarını olduğu kadar tüm erdemlerini de yüreğine toplayan, bunu en doğal halinle taşımasını bilen öncü-komünist bir işçi!
Bu yüzden OSTİM'deki hemen tüm atölyelerden işçi arkadaşın vardı. Bunlar arasında kimler yoktu ki... MHP'lisi de AKP'lisi de Cemaatçisi de CHP'lisi de bilmemnecisi de vardı. Kısacası sınıfının erdemlerini en doğal, en samimi halinle taşıyor olman OSTİM'li işçilerin “arkadaşı” kılmıştı seni.
Seninle hangi atölyeye girsek “bir çay içmeden” çıkılmazdı. Etrafındaki büyülü aura bizi de şaşırtır, hayrete düşürür, gurur duymamıza neden olurdu.
Sevgili yoldaş,
Yüreğini işçi sınıfı davasına, işçi ve emekçilerin kurtuluşu ve sosyalist bir dünya idealine bağlayan öncü bir işçi olarak sen, OSTİM sınırlarına da sığmazdın. İşçi sınıfı devrimciliğinin o dar sınırlara sığamayacağının bilinciyle aslında kabına sığmazdın.
Yaşadığın kentin, ülkenin kolektif sorunları da senin sorunundu. İşçi sınıfının karakterine uygun olan da buydu. ODTÜ'deki, Dil Tarih'teki öğrenci eylemlerine de omuz verir, rengini katardın; diğer toplumsal direnme dinamiklerine de...
Ankara'nın, gündemi direniş ve kapitalist-emperyalist barbarlığına tavır koyan tüm eylemlerinde senden bir kare vardır. O eylemlerde çocukluğundan beri biriktirdiğin sınıf öfken, duyarlılığın, kolektif ruhunla vardın.
Hani derler ya komünist olmak dünyanın bilmem neresinde bir yaprağın kıpırdayışını bile duyabilmek/duyumsamaktır diye. İşte sen işçi sınıfının kendi sınıfsal bilinciyle buluşmuş evladı olarak bu anlamı son damlasına kadar yudumladın, hissettin, çevrene de hissettirdin.
O yüzden ODTÜ'lü öğrenciler “Bir ay önce birlikte DEVRİM yazmıştık” diyor mezuniyet törenlerinde.
O yüzden Reyhanlı için yapılan eylemlerin en gözüpek kareleri yoldaşlarınla birlikte yaşadığın anlardan oluşuyor.
O yüzden İbrahim'i anarken o asker barikatını omuzunla vura vura açarken tarihe düştü duruşun.
O yüzden, Gezi'de kesilecek ağaçların “acısını” yüreğinde duydun. En başından beri Ankara sokaklarını inleten “insan” sesi oldun.
O yüzden sana dair fotoğraf kareleri hiç tükenmiyor. Seni tanıyanlar/tanımayanlar tarihe düştüğün kareleri bizimle paylaşmaktan gurur duyuyor. Bu da o karelerden biri yoldaşım. Ölümsüzleşmek bu değilse nedir?
Sen rahat uyu, OSTİM'li işçiler, öğrenciler, işçi sınıfının tümü seni öyle bir bağrına bastı ki! İşte bunun gücüyle hesabını soracağız, soracağız, soracağız!