Pazartesi, 15 Temmuz 2013 (13 yıl 3 ay önce)
Haziran İsyanı’nı Temmuz’a devirdiğimiz günlerdeyiz. İsyanın, kendisine yeni anlamlar kattığı, yarattığı, toplumsal bellekte dayanışmaya-birlikteliğe-paylaşmaya dair ne kadar değer varsa hepsini harekete geçirdiği günlerde… Bu okulda eğitimden geçen kitleler, bu okula yeni anlama kılavuzları ekleyerek yollarına devam ediyorlar.
13 Temmuz’da Antakya ve Ankara Dikmen başta olmak üzere pekçok kentte yaşananlar bunun somut resmidir. Bu iki örnek bu topraklarda kararlılıkta, dayanışma ve paylaşmakta, ortak bir amaç etrafında yoldaşlaşmakta daha ileri bir sıçramanın ifadesidir. Tanık olduklarımız, isyanın bundan sonra nasıl yürütüleceği/yürütülmesi gerektiğinin de kılavuzudur.
Bu isyanda iki canını yıldızlara uğurlayan Antakya, 12 Temmuz’da Ali İsmail’i görkemli bir törenle uğurladı. 13’ünde de Abdullah Cömert’i geleneklerine uygun şekilde ölümünün 40. gününde anmak istedi. Her ikisinde de polisin vahşice saldırısıyla karşı karşıya kalan Antakya halkı, Abdullah için yapmak istediği anmanın engellenmesine pabuç bırakmadı. Gaz bombalarına, gazlı sulara, plastik mermi yağmuruna karşı, çekildiği Armutlu Mahallesi’ni adeta bir “Komün” haline getirerek karşılık verdi. Tüm evlerin bu komünün bir parçası olduğu, tüm emekçilerin bir şekilde kurulan o muhteşem barikatlara dahil olduğu, ev gereçlerinin bile barikata taşındığı, evlerin revir haline geldiği bu komünün en belirgin niteliği, kararlılıktı! Haklılığından, birikmiş öfkesinden beslenen kararlılık!..
Sadece kararlılık değil aynı zamanda ortak amaçlar temelinde yeşeren halk yoldaşlığıydı! Bu yoldaşlıkla kenetlenen Antakyalılar pes etmeyerek sabah saatlerine kadar direndiler ve sonuçta polisi geri çekilmek zorunda bıraktılar!
Aynı şey Ankara Dikmen’de de yaşandı. Halk TOMA’lardan kaçmak yerine TOMA’ları durduracak yöntemler geliştirmeye, barikatlar yükseltmeye odaklandı. Tüm Dikmen sokaklarını direnişin savaş mevzileri haline getirdi. Sınırsız bir yaratıcılık, gözüpeklik ve kararlılıkla “Non Pasaran!” dedi.
Bu iki örnek, Temmuz’a evrilen Haziran İsyanı’nın bundan sonraki etapları açısında esinleyicidir. Toplumsal isyan kendisine yeni moral ve siyasal anlamlar katarak, yeni biçim ve yönelimler kazanarak yolunu aça aça aça ilerliyor. Gelinen noktada Antakya ve Dikmen’de yaşananlar isyanın yönelmesi gereken biçimleri olduğu kadar, sıçraması gereken ruhu da işaretliyor.
İstanbul başta olmak üzere isyanın önemli merkezleri şu anda rutinleşmiş polis saldırısı, gözaltı terörü, tutuklamalar, “eli sopalılar” - “eli palalılar”, medya kampanyalarıyla ezilmeye çalışılıyor. Bu ablukaya rağmen her Cumartesi Taksim’e akan (sayıları azalsa da) ve onca saldırıya rağmen inatla Taksim’de kalmaya çalışan kitlelerin varlığı bu ruhun öyle kolay kolay ölmeyeceğini, ezilemeyeceğini de gösteriyor.
Devlet kitlelerin ruhunu korkuyla tanıştırıp ezmeye çalışıyor. Bu kritik noktada direniş forumlarla sürekliliğini korusa da bir sıçrama yapamadığı taktirde sönümlenmeye doğru gitme tehlikesiyle karşı karşıyadır. Bu tehlike geri adım atmakla değil, Antakya ve Dikmen’i takip etmekle aşılabilir.
Anlamlara sahip çıkmak!
İsyan devasa toplumsal sonuçlar yarattı. Bu topraklarda, onbinlerce insan Lice’de katledilen Medeni’yi “Yaşasın halkların kardeşliği!” şiarıyla yolculadı. Bu gösterilere katılan işçi ve emekçilerin ezici bir çoğunluğu isyan okulunda eğitimden geçmiş, politik deneyim kazanmış kesimlerden oluşuyordu.
Devrimci ve komünistlerin onyıllarca uğraşsalar da -ki bu uğurda yıllarca çok emek harcandı, çok bedel ödendi- ulaşamayacakları sonucu isyan birkaç haftada yaratmıştı! İşçi ve emekçiler Kürt halkını anlamaya başlamışlardı. Yıllarca yaşanan savaşın o korkunç sonuçlarının aslında kendilerinden gizlendiğini bizzat Gezi deneyiminde öğrenmişlerdi. Medyanın o ezici gücünü iliklerinde duyumsayarak, “Bize bunu yapan ve bunlara rağmen günlerce penguen izletenler, orada neler yaptılar ve nasıl sakladılar kimbilir?” demeye başladılar. Bu sorgulama ve sorgulamanın Medeni’ye sahip çıkmaya sıçramış olması bu isyanın en büyük kazanımlarından biridir!
Forumlarda en çok ısrar edilen konulara baktığımızda isyanın hangi duyarlılık ve beklentilerden beslendiği çıplak gözle dahi görülür. Bu konuların en başta geleni, ortak yaşam alanlarının oluşturulması, bu alanlarda kapitalist kültürel ablukanın dayattığı yaşam tarzına alternatif yeni biçimlerin yaratılmasıdır. Paylaşmak-çılgınca tüketime dur demek-birlikte yapmak-bireycilik ve bencilliğe izin vermemek… Bunların hepsi nasıl bir dünya özlemi içinde olunduğunu yansıttığı kadar, bugüne dek sineye çekiliyormuş gibi görünen ve bir zamanlar solcu ya da Marksist geçinen kimi tükenmişlerin dahi aklını başından alıp peşinden sürükleyen neoliberalizmin o ideolojik kültürel hegemonyasının artık dikiş tutmayacak şekilde patladığını da gösteriyor.
Bu açıdan isyan, sistemin sadece siyasal zoruna değil bütünsel hakimiyetine karşı mevziler yaratarak, varolanı reddetmenin biçimlerini büyüterek aslında kökleşiyor. Şimdi sorun, bu eğilimi bilinçle buluşturmak kadar, bu eğilimin akacağı kanalları geliştirip-zenginleştirmekte olduğu gibi; derin bir militanlığa sahip olan bu ruhu kolektif biçimlerle daha ileriye taşımaktır.
Antakya ve Dikmen örnekleri bu açıdan esinleyici oldukları kadar, yol göstericidir…