Pazartesi, 26 Ağustos 2013 (13 yıl 2 ay önce)
Her türlü kirli yöntem ve ittifakla içiçe geçen emperyalist hegemonya ve güç mücadelesinin 2 yılda cehenneme dönüştürdüğü Suriye'de, şimdi de bir hava saldırısı gündemde.
22 Ağustos'ta Şam yakınlarındaki Huta bölgesinde kimyasal silahlarla yapılan saldırıda, binin üzerinde insan katledildi. Onların kasılmış bedenleri, katliamın kimyasal silahlarla gerçekleştiğinin açık deliliydi. Bir insanlık trajedisinin doruk noktalarından birini oluşturan bu görüntüler, dünyanın işçi ve emekçilerini, ilerici kamuoyunu isyana çağıran kareler olarak belleklere kazındı! Emperyalist kamplarla; onların işbirlikçisi bölge gericilikleri eliyle cehenneme dönüştürülen “Suriye'den, Ortadoğu'dan elinizi çekin!” çağrısına dönüştü/dönüşmeli! İşçi ve emekçiler açısından bu görüntüler ne kadar bu anlama geliyorsa; emperyalist hegemonya savaşının tarafları açısından da bir o kadar savaş kozuna dönüşüyor.
Ortadoğu'daki hegemonya savaşında kritik anlamlar kazanan Suriye, 2 yıldır o tanıdığımız askeri hamlelerin yapılamadığı bir politik merkez haline geldi. ABD ve AB'li emperyalistlerin Irak'tan, Afganistan'dan, en son Libya'dan tanıdığımız hızlı ve kapsamlı askeri müdahaleleri, Suriye'nin özgün nitelikleri ve güçler arasındaki dengeler nedeniyle gerçekleştirilemedi.
Çünkü Suriye en başta jeostratejik konumu itibariyle gerçek bir fay hattı üzerinde duruyordu. Olası bir müdahale, tüm Ortadoğu'ya yayılacak denetlenemez bir istikrarsızlığa neden olacaktı.
İkincisi, arkasındaki Rusya-Çin emperyalistleri, onlarla birlikte hareket eden İran gericiliği, Lübnan Hizbullahı, Irak'taki Şii gücü tam da bu stratejik anlamlar nedeniyle Suriye konusunda net bir tutum takınarak herhangi bir müdahalenin yapılmasını engelleyecek kararlı bir pozisyonda durdular. Bu kararlılıklarını herhangi bir müdahaleye dahil olup, yanıt verecekleri tehditleriyle ifade ederken, aynı zamanda Suriye'deki BAAS rejimini her açıdan destekleyerek gösterdiler.
Üçüncüsü, ABD ve AB'li emperyalist kampın Suriye'de dayandığı güçler, Esad sonrası için en başta onlara güven vermiyordu. Bu güçlerin çeteci karakterleri başta olmak üzere pekçok açıdan Esad sonrasında Suriye'yi emperyalist kapitalist sömürüye açmanın önünde ciddi engeller oluşturacaklarını; dahası tüm bölgedeki istikrarsızlığı derinleştiri bir rol oynayacaklarını düşündüler.
Bu ve benzeri nedenlerle emperyalist kampların oyun arenasına dönüşen Suriye'ye 2 yıldır kapsamlı bir askeri müdahale yapılamıyor(du). Ülke, sayısız uğursuz aktörün en kirli-kanlı icraatlarıyla tam bir kaosa sürüklenmiş halde tutuluyor(du). Bu kaos, taraflar arasındaki dengenin ifadesi oluyor, taraflar kaos içinden konumlarını güçlendirecek sonuçlar devşirmeye çalışıyorlardı. Kah BAAS gericiliği hamle hapıyor, kah Türkiye başta olmak üzere bölge gericilikleri ve bağlaşıkları emperyalist güçlerce desteklenen çeteler...
Bu kaosun dışında kalmayı başaran tek bölge, Rojava'ydı. Orayı da Türkiye başta olmak üzere diğer bölge gericilikleri ve emperyalist bağlaşıklarınca desteklenen çeteler eliyle kaosa sürüklemeye çalışıyorlar. Rojava, günlerdir çetelerin sınır tanımaz saldırganlıklarına karşı direniyor, kolay kolay pabuç bırakmayacağını gösteriyor. “İnsanlık”tan bahseden bu gerici güruhunsa, el altından çeteleri desteklemek, silah ve parayla ihya etmek dışında gıkı çıkmıyor!
Rojava'da çeteler eliyle gerçek bir soykırım mantığıyla tırmandırılan saldırılar karşısında seslerini çıkarmayan gericilikler; Huta'da kimyasal silahla yapılan korkunç saldırıdan sonra yüksek perdeden konuşmaya başladılar. Henüz faili bile netleşmemişken, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nden (BMGK) askeri müdahale kararı çıkarmaya soyundular. Bu yaklaşımlar, emperyalist kampların birbirlerine karşı yaptıkları açık tehditlerle içiçe geçerek sürüyor. BMGK'da Rusya ve Çin'in veto tehditleri ile sürüncemede kalan askeri müdahale seçeneğini pratiğe taşımak için, zemin hazırlığına hız verdiler.
En son İngiltere Dışişleri Bakanı William Hague, "Birleşmiş Milletler'in oybirliğiyle vereceği destek olmadan, Suriye'ye karşılık vermenin mümkün olabileceğini" belirterek niyetlerini açıkça kusmuş oldu. Suriye'nin BM uzmanlarının inceleme yapmasına izin vermesini bile “aradan 4 gün geçtikten sonra delilleri karatmış olabilirler” gerekçesini öne sürerek bu yönelimlerindeki ısrarlarını beyan etmiş oluyorlar.
Günlerdir ABD-İngiltere-Fransa ve Almanya arasında dönen tarfiğin, giderek, Suriye'nin belirli stratejik noktalarının bir hava bombardımanıyla vurulmasına evrileceği anlaşılıyor. Böyle bir saldırının aynı zamanda Rusya-Çin ve Suriye'nin diğer bağlaşıklarının tepkilerinin de sınırlarını belirleyecek nitelikte olacağı anlaşılıyor. Daha doğrusu denetimin tümüyle kaybedilip, domino etkisiyle bölgeselleşecek bir kaosu tetiklemeyecek sınırlarda bir saldırı... Bu hesapların yapıldığı aşikar. Fakat böyle bir saldırganlığın varolan kaosu hesap edilemeyecek boyutlara sıçratacağı da bir o kadar aşikar.
Fail hepsidir!
Esad rejimi her ne kadar “ben yapmadım” dese de failin o olması bir ihtimaldir. Eğer fail oysa bu saldırıyla meydan okumak, pozisyon yoklamak ve karşıtlarının tırmanan icraatlarına karşı kanlı bir mesaj vermek istedi -bağlaşıkları ile birlikte. En son Le Figaro Gazetesi'nin ABD'nin Ürdün sınırında Esad'a karşı savaşacak özel taburlar eğittiği, bu taburları Şam yakınlarında konuşlandırmaya başladığı, düğmesine bastığında Esad'ın Ürdün'e vereceği tepki için baştan önlem alarak Ürdün sınırına füze kalkanı yerleştirdiği ve Suriye devletinin de bunun bilgisiyle “kimyasal saldırı” tehdidinde bulunduğu haberi bu açıdan anlamlıdır. Emperyalistler ve kapitalist barbarlığın birer parçası olan tüm gericiliklerin, güç mücadelelerinde masaya işçi ve emekçilerin kanlarını-canlarını sürmeleri adettendir! Onlar için bunun bir kıymet-i harbiyesi yoktur!
Aynı şey diğer kamp için de geçerlidir. Bu açıdan da saldırıyı Esad'a karşı “savaşan” çetelerin yapma ihtimali de yabana atılmayacak bir ihtimaldir. Türkiye başta olmak üzere diğer bölge gericiliklerinin Esad'a askeri müdahale seçeneğinin devreye sokulması için emperyalist kampa adeta yalvardığını biliyoruz. Bu noktadan bakınca kimyasal silah kullanacak düzeyde bir vahşetin sergilenmesi, böylesi bir müdahale için muhataplarını zorlayacak önemli bir hamledir.
Her halükarda bu saldırı çıkar hesaplarında işçi ve emekçilerin hiçbir anlamı olmayan piyonlar gibi görüldüğünün bir kez daha itiraf edilmesinden başka bir anlama gelmiyor. Bu, Esad ve bağdaşıkları için de böyledir; şimdi insanlık dersi veren ABD-AB ve bağdaşıkları için de...
Bölgesel bir savaşın fitilini çekecek herhangi bir müdahaleye izin vermemek bugün tarihsel bir görevdir. İşçi ve emekçiler açısından Suriye'nin sürüklendiği kaosa karşı “çekin ellerinizi” demek dışında bir seçenek yoktur.