Cuma, 30 Ağustos 2013 (13 yıl 2 ay önce)
Murat Güneş: Merhaba, biraz kendinden bahseder misin?
Merhaba, 27 yaşındayım, Ankaralıyım, Açık Öğretim Fakültesi Kamu Yönetimi 1. sınıfta okuyorum
Murat Güneş: Bir öğrenci olarak hedeflerin nelerdir? Okurken herhangi bir işte çalıştın mı/çalışıyor musun? İş ve okulu bir arada götürmenin sana faydası/zararı oldu mu?
Hedefim bulunduğum alanda kendimi geliştirmek ve özgür aydınlık yarınlar için verilen bu büyük mücadele içerisinde bana ihtiyaç duyulan her alanda yerimi almak. Daha önce kısa bir dönem inşaatta çalıştım. İşporta tezgahları açtım. Binlerce genç insan maalesef okurken çalışmak zorunda kalıyor. Ülkemizde eğitimin parasız olduğu iddia ediliyor. Fakat binlerce öğrenci harç adı altında alınan haraçları ödemek, günlük giderlerini kazanmak için belki de fakültede geçirdiği zamanın daha fazlasını çalışarak işyerlerinde geçiriyor. Harç parası, yemekhane fiyatları gibi sorunlara karşı örgütlenerek protesto hakkını kullanan birçok öğrenci ise hem okullarından uzaklaştırılıyorlar hem de kazanmış oldukları birçok hakkı kaybetmekle karşı karşıya kalıyorlar.
Murat Güneş: Bir işçi öğrenci olarak Haziran ayı boyunca yaşanan Gezi Direnişi'ne Ankara Kızılay’da barikatlardan cevap verdin. On yıllardır işçi emekçi öğrencilere kapatılan bu meydanın yeniden kazanılmasını nasıl değerlendiriyorsun, duygularını paylaşır mısın?
Sizin de dediğiniz gibi, Kızılay Meydanı on yıllardır işçi-emekçi öğrencilere yasaktı. Yani halkın meydanı halka yasaktı. Ben bu yasağı parçalayan gücün bir parçası olmaktan gurur duyuyorum. Yapılan bütün saldırılara, cinayetlere rağmen barikat barikat direnerek bu yasağı parçaladık. Egemenlerin, örgütlü bir gücün örgütlü bir halk karşısında ne kadar güçsüzleştiğini ne kadar acizleştiğini gördük.
Murat Güneş: Burjuva hükümetin barbar saldırganlığına karşılık başlayan isyan sence neden bu kadar yayıldı. Yaygın tabirle ‘üç-beş ağaç’ meselesi miydi?
Elbette bu tepki salt ağaçların kırılıp dökülmesine karşı değildi. Bu eylemler mevcut iktidarın faşizmine karşı bir başkaldırıydı. On yıllık iktidarları boyunca halka karşı baskı ve işkenceyi ilke edinmiş AKP Hükümeti'nin mantıkdışı uygulamalarına dur deme eylemiydi. İnsanların yaşam tarzlarına, nasıl yaşayacaklarına, neleri giyip neleri giyemeyeceklerine, kaç çocuk yapıp o çocukları nasıl doğuracaklarına dahi müdahale etme hakkını kendisinde bulabilen AKP iktidarı, bu uygulamalarla halkın kin ve öfkesini “kazanmayı” başarmıştı. Gezi Parkı gibi barışçıl başlayan bir eylemi işte halkın içerisindeki bu öfke ülke çapında bir direnişe dönüştürdü. En ufak hak arama eylemine dahi vahşice saldırmayı bir politika haline getiren bu faşist çete, bu barışçıl eylemi de aynı yöntemlerle dağıtabileceğini ve halka ait olan alanları yandaşlarına peşkeş çekebileceğini düşünüyordu. Fakat bu “ileri demokrasi” ile bu barışçıl eylemler ‘hükümet istifa’ talebiyle bir halk hareketine dönüşerek meydanları zaptetti.
Murat Güneş: Burjuva hükümetin ‘Taksim Meydanı projesi’ kapsamında meydanı işçi-öğrenci ve emekçi kitlelere kapatmasının ezilenler cephesinden Haziran Direnişi'ne yankısı nasıl oldu?
“Kentsel dönüşüm” adı altında insanları evlerinden atarak o evlerin yerine apartmanların yapılması, halka, köylüye ait olan dereleri HES gibi projelerle yandaşlarına yan bir gelir kapısı yapma gayretleri etkili oldu tabii. Yalnızca Taksim Meydanı değil ülkenin birçok şehrindeki meydanların protesto, hak arama eylemlerine kesinlikle kapalı olması ve burada eylemlerini, kutlamalarını yapmak isteyen kitlelere vahşice saldırırken; milli maçlar, yılbaşı kutlamaları gibi çapsız ve kendileri için zararsız gördükleri etkinliklere gayet ılımlı yaklaşmaları da halkın tepkisini çekmiş ve doğal bir öfke birikimine neden olmuştur.
Murat Güneş: Kızılay’da ne arıyordun? Yani neden alana çıkma gereği hissettin?
Kızılay’a çıkma gereği hissettim çünkü bence bu bir mecburiyetti. Böyle bir halk hareketi içerisinde demokrat sosyalist yurtsever olma iddiasındaki herkesin öncelikli olarak yerini alması gerekiyordu. Ben bu sistemden memnun değilim, ben “faşizme karşı savaş” şiarını benimsiyorum. “Ben baskı ve işkenceye karşıyım” diyen herkesin bu hareket içerisinde olup halka destek olması gerekiyordu. Ben de zulme karşı direnme hakkımı kullandım. Bu hareket içerisinde olmayı kendime bir görev bildim. Bu sebepten ötürü bu direnişe omuz verdim.
Murat Güneş: Her gün saldırıya karşı bir direnişin yaşandığı, her gün çatışmanın ve kimyasal gaz bulutunun eksik olmadığı Kızılay’da direniş nasıl başladı?
Öncelikle AKP faşizminin İstanbul’daki barışçıl eyleme müdahale ettiğini gördük, bu vahşice bir müdahale idi. 31 Mayıs akşamı bu müdahaleyi protesto amacıyla Ankara’da toplandık. Fakat AKP’nin işkenceci polisi bu protestoya da müdahale etti ve Ankara’da başlayacak olan direnişin fitilini ateşledi. 1 Haziran günü ise kitle örgütlerinin çağrısı üzerine Güvenpark’ta toplandık. Fakat çatışmalar çok daha önce başladı. Biz de derhal bu polis saldırısına karşı direniş saflarındaki yerimizi aldık. Yalnızca kitle örgütlerinin değil halkın bu direnişi sahiplenmesi, yükseltmesi bize güç kattı.
Murat Güneş: Hükümet yetkililerinin direnişçilerin meclisi işgal edeceğine dair korkularını, kaygılarını ve buna paralel olarak gelişen kolluk gücü terörünü nasıl değerlendiriyorsun?
Yaşanan bu direniş elbette egemenleri korkuttu. Kitlede bilinçli bir şekilde gidip “Başbakanlığı işgal edelim”, “Hükümeti devirelim” gibi bir düşünce hakim değildi. Fakat “Hükümet istifa!” sloganı en çok yankılanan slogandı. Polisin göz göre göre cinayet işlemesi, yaralamalar, gözaltı furyaları, tutuklamalar bu korkunun açık göstergesiydi.
Murat Güneş: Aynı gün Kızılay Güvenpark’ta çıkan çatışmada Ethem yoldaş vuruldu. Ethem vurulduğunda meydanda mıydın? Olayı duyduğunda neler hissettin? Yaşananları anlatır mısın?
Ethem vurulduğunda ben olay yerine 500 metre uzaktaydım. Ethem’in bulunduğu yer de direniş kanadından biriydi. Olayı akşam duydum. Vurulanın Ethem olduğunu öğrendiğimde içimde inanılmaz bir acı ve öfke hissettim. Ethem arkadaşı birebir tanırdım. Kendisiyle uzun sohbetler yapma şansımız olmuştu. Ethem bir devrimciye yakışır şekilde ölümsüzleşti. Bizlere düşen ise acımızı bastırıp öfkemizi bilince çıkartarak Ethem’e yakışır şekilde mücadeleye devam etmekti. Biz de böyle yaptık.
Murat Güneş: Ethem’in katilinin serbest bırakılması ve ardından yargının katili suçsuz göstermek için (vurulma anı görüntüleri ortadayken) somut dedilleri yok sayması hakkında ne düşünüyorsun?
Ethem yoldaş Türkiye tarihi boyunca tanık olduğumuz en büyük halk hareketlerinden birinde şehit düştü. Bu hareket direkt olarak iktidarın faşizmini hedefe koyduğu için elbette ki efendilerini bir korku çukuruna düşürdü; bu korku ve panikle verdiği emirlerle bir devrimci katletti. Görüntüler açık bir şekilde gösteriyor ki, bu bilinçli bir cinayetti. İktidarın ise bu katili korumaktan başka çaresi yoktu. Çünkü bu katili korumasaydı, başka cinayetler işlemesi zorlaşırdı. Katili koruyarak hem halka gözdağı vermiş oluyor hem de elikanlı faşist sürüsüne “biz arkanızdayız yeter ki bu çapulcuların iktidarımızı tehdit etmesini engelleyin” mesajı veriliyor.
Murat Güneş: Direnişte işçi-öğrenci gençlerin yoğun katılımı ve ön plana çıktığı görülüyor. Neden?
Mevcut düzenin halka karşı sistemli bir saldırısı mevcuttur. Başta gençlik olmak üzere halkın her kesimi bu durumdan rahatsızlığını ifade ediyor. Gençliğin katılımı, genç insanların olayları daha derinlemesine analiz etmesi ve sosyal çevrelerini daha iyi gözlemlemelerinden kaynaklıydı. Ayrıca gençliğin enerjisi de bu durumda etkiliydi.
Murat Güneş: İşçi sınıfı ve emek örgütlenmeleri (sendikalar vb.) bu direnişte neden cılız kaldı?
Sendikalar bu direnişe gerektiği kadar katılmadı. KESK, DİSK gibi işçi ve emekçilerin haklarını savunduklarını iddia eden bu çaptaki örgütlenmelerin bu süreçte ne amaçla geri durduklarını bizler de tam olarak anlamış değiliz. Göstermelik olarak yaptıkları ve halkla beraber kazanmış olduğumuz Kızılay Meydanı'nda boy göstermek amaçlı bir eylemden başka bir müdahalelerini göremedik. Sendikalar gerektiği kadar sorumluluk alsalardı direnişin boyutu değişirdi. İktidar bu kadar pervasızca saldıramazdı.
Murat Güneş: Her geçen gün daha fazla sömürülen, yoksullaşan emekçi kitlelerin alana çıkması gerektiği konusunda ne düşünüyorsun; Gezi süreci bunun tetikleyicisi olabilir mi?
Bu direnişler halkın kendi gücünü anlaması açısından çok önemli bir kilometre taşı oldu. İnsanlar örgütlendiklerinde neler yapabileceklerini gördüler. Direnişlerini korudukları takdirde sınıfın sendikaları aşarak meydanlarda buluşacağına eminim.