Rojava sınırına duvarlar örülüyor! Korku ve tehtidin içiçe geçtiği duvarlar... Bu mesaj aynı zamanda bize
Sembolik anlamlar taşıyan kimi olaylar-eylemler-gelişmeler; bazı tarihsel korkuların güncel durum içinden nasıl yeniden üretildiğini ifade ederler. Burjuva devletin kaçakçıları bahane ederek Nusaybin-Qamişlo sınırına örmek istediği duvar da böyle bir şeydir.
12 Ekim’de temeli atılan duvar, faşist rejimin genlerine işlemiş tarihsel Kürt fobisinin; demokratikleşme tantanalarına, “süreç” edebiyatlarına rağmen tüm diriliğiyle yaşadığının açık ifadesidir.
Hatta o kadar ki on yıllardır o sınır boylarına konuşlandırılan onca güvenlik “duvarı” bile şimdi yetmiyor!.. Tel örgüler, mayın tarlaları, karakollar, asker kulübeleri, düzenli uçan heronlar, bilumum teknolojik gözetleme donanımı yetmiyor... Rojava sınırına boydan boya duvarlarlar örülecek; aynı duvardan Ceylanpınar-Serekaniye sınırınaysa çoktan örüldü; hatta görüntüleri bile basına yansıdı.
Bu duvarlar, 4 ayrı bölgesel gericiliğin ilhakı haline getirilen Kürtler arasında bir türlü koparılamayan ilişkileri daha sıkı önlemlerle denetleme çabasının ifadesi değil sadece. Elbette ki bu yönü de önemli; ama ondan da önemli olan politik anlamıdır. Kürt halkına faşist otoritenin hissettirilmesi, 4 parçaya bölünmüş Kürdistan’daki Kürtlerin ancak kendi istediği sınırlarda birbirleriyle ilişkilenebilecekleri (istenen Kürt oldukları koşullarda!), en önemlisi de faşist zihniyetin en hassas ifadesi olan üniter yapının aynı militarist yöntemlerle korunacağının ilanıdır bu!.. Savaşın başka biçimlerle devamının yani...
Bu nafile bir çaba olsa da vazgeçilmezdir. Hele bugün açısından daha fazla böyledir. Kürdistan’ı 4 ayrı bölge gericiliğine pay ederek ilhaklaştıranlar aradan onlarca yıl geçmiş olmasına rağmen aslolanı silmeyi başaramadılar. Kürtler, kan bağları da dahil; dil-kültür, hatta “yasadışı” biçimde de olsa işleyen ekonomik ilişkilerini şu ya da bu şekilde sürdürmeyi başardılar. Tüm asimilasyon-yabancılaştırma-ayrıştırma çabalarına rağmen ulus olma özelliklerini büyük oranda korudular. Bu gerçek 4 ayrı parçada onları asimilasyonla-baskı ve zorla ulus olma bilincinden uzaklaştırmaya çalışan bölge gericilikleri açısından da son derece açıktır.
Bugün açısındansa daha da açıktır!.. Hele hele PKK gibi yılların direniş birikimine sahip ilerici-demokratik karakterdeki bir hareketin 4 parçadaki varlığının bu gerçeğe daha ciddi anlamlar kattığı ortadadır. Özellikle Rojava'da kazanılan fiili özerklik durumu rejim tarafından bir çeşit tehlike çanı olarak görülüyor. Rojava'yı ezmek için burnunu sokmadığı kirli iş kalmadı, hatta öyle ki yarın kendi başına bela olacak El Kaide bağlantılı çeteleri sayısız destek yöntemiyle kendi adına savaştırmak üzere Rojava'daki Kürt halkının üzerine saldı, yanıtını da aldı!..
Fethullah'ın hackerler tarafından kırılan son konuşma kayıtlarından da açıkça anlaşılıyor ki (ki Fethullah'ın ifadeleri aynı zamanda devletin bugünkü politikasıdır!) rejim açısından kendi çizgisine gelmiş ya da en azından Barzani denetimine girmiş bir Rojava kabul edilebilir, hatta istenen bir Rojava'dır. Fakat PYD denetiminde bir Rojava mutlaka ezilmesi gerekendir! Duvar da asıl olarak böyle bir Rojava için örülüyor; istenen Rojava'nın gerçekleşmesi durumunda emperyalist güçlerle birlikte orayı da denetleyecekleri bir duvarsızlaştırmaya gidileceği biliniyor!
Kürt halkının iradesine karşı örülen bu korku ve tehdit duvarına tutum almak bugün tarihsel bir görevdir. Bir ulusu tarihler boyunca duvarlarla-telörgülerle zorla ayıranlar; o duvarları her korku eşiğinde daha bir yükseltenler bu tutum karşısında korkmalıdır. Yoksa o duvarlar sadece Kürtleri ayrıştırmak-denetlemek için örülmüyor; aynı zamanda tüm toplumsal yaşamı daha bir hücreleştirecek bir pervasızlığı temsil ediyorlar!
Kürdistan'daki duvarlar ile Türkiye'deki kölelik zincirlerinin daha bir pekişmesi birbirinden koparılamaz. Kürdistan'da kazanılan her demokratik hak Türkiye işçi ve emekçileri açısından da bir parça daha özgürlüktür! Bunu unutmadan...