30 Mayıs gününü hatırlıyorum Ethem yoldaş bana, "Adamım bol gazlı zamanlar..." demişti, “eyvallah abi” demiştim
2 Aralık'ta Ankara Adliyesi'ne!
Ölmezsek yaşarız, ancak bu kavganın sonunda ölüm de gelir. Ölüm ki, 'bizi apansız yakalar mı' diye sormadan edemiyorum. Elbette yakalar ancak ben böyle bir ölüm seçmezdim kendime, sevdiğime dedim, beni barikatlar başında bekle, oralarda ölsem daha iyi benim için...
Dostlarım beni "deli" diye tanımlar; belki korkunun üzerine korkusuzca gittiğimden ya da çocuksu tavırlarımdan... Dostlarıma da dedim, 'barikat başlarında ölmek vardır'. Ahmet Arif de dedi "Teke tek dövüşte yenilmediler" diye... Bileğimiz bükülmedi bugüne kadar. Tehdit de aldık ama dimdik ayakta durduk. En olmaz zamanlarda bile dimdik ayaktaydık.
30 Mayıs gününü hatırlıyorum Ethem Yoldaş bana, "Adamım bol gazlı zamanlar..." demişti, “eyvallah abi” demiştim. Onunla benim aramdaki sıcak ilişkinin göstergesiydi bu "abi" sözü. Öyle ki altı ay içerisinde benim öz abimden daha çok abilik yaptı bana. 31 Mayıs günü geldi sonra, telefon ettik, cümle alem Taksim'e gidiyordu. Sonra 1 Haziran geldi, gelmesini engelleyemedik.
Dostlar biz Taksim Meydanı'na tam 36 saat sonra girdik. Ethem ve onun gibi yiğitler ise yıllardan beridir yasaklı meydan olan, Kızılay Meydanı'na sadece 6 saatte girdiler. Ethem'i kaybettik ama dünya yaşamına bir iz bırakarak giden bir adamın yoldaşı olmaktan onur ve gurur duyuyorum. Bazen beni devrimciliğe iten şeyin bu olduğuna inanıyorum. Öyle olmasa zaten kendi çapımda anarşist vs. olur çıkardım. Ama başta söylediğim gibi herkesin gözüne çomak sokarken hayata veda etmek isterim. Bu hayatta devletin bizden korktuğu doğrudur. Grup Ekin'in bir parçasında “...ölenlerimizden bile korkacaksınız” diyordu. Bu yüzden devlet ölenlerimizden bile korkacak. Ethem yoldaş rahat uyu, her ne olursa olsun her zaman arkandaydım, her zamanda arkanda olacağız, hiç vazgeçmeden peşinden geleceğiz!
Onun için 2 Aralık'ta seni bizden alanlardan hesap sormak için yine Ankara Adliyesi'nde olacağız!
[Bir DPG'li]