12 yaşındaki Züleyha Encü'nün gözünden Roboski...
Olaydan sonra Roboski karanlığa büründü, kıyafetlerimiz hep siyaha büründü, en çokta benim ablam siyah giyiyor.
Anneler bazen oturup çocuklarından bahsederler, annelerde gözyaşı kalmadı, ablaların ağlaması bitmedi, çocuklar ise her şeyi içine gömdü.
Annelerle ablalar bazen gülüp sevinince, kendilerini çok suçlu hissediyorlar. Olaydan sonra düğün, eğlence yasaklandı sanki. Ablalar önceden makyaj yapar, rengarenk giyinirdi, şimdi aynaya bile bakmıyorlar.
O günden sonra evler boyanmadı, çatılar yenilenmedi. Evler süslenmiyor artık, çok misafir geliyor buraya her gün mezarlığa gidiyorlar. Hiç saç boyanmıyor, hep yürüyüş eylem direniş yapılıyor.
Sonra atölye açıldı, çok seviniyorum. Bayramlarda mezarlığa gidiyoruz, artık bayram diye bir şey yok.
Bütün anneler çok hasta oldu, benim annem de çok hasta oldu. 34 şehit için şarkılar, belgeseller yapıldı. Bütün işler yaşlı babalara, hasta annelere, küçük kardeşlere kaldı. Bu kış babalarımız çok zorlandı, Roboski'de her şey değişti.