"Acılarımı gençliğime yükledim uyumadan karşıladım sabahları... Hüzün, öfke kızıla çalarken sessizce sildim yaşlarımı"
Yoldaşımız Atilla Acartürk'ün katledilişinin 37. yılı.
Hayattayken ihtilalci ruhu sonuna kadar yaşamış, her kavgada her çatışmada en ön safta, en dövüşkenlerden biri olarak simgeleşmişti Atilla. Vazgeçmemişti hiçbir zaman devrimci ideallerinden.
Gazi Üniversitesi’nde okuduğu yıllarda faşistlerin en çekindiği insanlardan birisi olmuş, bunun farkında olmasına rağmen mütevaziliğinden hiçbir şey kaybetmemiştir.
Kardeşi onu anlatırken hem acı hem özlem hem gururla şunları söylüyor:
Acılarımı gençliğime yükledim uyumadan karşıladım sabahları...
Yalnızlık, acı, hüzün, öfke kızıla çalarken gözlerimde sessizce sildim gözyaşlarımı...
Yumup gözlerimi terk edilmişliğime gülümsemeye çalıştım sen öyle istedin diye abi...
Çünkü Atilla hiçbir yoldaşını güçsüz ve üzgün görmek istemezdi. Vazgeçmedi ideallerinden, üstüne yürüdü her zaman faşistlerin ve devletin...
8 Şubat sabahı acı haberi geldi. Vurulmuştu Atilla, gömleğinden kan içindeydi Faşistler ondan o kadar korkuyorlardı ki, silahlarını arabanın içerisine koymadan kaçmaya çalışmışlardı.
Atilla uzun boyuyla göze çarpıyordu, yüzünden eksik olmayan gülüşüyle... Devrimci de böyle olmalıydı zaten; hep atılgan, hep çalışkan, hep en önde...
Aradan 37 yıl geçmiş olmasına rağmen, o güleryüzlü komünisti anmak için aynı öfke ve adanmışlıkla toplanıyoruz. Anmaya ve hesap sormaya çağırıyoruz.
Faşizmi döktüğü kanda boğacağız!
Anma etkinliği 7 Şubat 2015 Cumartesi günü saat 14.00'te Karşıyaka Mezarlığı 2. Kapı'da toplanılarak yapılacaktır.