Libya'dan İtalya'ya geçmeye çalışan 300 Afrikalı göçmen "kayıp"!
Emperyalistler arası rekabet nedeniyle kışkırtılan savaşların/iç savaşların yarattığı yıkımdan, açlık ve yoksulluğun o yakıcı soluğundan kaçarak ölümle özdeş olduğu bilenen bir yolculuğa kendilerini atanların cansız bedenleri kıyılara vurmaya devam ediyor. Daha 2 gün önce onlarcası Marmaris açıklarında “kaybolmuş”, yaz aylarındaysa ardı ardına Libya ve İtalya kıyılarından (İstanbul açıklarına!) yüzlerce cansız beden toplanmıştı.
Ezilen insanlığın en çaresizleri, artık sayıları binlerle ifade edilen topluluklar halinde çölleştirilmiş, kavrulmuş ülkelerinden kaçarak, “umut” belledikleri topraklara geçmeye çalışıyorlar.
Dünyayı bu hale getirenlerin çizdikleri o kanlı sınırlar onların cansız bedenleriyle bir kez daha bir kez daha çiziliyor, hatırlatılıyor.
Ellerindeki birkaç kuruşu da insan kaçakçılarına vererek derme çatma kayıklar, batacağı belli botlarda üst üste istif edilerek taşınan Afrikalı göçmenlerden yüzlercesi yine “kayıp”.
Hem de o batacağı belli olan botlarla Libya’dan hareket ettikleri andan itibaren yani 7 Şubat tarihinden beri…
Hem de botların battığı biline biline günlerdir herhangi bir kurtarma çalışmasına girişilmeksizin göz göre göre ölüme yollandılar. Avrupalılar için onların anlamı nasıl ve ne şekilde olursa olsun o “değerli” sınırlarını aşmaları engellenecek “zararlılar”.
Hele hele son zamanlarda sayılarının katlanarak artması karşısında yüzlercesinin denize dökülmesinin lafı mı olur?!
Sözün kısası yüzlerce (tam 300!) Afrikalı göçmenin ölümleri, “kaybolmaları” adeta izlendi. Yola çıkan ve her birinde 100 küsur insanın bulunduğu dört bottan sadece birkaç kişi kurtarılabildi. Onlar da herhangi bir ülkenin sahil güvenliği ekiplerince değil, ticaret gemilerince kurtarıldı.
Bu gerçek bizzat Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Temsilciliği (UNHCR) Müdürü Vincent Cochetel’in, "Bu çok büyük boyutta bir trajedidir. Güvenlik arayanların denizin insafına bırakılması halinde daha fazla yaşamın tehdit altında olduğunu korkunç bir şekilde hatırlatıyor. Bu yaşamları kurtarmak birinci önceliğimiz olmalı. Avrupa daha az ve daha geç harekete geçilmesine izin veremez" sözlerinde dile geldi.
Avrupanın kanla çizilmiş sınırlarının bekçilerinin bu ölümler karşısında söylediği ilk ve son söz ise o sınırların ne kadar çok göçmence aşıldığı oluyor! Gerisi boş onlara göre.
Gerçeğiyse kıyılara vuran ölü bedenler haykırıyor. Bedenlerimiz çürüttüğünüz, çölleştirdiğiniz dünyanın resmidir dercesine…