Pazar, 15 Mart 2015 (11 yıl 5 ay önce)
Koç Holding'e bağlı Divan Otel ve Pastaneleri Genel Merkez çalışanları sendikalı oldukları için işten atıldılar. İşçiler 25 gündür direnişi sürdürüyorlar.
Divan işçileri direnişlerinin 25. gününde Divan'ın Erenköy'deki şubesi önünde bir basın açıklaması yaptılar. Basın açıklamasından sonra da Adore Oyuncak Mağazası önünde kendileri gibi işten atıldıktan sonra direnişe geçen işçilerin çadırlarını ziyaret ederek dayanışma içinde olduklarını gösterdiler.
Divan direnişindeki işçilerle direnişe ilişkin konuştuk. Nasıl başlamıştı, neler yaşadılar, bugün ne durumdalar, bundan sonrası için neler düşünüyorlar… öğrenmek istedik.
Divan işçileri kötü iş koşullarına karşı mücadele etmek için sendikalı olmuşlar. Sendikalı olmak için girişimde bulunur bulunmaz da işten atılmışlar. Bunun üzerine pek konuşup tartışmadan direnişe geçmişler. Daha önce hiçbir direniş deneyimleri olmayan işçiler bu şekilde başlamışlar direnişe; “yaşayarak öğreniyoruz” diyorlar.
Divan’daki sohbet sırasında direnişçiler açısından ekonomik taleplerin ne denli önem taşıdığını gördük. Ekonomik talepler politikleştirilemediği ölçüde direnişin sadece sınırlı gündelik kazanımlara tabi kılınacağını görmek için daha önceki direnişlere bakmak yeterlidir. Bu tayin edici bir eşiktir. Çünkü direnişe başlanırken sadece ekonomik gereklerden/taleplerden yola çıkılırsa patronların, yöneticilerin direnişi kırmak, eritmek için işçilerden bazılarına olta atacağı bilinir. Kimi zaman bunda başarılı olacağı, onları direnişten koparabileceği, bunun da direniş açısından moral bozucu bir etki yaratacağı çeşitli kereler yaşanmıştır. Divan işçileriyle sohbetimizde, bunu hem de daha ilk gün kendilerinin de yaşamış olduklarını öğrendik.
Divan önünde direniş yapan işçilerle içeride çalışmaya devam eden işçiler arasındaki ilişkiler ise adeta düşmanca: Direnişteki işçilerden biri, “Düşman gibi akrabalarımız var içeride çalışan, buradan geçerken bile selam vermiyorlar, aksine çay saatlerinde bize inat çay selfisi bile yapıyorlar”... diyor.
Direnişteki bir kadın işçiye kocası telefon ederek direnişi bırakması için onu tehdit etmiş: “Eğer direnişi bırakıp gelmezsen kendine başka kapı bul, çocuğu da unut!” Kadın direnişçi sırf bu yüzden arkadaşlarını direniş çadırında bırakıp ağlayarak evine gitmiş.
Sohbetin ardından gazetemiz Alınteri’ni işçilere vererek ayrıldık.