Ejot Tezmak işçileri sendikanın kendilerini bir başına bıraktığından yakınıyor...
Bugün Ejot Tezmak işçilerine gittik. Daha önce de gazetemizi ulaştırdığımız Ejot tezmak işçilerinin 15:00’deki vardiya değişim saatlerinde fabrika önüne giderek gazetemizi işçilere ulaştırdık.
Geçen sayılarda da gazetemizi ulaştırmak için gittiğimizde işçiler daha canlıydı, moralleri daha iyiydi. Bu gidişimizde ise işçilerde bariz bir şekilde gördüğümüz, kırılganlık ve küskünlüktü.
Konuşmaya çalıştığımız işçilerden bazıları konuşmaya yanaşmazken, bazıları ise sadece gazetemizi alıp hızla yanımızdan uzaklaştı. Bütün bunlara rağmen biz içeriden çıkan ve dışarıdan mesaiye gelen işçilere gazetemizi uzatıp konuşmaya çalıştık.
Birkaç işçiyse bizi çok iyi karşıladı. Kapıda gazetemizle beklediğimizi görünce yanımıza gelip selam vererek sohbet ettiler. İşçilerin ruh halinin bu kadar kötü olmasının neye bağlamak gerektiğini sorduk. Ejot Tezmak işçilerinin değil aslında hemen hemen bütün metal işçilerinde bir kırgınlık olduğunu, bunun işçilerin yanında olduğunu söyleyen ancak pratiğini çok farklı olan sendikalarından kaynaklandığını ifade etti.
Grev sürecinde bile alanlarda işçilerden yana demeçler veren ama özellikle de grevin yasaklanmasıyla Ejot Tezmak işgal edildiğinde herbirinin ayrı tellerden çaldığını, DİSK’in işyeri temsilcilerinin, şube başkanlarının, sekreterlerin, baş danışmanların… kısaca herkesin işçilerin direnişini pasifize etmek için çalıştıklarını anlattılar.
Şu günlerde de çok farklı bir tutumlarının olmadığını, metal işçilerinin direniş azminin kırılmak üzere olduğundan yakındılar: “İçerde 3.500 tl alan işçi de vardı. O da kapı önüne çıktı, 1000 alan adam da çıktı. Sendika bu adamların yanında dik durmadıktan sonra, direnişine sitesinde bile yer vermedikten sonra, sesini duyurmadıktan sonra işçi kapı önüne konulduğunda yalnız kalıyorsa umudu kırılıyor”. İşçiler, dönüp dönüp yalnız bırakıldıklarına vurgu yapıyor.