Cumartesi, 23 Mayıs 2015 (11 yıl 5 ay önce)
Çocuğunu kaybeden bir anne için her gün ilk gündür; bu ıstırap asla ihtiyarlamaz!
Saçlar ağarır, göz pınarlarından değil yüreğin ta içinden akar yaşlar, hayat devam eder ama zaman durur adeta.
Kimse anlayamaz onları, anlamaya çalışır yine de anlayamaz. Dururlar omuz başlarında; içinin yangınını hafifletmek için söz olur, liman olur, birlikte içilen bir bardak çay olurlar... Yine de zor!
Bir tek aynı kaderi paylaşan “oğullarını/kızlarını kaybeden analar” anlar onları, bir tek anaların bakışları özdeşleşir birbirleriyle...
Onlar 20 yıldır mücadele ediyor.
Onlar 20 yıldır her Cumartesi kentin meydanını dövüyor. Vicdanları dövüyor, taşları aşındırıyor ama sorumsuz sorumlular başta olmak üzere kapitalist bencilliğin taşlaştırdığı yüreklerde hala bir yankı yaratamıyorlar.
Yağmura kara çamura, dizlerindeki dermansızlığa, polisin copuna gazına, akıl almaz hoyratlığına rağmen inatla basıyorlar toprağa. Yüreklerindeki yangının ateşiyle çıkıyorlar yola. Kayıplarının akıbetini öğrenmek için isyancı bir sabırsızlıkla dikiliyorlar, hesap soruyorlar...
Onlar 20 yıldır bu acılar ve katliamlar coğrafyasında tarihsel mücadelenin kaçınılmaz haklılığını haykırıyorlar. Ak saçları, ak tülbentleri ve sadece analara has karşılıksız verme erdemiyle geleceğimizi çerden çöpten temizliyorlar. Evlatlarını geri almak için torunlarıyla geliyorlar, kardeşleriyle geliyorlar, komşularıyla geliyorlar, ‘insanım’ diyenlerin soluğunu getiriyorlar yanlarında.
Onlar 20 yıldır her Cumartesi, umutlarından, azimlerinden, dik duruşlarından hiçbir şey yitirmeden kentin meydanını yurt ediniyor. Hiç yakınmasız birer birer ölüyorlar sonra, sembolleşen isimlerini bırakarak. Berfo ana gibi...