'Buraların "doğusunda", kalbimizin sol yanını gömüyorlar.. Gömecekler de... Araç bulabilirlerse...'
Seyr-i Sokak ekibinden Gözde Çağrı'nın Suruç sınırındaki arkadaşının aktardıklarıyla kendi duygularını harmanladığı satırları yayınlıyoruz:
Suruç sınırdan arkadaşım yazıyor..."Geçen günkü saldırıda bizim köyü de basmışlar" diyor..Berxbatan köyü. "Bir sürü akrabamızı kesmişler... Gidemiyoruz, bu tarafta bekliyoruz...Elimizden hiç bir şey gelmiyor. Üzülemiyor bile insan, ölüm bu kadar çok olunca."
Ölüm bu kadar çok olunca duvarlara adını yazamıyorlar "ölümsüzdür!" diye. Adlarını bile bilmiyoruz...Duvarlara adının kalması için bile daha az sayıda öldürülmek gerekiyor bu ülkede.. Bu ülkede adlar duvarlarda yaşıyor... Onların da bazıları...
"Kepçeyle gömdüler" diyor. "Bazıları kefensiz, bazıları normal bezle.. Kefen bile alınamadı.. Basında 30, 40, 50 diyorlardı, şimdi 150 diyorlar, gerçekte bunun 4 misli! Keşke sınırda olsaydın da görseydin gerçekleri... Gelen onlarca cenazeyi.. Basın çok yalancı çok... Dün köyümüzde 29 tanesi defnedildi, Kobanê merkezde 140 sanırım.. Bir de defnedilemeyenler var, cenazesi Türkiye'de olanlar, enkaz altında kalanlar..Ölen YPG'liler, esirler....Adamlar çocuk kandırır gibi 152 diyor... Esirleri de büyük olasılıkla infaz edecekler" diyor...
Bunca acıyı hangi küreklerle hangi topraklara gömeceğiz merak ediyorum. Kalbime sığmıyor. Gözlerime sığmıyor. Topraklara da sığmayacak! Sığmayacak!
Bütün ölülerimizi, bütün acılarımızı kusacak bu toprak suratlarına. Duvarlarına. Şehirlerine.
Üstlerine üstlerine kusacağız.
"Şu an cenaze taşıyacak araç için çağrı yapıyorlar" diyor."Arayanlar söylüyor öbür taraftan... Burada sadece cenaze var".
"Ne yapabiliriz?" diyorum... "Yapabileceğimiz bir şey var mı??"
"Maalesef" diyor, "bu taraftan araç geçirilmiyor... TC bırakmıyor yani...Ölülerimizi alamıyoruz. Bulanabilenleri bile".
Bu ülkede, bu topraklarda nefes alamıyoruz biz. Alamıyoruz. Bırakmıyorlar. Yaşatmıyorlar. Büyütmüyorlar.
Biz sınırdan çok uzakta olanlar bu acıyı unutmayacağız. Tam olarak bilemediğimiz, göremediğimiz bu acıyı unutmayacağız. Yaka iğnesi gibi bir ömür boyu göğsümüzde taşıyacağız.
Unutmayacağız! Affetmeyeceğiz!
Buraların "doğusunda", kalbimizin sol yanını gömüyorlar.. Gömecekler de... Araç bulabilirlerse...