O küçücük ayakkabılar, küçücük bedenlerle birlikte şimdi Ege ve Akdeniz kıyılarına vuruyor!
Ercüment Akdeniz
“...Yüzlerce ayakkabı, tonlarca insan saçı, kişisel malzemeler, gözlükler, protezler vb. aklınıza gelebilecek her şey özenle toplanmış. Bir tanesinde ortalama 1.5 milyon insan saçının sergilendiği bir bölüm var. Saçların toplam ağırlığı ise neredeyse 800 kilo... Kampın girişinde insanlara verdikleri tabaklar, kaşıklar; diğer bir tarafta takma dişler, protezler. Bu bölüm çok acı verici. Özellikle ayakkabıların sergilendiği yerdeki o küçücük çocukların ayakkabıları inanılmaz yürek burkuyor...”
Bir gezgin turist, müzeye çevrilmiş Nazi toplama kamplarında gördüklerini işte böyle yazıyor...
Küçücük ayakkabılar üst üste yığılırken, gaz odalarının önünde sıraya girmiş küçücük çocuklar annelerinin ellerinden çekiştiriyordu:
“Anne, şimdi nereye gidiyoruz?”
Ölüme gittiklerinden habersiz anneler küçücük çocuklara şu yanıtı veriyorlardı:
“Duş almaya yavrum...”
***
O küçücük ayakkabılar, küçücük bedenlerle birlikte şimdi Ege ve Akdeniz kıyılarına vuruyor!
Bir fotoğraf...
Bodrum’da küçücük çocuk cesetleri.
Köpüklü dalgalar, cellat kırbacı gibi minik yavrucakların yüzünü yalıyor...
Yıl olmuş 2015!
Yirmi birinci yüzyılın ilk çeyreğindeyiz yani...
İnsana reva mı bu?
İnsanlığa reva mı bu?
Ege’ye, Akdeniz’e reva mı bu?
Beyler, bayanlar; izlediğiniz bir kıyam müzesi değil,
Kıyamın ta kendisi!
***
Avrupa Birliği, acil zirve, diyor; hemen 14 Eylül’de!
Birleşmiş Milletler, olağanüstü zirve, diyor; o da 30 Eylül’de New York’a çağrıyor.
Zirve dedikleri “Kıyamcılar Zirvesi”dir anlayacağınız!
Ey kıyamcılar, ey zirveciler;
Sizin kıyılara vurduğunuz ayakkabıların ağırlığı, Nazi kamplarındaki ayakkabıların ağırlığına yaklaşıyor, bilesiniz!
Nürnberg mahkemelerinden beter bir son karşılayacak sizi, bunu da bilesiniz...
Dünya halklarına hesap vereceksiniz!
Bodrum sahillerinde, minik kolları çaresiz ölüme yatmış o küçücük çocuğun / çocuğumuzun fotoğrafının özeti işte böyledir...
***
Sahi, o küçücük çocuk, sefil-şişme bota binerken annesine ne sormuştu?
Ben duyar gibiyim;
“Anne, şimdi nereye gidiyoruz?”