Cumartesi, 20 Şubat 2016 (10 yıl 1 ay önce)
Nusaybin'de katliamların ardı arkası kesilmiyor. Faşist devlet “huzur sağlıyor”.
Kan gövdeyi götürürken, silahlar habire ateşleniyor. Kadın demiyor, çocuk demiyor vuruyor vuruyor vuruyor. Ne için, bir halkı yok etmek için!
Askeri zırhlı araçlardan "Ölürüm Türkiyem” marşını kurşunlarla, bombalarla, zehirli gazlarla saldırırken dinletmek ne için! “Ya öleceksiniz ya teslim olacaksınız” anonsları ne için? Bir anne vurulmus sokak ortasında çocuğunun gözleri önünde. İlk değil son da olmayacak ama ne o çocuk ne o halk size, kurşunlarınıza, bombalarınıza, zehirli gazlarınıza teslim olmayacak.
Ne demişti Cizire'de bodrum katında saldırılar altında Mehmet Tunç, "Cizire halkı teslim olmadı, biz de teslim olmayacağız, barikat başlarında direnenlere, bizim için sokağa çıkanlara bin selam olsun!" Böyle haykırmıştı. Bu onun ve yanındakilerin son sözleri olmuştu. TESLİM OLMADILAR. Onurlarıyla sonsuzluğa yürüdüler.
Evet kadınları çocuklarının gözleri önünde katledebilirsiniz, çocuk yüreğini kana bulayabilirsiniz... Ağıtlar yakarız ölü bedenlerimiz için, özleriz, yokluğunu hissederiz ama teslim alamazsınız! Anlamanız gereken bu!
Kanlar içinde uzanmış yatıyor
Gözü yaşlı bir halk başında
Canım melekler sarmış her yanını
Artık güneş doğmak bilmez
Her yer karanlıklar içinde gulom
Oy daye, şimdi yoksun yanımda
Kim okşayacak benim başımı
Kim uyandıracak
Sabahın seherinde
Ve beni sevecek annem
Herkes suskun ve içi öfke dolu
Gözleri zafer inancıyla dolu
Ey benim güzel annem...
[Nusaybin'den Azad]