Güzellim ülkemde kan akar haykırsam “ey özgürlük!” diye…
Bu şehir ölüm kokuyor, yüreğimde fırtınalar kopuyor, volkan gibi patlamak isterim. Yaralıdır gökyüzü zulümden… Haykırıyor, “ey insanlık nedir bu feryat ve katliam, güller açmaz oldu” diye…
Güzellim ülkemde kan akar haykırsam “ey özgürlük!” diye… “Ey yaşam neredesin?”, sorsam.. Tüm güzellikleri inkar edilmiş insanlık adına ne varsa yok sayılmış…
Sadece insanlık katledilmiyor ülkemde; hayvanlar, doğa ve kültürel miras da yok ediliyor.
Ey insanlık öldün mü, sessizsin bu zulme… Hani demokrasi? Bu ülkede kardeştik? Yalanmış meğer! Daha doğmamış çocuklar ölüyor! Anne yaşlı ve gençler demeden yakılıyor bedenler, sesin çıkmıyor ve “insanım” diyorsun. Artık inanmıyorum!
Bedenler paramparça ve sahipsiz… Dünya sessiz bu zulme!
İnançlar yitirilmiş, zalimlik diz boyu… Günah ve sevap kalmamış!
Hani beraber paylaşacaktık bir yaşam? İnsanlık bodrumlarda katlediliyor ve sen buna karşı çıkmıyorsun!
Son nefesler veriliyor ama yine de zafer inancını yitirmedik! Umutlu gözlerle insanlığa haykırıyoruz “BIZ KAZANDIK BIZ!”, her şeye rağmen!
Azad Nisebin yasaklı ülkenin gençleri