Öyle bir yerdeyiz ki 'yaprak döker bir yanımız bir yanımız bahar bahçe'...
Tarifi yok yaşananların ve yaşanan acıların... İnsanlık hangi günahın bedelini ödüyor, bilen yok. İşyerinde, durakta, evinde, çocuklar annelerinin kucağında, kadınlar sokakta, emekçiler ekmeğini kazanmak için girdiği maden ocağında katlediliyor.
Zalimlerin-sömürücülerin devleti insan bedeni öğütüyor adeta... İnsan kanıyla beslenen günümüz Dehak'ları kana doymuyor. Devlet ağzı işin kolayını bulmuş. Hep aynı nakarat tekrarlanıp duruyor: Önce güçlülükten dem vuruyor, sonra 'şunlar yaptı' denilerek işin içinden sıyrılıyorlar.
Ülkeyi yetkisi çok , sorumluluğu yok bir mekanizma yönetiyor. İstediklerinde her türlü tedbiri alıp terör estiren devlet, sorumluluk almaya gelince sus pus oluyorlar.
Bombalar patladıktan sonra saatlerce ortada olmayan yetkililer, yetkilerini yayın yasağında kullanıyorlar, yetkilerini yaşanan katliama tepki gösteren insanlara karşı kullanıyorlar. 10 Ekim Ankara katliamında yerdeki ölü bedenlere, yaralılara gaz atacak kadar aciz ve bir o kadar da düşmanlar. O katliamda belki de bu nedenle hayatını kaybedenlerin sayısı yükseldi.
Öyle bir yerdeyiz ki başkentte insanlar katledilmiş, kimse yakınından eşinden dostundan haber alamıyor, haber alma hakkını kullanamıyor. İletişim araçları olan internet ve telefonlara erişim engelleniyor. Diğer taraftan sahibinin sesi televizyon kanalları normal yayın akışında. Yani 'yaprak döker bir yanımız bir yanımız bahar bahçe'...
Güllerimiz soluyor, genç bedenler parçalanıyor, insanlık katlediliyor.
Mustafa Karabudak