2017'yi karşılarken...

Cumartesi, 31 Aralık 2016 (9 yıl 3 ay önce)

2016, hatırlamak dahi istemeyeceğimiz, aklımıza geldiğinde de “lanetleyerek” anacağımız berbat bir yıl olarak geçti...

 

2017'nin 'daha farklı' olabileceğine dair umut veren belirtiler de yok ortada, olanlar da şimdilik çok zayıf.

 

Buna rağmen 'umut'luyuz!..

 

Çünkü 2016'da yaşadığımız ve 2017'de de süreceğini öngördüğümüz karanlık ve kaos, tarihsel bakımdan ömrünü doldurmuş bir sistemin genel çürüyüşüne yeni boyutlar ekleyen 'ara' bir formülün de -neoliberalizm- iflasından kaynaklanıyor. Dolayısıyla, ezilen insanlık için yeni tehlikeler ve acılar kadar yeni fırsatları da içinde taşıyor. Zaten tarihteki bütün büyük altüst oluşlar da kanlı savaşlar kadar devrimler de hemen hemen hep böylesi kesitlerde yaşanmış.

 

“Umudumuz”un bir ayağını bu tarih okuması oluşturuyor; onun geleceğe dönük yüzünde ise tarihsel bakımdan ömrünü tamamlamış çürüyen bir sistemi hiçbir gücün ayakta tutamayacağını bilimsel kanıtlarıyla ortaya koymuş olan devrimci dünya görüşümüzün bizlere kazandırdığı bilinç açıklığı yatıyor.

 

Kaldı ki bu kesitte, 'umudu kuşanmak' bir bakıma zorunluluk; şimdilik elimizde olan en büyük silah! Bu yüzden zaten sınıf düşmanlarımız, attıkları bütün adımlarda öncelikle elimizden bu silahı, yani umudu almaya oynuyorlar. Bizleri umutsuzluğun, karamsarlığın, yılgınlığın dipsiz kuyusuna yuvarlamayı hedefliyorlar.

 

Onun için 'umut' onlara karşı kuşanmamız gereken bir silah bugün!

 

Onun için, gelişindeki bütün uğursuz belirtilere karşın 2017'yi umudu kuşanarak karşılıyoruz.

 

Yoldaşımız Adnan Yücel'in unutulmaz dizelerinde dediği gibi:

 

iyi ki silahlanmışız acılara karşı


türküsüz çıkmamışız yollara

ekmekten ve gömlekten önce

aşk

ve sevinç doldurmuşuz koynumuza

iyi ki koparmamışız çiçekleri

sevgiyi öfkesiz takmışız yakamıza

 



hani ağlamasın diye başaklar


yüreğimizi biçerek çıktık tarlalardan

şimdi yürümek zamanıdır dedik

yepyeni sonsuzluklara

yepyeni güzelliklere doğru


meğer

ne çok düşmanı varmış güzelliğin 


 

öyle uzak öyle uzak ki sabahlar

ne hayalden geliyor sesi

ne düşten

bir demet çaresizlik olmuş her sabah

intihar karşılığı toplanıyor güneşten 


 

ey acılara tat veren güzellik


yüreğimize hoş geldin

geldin de

çiçekli dallara döndürdün öfkemizi

artık ister dolu yağsın ömrümüze


isterse kar

biz ki bildikten sonra sevmeyi

bütün sabahlar

acı renginde olsa ne çıkar...