Taksim bir kez daha yasaklandı, bu yasağı tanımamak dün olduğundan daha önemli bir anlam kazanmıştır
İşçi sınıfının Uluslararası Birlik Dayanışma ve Mücadele günü 1 Mayıs’ın İstanbul’daki Meydanı Taksim, ’77 1 Mayıs katliamının 40. yılında da yasak. DİSK Genel Başkanı Kani Beko’yla İçişleri Bakanı sıfatı taşıyan Süleyman Soylu arasında yapılan görüşmede işçi ve emekçilerin Meydanı Taksim’in yasaklı Meydan olmasına devam edileceği ilan edildi. Yasak kararı Soylu tarafından yapılan açıklamayla duyuruldu. Beko’nun akşam saatlerinde de İstanbul Valisi’yle bir görüşme yapması bekleniyor.
İşçi sınıfını tarihsizleştirme-belleksizleştirme-toplumsal hayatın merkezlerinden men etme anlamına gelen Taksim yasağı hem işçiler-emekçiler hem de burjuvazi ve temsilcileri açısından bu yıl daha özel bir anlam taşıyor. Kıdem tazminatı ve iş güvencesinin topun ağzında olduğu; sosyal güvenliğin esnekleştirilip tasfiye edilmesi için zorunla BES’la atılan adımların büyütüleceği; Varlık Fonu’na devredilen tüm “kamu iştirak ve yatırımlarının” zincirleme satışlarla kelepire açılacağı; sağlıkta yeni zamların dayatıldığı; mutfaklardaki yangının daha da büyüdüğü koşullarda gerçekleşiyor bu tutum.
Savaş politikalarının kızıştığı, ‘Trump’la Mehmetçik pazarlıklarının yapıldığı koşullarda…
Kürt halkına dönük saldırıların “gerekirse 5 bin askerin ölümünün” göze alındığı planlarla deşifre edildiği koşullarda…
Faşist güç yoğunlaşması ve daha katı bir merkezileşme anlamına gelen başkanlık rejimi için yapılan “referandumdaki” şaibelerin gölgesi altında getirilen bu yasak işçi ve emekçilere dönük savaş ilanının altını çizmek anlamına geliyor.
Gözümüzün içine baka baka gerçekleştirilen hileler, şaibelerle her açıdan tartışmalı hale gelen referandumdan sonra sokaklara akan öfkemizi 1 Mayıs alanı olan Taksim’e taşımamızdan ödleri kopuyor aynı zamanda.
Bu koşullar altında ilan edilen Taksim yasağını tüm bu nedenlerle tanımamak dün olduğundan daha önemli ve yakıcıdır.