Salı, 28 Kasım 2017 (8 yıl 4 ay önce)
(...)
Sizlerin de bildiğiniz üzere aylardır kızımı göremiyor kokusuna hasret yaşıyorum. Aylardır süren kızıma yakın bir hapishaneye sevk edilme çabalarım yeniden boşa çıkarıldı. Bu kez de sevk talep ettiğim hapishanelerin kapasitesinin dolu olduğu gerekçesiyle talebim reddedildi.
Ülkemiz hapishaneleri hepsi aynı durumda neredeyse. Şuan tutulduğum Tarsus kadın kapalı hapishanesi de farksız değil. 10 kişilik koğuşlarda 20- 25 kişi kalıyoruz. Sürekli gelen yeni sürgünler ile sayımız gittikçe artıyor. Yetecek yatağımız yok, yerde yatıyoruz. Tek kişilik elbise dolaplarını 4-5 kişi kullanıyoruz eşyalarımızı koyacak yerimiz yok. Buradaki durumumuz böyleyken sevk taleplerimizin sürekli engellenmesi tamamen keyfi bir uygulamadır. Sevk talep ettiğim hapishaneler incelenirse hiçbirinin kapasitesi şu an bulunduğum hapishane kadar dolu değil. Bunların araştırması yapılabilir.
Önümüzdeki 8 yıl boyunca hapishanede olacağım. Tek isteğim kızıma yakın bir hapishanede olmak. Zaten hak etmediğimiz cezalar yüzünden ailemizden, sevdiklerimizden koparıldık. Hapishanede olacaksak eğer bunun ailemize, sevdiklerimize yakın yerlerde olması gerekiyor. Kış aylarına giriyoruz, benim bebeğim bu soğuklarda beni görmek için İstanbul’dan gelmesi gerekiyor. Gelebilse bile kızım yüzüme bakmak istemiyor. Annesinin onu terk ettiğini düşünerek bana küsmüş. 24 Ekim'de yapılan açık görüşümüzde kızım kalabalıktan ve beni uzun süre görememenin vermiş olduğu yabancılıktan sürekli ağladı kucağıma gelmek istemedi. Bu bir anne için ne kadar acı bir durum anlıyorsunuzdur.
03 Aralık kızımın ikinci yaş günü. Doğum gününde kızımın yanında olmayı bile bana çok görüyorlar. Tüm demokratik kamuoyuna duyarlılık çağrısında bulunuyorum. Yalnız ben değilim benim gibi çocuğuna hasret ya da benzer durumları yaşayan çok insan var. Bu yüzden demokratik kamuoyunun yüzünü hapishanelere çevirmesini istiyorum. Ve ben artık kızıma kavuşmak istiyorum.
Sevgilerimle
Gazel Bulut
