Cumhurbaşkanı adayı Gül

Salı, 24 Nisan 2007 (19 yıl 6 ay önce)

Büyük savaş, küçük oyunlar

Uzun süreli ve yeni krizlere gebe bir rejim krizinin, iç ve dış kulislerin, ABD'den icazet ziyaretlerinin, Şemdinli dahil bir dizi provokasyon, Danıştay baskını, Hrant Dink cinayeti, Malatya katliamı gibi kontra operasyonların, Antalya, İzmir, 14 Nisan Ankara ve 29 Nisan'da yapılacak İstanbul mitingi gibi “orduyu göreve çağıran” kontra-sosyal olayların, açığa çıkarılan JİTEM bağlantılı çetelerin, baskınlarla üstü örtülmeye çalışılan darbe girişimlerinin, Büyükanıt'ın gürlemelerinin, AKP içerisindeki güç yoklama ve uzlaşma arayışlarının ve daha nicelerinin ardından AKP'nin yeni Cumhurbaşkan adayı belli oldu: Abdullah Gül!

İlk turu 27 Nisan'da yapılacak olan Cumhurbaşkanlığı seçimleri sonucunda büyük olasılıkla Abdullah Gül, devletin yeni Cumhurbaşkanı olacak. Gül, şimdiden tebrikleri kabul etmeye başladı bile.

Savaşta yeni bir evre

Cumhurbaşkanlığı seçim savaşı, AKP'nin Abdullah Gül'ü aday göstermesiyle yeni bir evreye girdi. Abdullah Gül, kamuoyu açısından iddia edildiği ölçüde “sürpriz” bir aday olmadı belki ama AKP açısından da belli bir taviz anlamına gelmekle birlikte borsada adı geçen diğer adaylara kıyasla CHP'nin stratejisini görece en fazla boşluğa düşüren bir isim oldu.

"Ben zaten inecektim..."

Ağaçtan düşen Nasrettin Hoca'nın vaziyeti kurtarmak için “Ben zaten inecektim...” demesine benzer şekilde Recep Tayyip Erdoğan şimdi her ne kadar “Ben zaten aday olmayacaktım ama bütün saldırıları üzerime çekerek muhalefeti oyaladım” dese de Cumhurbaşkanlığı aslanının onun gönlünde yattığı çok açıktı. Fakat 14 Nisan mitingiyle sivil desteklerini de harekete geçiren ordu ile birlikte yargı ve üniversitelerden gelen tepkiler üzerine, Çankaya'ya çıksa bile orada rahat ettirilmeyeceği kaygısıyla bu sevdadan vazgeçip geri adım atma mecburiyetini duydu. Başta Fethullahçılar olmak üzere İslami cemaatlerin 28 Şubat'tan çıkardıkları ders kapsamında, “Ordu ile inatlaşma, Erbakan'ın yaptığı hatayı yinelersen şu an sahip olduğumuz mevzileri de yitirebiliriz” uyarılarının da bu geri adımda önemli bir payının olduğu söylenebilir.

Sınırlı bir taviz

Öte yandan Abdullah Gül'ün aday olarak gösterilmesi, piyasada adı geçen diğer adaylara göre AKP açısından bu tavizin sınırlı tutulması anlamına geliyor. Çünkü CHP'nin siyasi sözcülüğünü yaptığı “laiklik cephesi”, Recep Tayyip Erdoğan'a karşı çıkma gerekçesi de dahil bütün stratejisini “türbanın Çankaya'ya çıkmasına izin vermeme” demagojisi üzerine kurmuştu. Abdullah Gül'ün aday gösterilmesi bu konuda herhangi bir geri adım atılmayıp tersine bir ısrar anlamına geliyor ve bu özelliğiyle AKP tabanına ve kadrolarına moral vermenin yanında Recep Tayyip Erdoğan'ın aday gösterilememesinin yaratacağı “güçsüzlük / iktidarsızlık” görüntüsünü büyük ölçüde ortadan kaldırıyor. Buna karşılık Abdullah Gül, gerek Dışişleri Bakanı olarak sergilediği performans ile gerek kamuoyundaki “yumuşak, uzlaşmacı” imajı ile “laiklik cephesi”nin karşı çıkma zemini de baştan daraltan bir özelliği sahip. Dolayısıyla CHP yönetimi ve duygudaşları ne “istediğimizi yaptırdık” diyebilecekler ama ne de bugüne kadar izledikleri ipleri sonuna kadar germe stratejisini Abdullah Gül'ü hedefe çakarak bundan sonra da aynı etkinlikte sürdürebilecekler.

Krizlerin Cumhurbaşkanı olacak!

Bu elbetteki bu muhalefetin bıçakla kesilir gibi kesilmesi anlamına gelmeyecek. Çünkü sorun salt bir Cumhurbaşkanlığı çekişmesiyle sınırlı değil, işin temelinde daha geniş kapsamlı bir iktidar savaşımı yatıyor. Ve bu savaş, tam da çekişen tarafların burjuva sınıf karakterine uygun olarak ucuz numaralar, bayağı ayak oyunları, ikiyüzlü demagojiler ve aldatıcı sloganlar eşliğinde sürüp gidecek.

Abdullah Gül'ün Çankaya'ya çıkışı, geleneksel iktidar güçleriyle 1980 sonrası palazlanan ve “artık biz de varız” diyen burjuva kesimler arasındaki iktidar savaşımı sırasında ideolojik bir motif olarak saflaşma konusu haline getirilen türban konusunda da yeni bir “uzlaşma ve çözüm” sürecinin başlangıcı olabilir. Toplumda eskisi kadar güçlü bir karşılığı olmadığı gibi fiilen de 'aşılmış', artık bir 'kabuk sorun' haline gelmiş olan bu konuda önceleri fiili kimi adımlarla başlayacak yeni bir “uzlaşma” sürecinin sonunda resmi sınırlamaların büsbütün kalkmasa bile iyice daraltılmasıyla karşılaşabiliriz. Özellikle “laik cephe” tarafından bilinçli bir abartıyla da öne çıkarılarak emekçi yığınların gerçek sorun ve taleplerinin gündemleşip tartışılmasını da perdeleyen bu kabuğun -son kez yaşanabilecek kimi alevlenmelerden sonra- dökülüp tamamen gündem dışı kalması, bunu bir “varlık-yokluk” sorunu haline getiren burjuva kesimler kadar aynı akıntının kuyruğundan sürüklenerek bu zeminde “taraf olma” aymazlığını sergileyen kimi “solcular” açısından da muhtemelen bir boşluk duygusu yaratacaktır.

Cumhurbaşkanı kim seçilirse seçilsin, ister eşinin başı türbanlı, ister açık olsun, o, TÜSİAD'ın, o artık işbirlikçi tekelci burjuvazinin Cumhurbaşkanıdır! Abdullah Gül'ün Cumhurbaşkanlığı rejimi içinden sarsmakla kalmayıp emekçi sınıfları da yedeklemeye koşullayan krizleri ortadan kaldırmayacak, yeni krizlerin ebesi olacaktır.

Emekçiler, bu filmi seyretmek, onun karanlık aktörlerini alkışlayıp durmak yerine kölece çalışma ve yaşam koşullarına, özgürlük yoksunluğuna karşı kendi mücadele bayraklarına sıkı sıkı sarılmalıdırlar.