MÜSİAD Elazığ Şubesi, yazılı bir açıklamayla vekillerde aradıkları özellikleri bildirdi.
Seçim sathı mahalline girileli beri zulalarda biriktirilenler uluorta saçılmaya, ideolojik ve siyasi hesaplılıklar ile basbayağı bir çıkar savaşı gazete gazete, meydan şehir yayılarak sürüyor.
Her ne kadar Tuncay Özkan, Deniz Baykal, Fehmi Koru, Mehmet Barlas, Tayyip Erdoğan vs. figürasyonuyla iyice ayağa düşürülüp belaltı vuruşlarıyla çapsızlığın daniskası olarak tarihe geçecek ataklar yapılsa da gülmekten daha önce ve çok daha fazla düşünmek zorundayız.
Geleneksel burjuva politika oyunlarının ötesine taşan bu soytarılıklar basitçe laik-nalaik program ve politikaların çatışmasıyla sınırlı değil. Tıpkı T. Erdoğan'ın TÜSİAD'a racon kesmesinin sıradan seçim dönemi manevrası olmadığı gibi.
Türkiye işçi sınıfının arka plan gölgesi olarak konumlandırıldığı tablonun sert fırça darbeleriyle yaratılan lekelerle oluşturulmuş emekgücü sömürüsüyle semirmekten gayrı işlevi olmayan kapitalist sınıf katmanları arasındaki çelişki ve çatışmanın resmidir, allı beyazlı, yeşilli karalı.
Figüranları geçip starlara, ne dediklerine ve neden dediklerine bakalım.
Müstakil Sanayici ve İşadamları Derneği Elazığ Şubesi, "Nasıl Bir Milletvekili İstiyoruz?" başlığı altında milletvekillerinde aradıkları özellikleri açıkladı. Hazırlanan listede, 'milletvekilinin verdiği söze sadık kalması' maddesi üst sıralarda yer aldı.
Anadolu Sermayesi adıyla etiketlenen küçük burjuvaların üst katmanlarıyla orta burjuva kesimler yani, ne yaparlarsa nasıl yaparlarsa yapsınlar TÜSİAD'da cisimleşmiş tekelci kapitalizmin barikatlarını aşamayan ve asla aşamayacaklarını deneye yıkıla öğrenen sömürücülerin MÜSİAD'ı çaresizliğini haykırıyor: Artık kandırılmak istemiyoruz.
Çöken bir sınıfın nafile çabası. İster Kemalizm-CHP vs. ambalajına sokulmuş olsun ister dinci gericiliğin olabildiğince liberalize edilmiş kalıbına sokuşturulmuş olsun kapitalizmin geleceksizliğinin itirafıdır yaşananlar. Yani işçi sınıfının alınterinden, o alınterini yaratan emek gücünden aslan payını kimin alıp artıkları dişleyecek çakalların kim olacağıdır.
MÜSİAD'lı kapitalistler artıkları kemirmekten avın bütününü dişlemeye, avlanmaya geçmeye çabalıyorlarken tekelci kapitalistler ve kollayıcılarının (MGK) pençeleri arasında yok olup gitmekten kurtulmaya çabalarken işçi sınıfına izleyicilik bile düşmüyor. Basitçe, her iki tarafın birbirine karşı kullandığı pençeler olmaya doğru baskılanıyor. Onlar için üretip, onlar tarafından sömürülmesi yetmediği kesitte/zamanda, onlar için kendi gibi diğerlerini avlayarak servis etmesi isteniyor.
Bayatlamış, kokuşmuş laf kalabalıkları ve renk cümbüşü görüntülerini kazıdığımızda karşımıza çıkan yine kapitalizmin o gerçekliği oluyor: “İki sınıf vardır.”
Ya birindensiniz, ya diğerinden. Ya kendiniz için üretir ve savaşırsınız ya da tüm varoluşu sizin emek gücünüzün sömürüsü üzerine kurulu olan diğerleri için. Ya kendiniz için yaratırsınz dünyayı her gün yenibaştan ya da diğerleri için yok edersiniz onurlu, insani, değerli yani emeğe ve proletaryaya dair ne varsa hepsiyle birlikte dünyayı.