Küresel ısınma ve sınai, zırai, biyolojik, kimyasal atıklarla çöplükleşen dünya ve yaşam
"Nihayet" küçük üretici köylülüğü yıkıma uğratıp, zırai üretimi de sanayileştiren tekelci kapitalistler, zırai ilaçlar, kimyasal gübreler, genetiği değiştirilmiş organizmalar ile giderek geri dönüşü olmayan bir tahribatı yaygınlaştırmada vites büyüttüler.
Küçük üreticiler mülksüzleşip topraklar giderek az sayıdaki kapitalistin elinde biriktikçe, devasa zırai işletmeler makina parkları, sınai üretim için ön işleme istasyonları, nakliye filoları ve son ürün (konserve, salça, domates/meyve suyu,vb.) fabrikaları, perakende satış üniteleriyle kompleks bir hal alıyor.
Televizyon reklamları aracılığıyla her gün, defalarca evlerin içine girip, bilinçlere kazınmaya çalışılana inanırsak herşey tüketicilerin sağlığı dikkate alınarak, zıraat ve gıda mühendisleri, kimyager ve biyologlar vd.'nin denetiminde yapılıyor.
Fakat ister bir marketten, ister pazardan alınmış olsun şu sıcak mevsimin en çok tüketilen sebzesi olan domatesin, kabuğunun parlak ve koyu kırmızı renginin; içindeki kalın bir katman halinde gri-beyaz ve sert etli bölgeyi gizlemenin ötesinde bir işlevi olmadığını görerek irkiliyoruz.
Tümüyle kimyasallar aracılığıyla yaratılan bu "canavar" ürünlerin yıkıcı etkileri konusunda yeterli çalışma yapılmamış olsa da artık 2., 3. neslin, içinde yetişmeye başladığı bu üretimin sonuçlarını patikten izleyebilir hale geldik.
Daha dün basına yansıyan türden dört bacaklı bebekler, kanser vakalarında, erken doğum ve tersinden kısırlık vakalarındaki sıçramalı artışlar, doğuştan astım ve akciğer yetmezliği, anemi, talasemi olaylarının rastlanma sıkılığındaki büyüme, beyin fonksiyonlarındaki dikkat çekici gerileme vb.
Kara, ama tekelci azami kara endeksli üretimin artık kaçınılamaz hale gelen sonuçları bunlar. Tarımdaki tekelci sanayileşme devam ettikçe daha da büyüyerek geleceği yoketme yarışı da hızlanacaktır. Daha şimdiden, zırai-sanayi tekellerinin baskısıyla hergün daha büyük sayılarla mülksüzleşen küçük üretici köylülük, üretiminden, tüketimine hiçbir denetim olmadan aynı yöntemleri uygulamaya çalışıyor. Ancak kısır tohumda olduğu gibi her çevrimde toprağın verimini biraz daha tüketerek kendi yıkımında tekellere yardımcı oluyor.
Fakat sorun bu kadar da değil. Kimyasal ve biyolojik gübrelerin ve zırai ilaçların artıklarının da depolanması ve ortadan kaldırılması zorunlu. Bu işlem ise en az 2 yıllık bir dinlendirme döneminin ardından ve gelişmiş filtreleme sistemine ve yalnızca bu işlem için inşa edilmiş asgari 2000 derecelik yanma odası ısısına sahip atık yakma istasyonlarında imha edilmeleri ulusal ve uluslararası yönetmeliklerle bağıtlanmış durumda.
Gerçekleşen elbette böyle olmuyor. Hatta patronların devletinin bizzat kendisi sözleşmelere attığı imzaların tam tersine, kendisine teslim edilen atıkları ya toprağa gömüyor ya da kanalizasyoa boşaltıyor.
Enstitü yöneticileri, döner sermaye kaynaklarını kullanarak bu ilaçları imha yoluna gitmeyip, zararlarını en iyi şekilde kendilerinin bilmesine rağmen Çevre ve Orman Bakanlığı, İl Çevre Müdürlüğü, Belediye Çevre Sağlık Müdürlükleri ve bilumum özel ve tüzel çevre kuruluşlarını ve bu kuruluşların yaptırımlarını düşünmeden gizli bir şekilde her yıl ayrı bir ilçede bir yere (ör. Ayaş ve Beypazarı), kanun ve kuralları hiçe sayarak gömdürterek, aklı sıra yok etmektedir... Bu işin nasıl yapıldığını başta şoförler olmak üzere işçilerden A.G, C.Ü, H.K ve daha bir çok kişi iyi bilmektedir.Yukarıdaki bilgiler Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü'nde görevli Ziraat Mühendisi Salih Ertürk'ün Nisan 2007'de Tarım ve Köyişleri Bakanı Mehdi Eker ve Teftiş Kurulu Başkanlığı'na yazdığı şikayet dilekçesinden. Yani bizzat devlet kuruluşu olan TAGEM'in halkın hayatını tehlikeye attığını yine bir devlet görevlisi devlete şikayet ediyor. Sonuç artık ezberlediğimiz gibi:
Ayrıca kansorejen kimyasallarla çalışılmasına rağmen atıklar hakkında Valilik ve Belediyelerin ilgili birimlerine gerekli bilgiler verilmemektedir. Yine B Blok'taki ilaç laboratuarlarının giderlerinden akan asitli sular kanalizasyon borularının her yıl delinmesine sebebiyet vermesine rağmen, hiçbir muameleye tabi tutulmadan direkt atık su kanallarına atılan bu kimyasal maddelerin alt yapıya verdiği zararlar da işin bir başka boyutunu teşkil etmektedir.