Pazartesi, 9 Temmuz 2007 (19 yıl 4 ay önce)
Alınteri, Sayı: 47, 7 Temmuz 2007
Tekstil ve konfeksiyon kurultayımız İstanbul’un birçok bölgesinde işçi kardeşlerimiz için yakıcı bir ihtiyaç olarak kendini hissettiriyor. Kurultayımızı anlatmak ve onlarla birlikte hareket etmek için gittiğimiz fabrika ve atölyelerdeki sınıf kardeşlerimizi seçimler konusunda uyarıyor ve patron partileri hakkında kafalarını açmaya çalışıyoruz. Patronların partilerine ve seçimlerine karşı çaresiz olmadığımızı anlatmaya çalışıyoruz. Bugün bu seçim rezaleti bize çok açıktan işçi sınıfının kendinden başka dostu olmadığını gösteriyor.
Ne var ki çok kötü koşullarda çalışmalarına rağmen işçi kardeşlerimizin büyük bir bölümü bu seçimden hiçbir şey çıkmayacağını bildikleri halde yine bir beklenti ve umut içerisindeler. Hâlbuki umut bizde, kendi ellerimizde, bunu artık görmemiz gerekiyor. Bizim kurultaylarımız öz örgütlülüklerimiz ve kendi taleplerimizi kazandıracak sınıf gücümüz var. Yeter ki bunu açığa çıkarıp harekete geçelim.
Bu bizim seçimimiz değil
Patronlar buyurdu.
TÜSİAD ve devleti bir sömürü programı koydu önlerine.
"Bunu en iyi uygulayacak ve işçi sınıfını kandıracak parti bu seçimi kazanacak" dedi. Yani uzun lafın kısası daha fazla sömürmem ve daha fazla işçilerin kanını emmem için bana yolu düzleyin dedi. Yani şunu iyi anlayalım; hangisi gelirse gelsin bu programı uygulamak zorunda ve bunun dışına çıkamaz. Hemen harekete geçtiler, vaatler ardı arkası kesilmeden sıralanmaya başladı. Her biri yırtıcı hayvanların avlarına koştukları gibi peşimizde koşmaya ve bizleri parçalayıp tırmalamaya başladılar. Geçmiş icraatlarını bize çektirdiklerini geçici de olsa unutturmaya çalışıyorlar. Her biri ne kadar rezilleşerek patronların gözlerini doldururum yarışında sınır tanımaz oldu.
Şimdi biz hala bunların vaatlerine ve bizleri dilenci konumuna sokup dağıttıkları bir kilo şekerine kanacak mıyız? Daha ne kadar bütün bunları görmemezlikten gelebiliriz. Daha ne kadar bizi kullanmalarına ve oyunlarına alet etmelerine sesimizi çıkarmayarak izin verebiliriz. Daha ne kadar kaderimizi geleceğimizi çocuklarımızı onların ellerine teslim etmeye devam edebiliriz. Artık yeter demeliyiz ve kendi geleceğimizi kurmaya kaderimizi kendi elimize almaya girişmeliyiz.
Seçeneksiz değiliz
Oy vermeyecek işçi kardeşlerimize verdirtmemek için elimizden geleni yapmalıyız. Bizi yok ve yük saymalarının önüne ancak böyle geçebiliriz. Bütün bu onursuzluğa aşağılanmaya ve hiçe sayılmaya dur demek için oy kullanmayacağız. Bu çirkef oyunlarını bozacak ve onları tarihin çöplüğüne süpürmenin çalışmalarını başlatacağız. Şimdi artık sıra bizde. İşçi sınıfını, alınterimizi seçeceğiz. Seçme hakkımızı kendimiz için kullanacağız cellâdımızın seçilmesi için değil. İşte bizim seçimimiz.
8 saatlik iş günü, insanca yaşanacak ücret, ücretlerimizin zamanında ve eksiksiz ödenmesi için mücadele edeceğiz. Sigorta hakkı, iş güvencesi, işsizlik ve insanca bir yaşam için bir araya geleceğiz.
Bütün enerjimizi kendi öz örgütlülüklerimizi oluşturmak için harcayacağız. Ev ev, atölye atölye fabrika fabrika ve bölge bölge gezip işçi kardeşlerimize çaresiz olmadığımızı, çarenin biz işçi emekçilerin birlik ve dayanışmasında olduğunu anlatacağız. Asıl seçimden sonra başımıza gelecekleri göz önünde bulundurup adımlarımızı hızlandırmalıyız. Bu sayımızla çıkarttığımız bültenimizi bütün tekstil ve konfeksiyon işçi kardeşlerimizin sesi soluğu ortak örgütlülüğü haline getirmeliyiz.
Bültenimiz gazetemizle birlikte girmediği tek bir tekstil bölgesi, fabrikası ve atölyesi bırakmamalı. Kurultayımızın gücünü ve etkisini geliştirmek için bültenimizle birlikte her türlü aracı kullanmaktan çekinmemeliyiz. Biz gücümüzü birliğimizi ve kolektif hareket etme yeteneklerimizi kurultaylarımız sayesinde kazanacağız. Birlikte örgütlenecek ve sorunlarımıza birlikte çözüm üreteceğimiz kurultaylarımız. Biz seçeneksiz değiliz bizim sınıf gücümüz var. Yeterki bu gücümüzü açığa çıkartmasını bilelim.