Çarşamba, 11 Temmuz 2007 (19 yıl 4 ay önce)
Cumhuriyet gazetesinin sahibi ve başyazarı, Kemalizmin medyadaki propaganda piri İlhan Selçuk üzerine son günlerde tuhaf bir "döneklik" tartışması yaşanıyor. Tuhaf, zira "dönekliğin" de bir usulü vardı, bu ona benzemiyor hiç.
Kemalizmin yaşayan "abi"si İlhan Selçuk, Cumhuriyet'teki "pencere"sinden MHP ile kucaklaşacağını ilan etti:
Ben laik Atatürk Cumhuriyeti'nin varoluşu ve bütünlüğü için, dün bana işkence etmiş olanlarla bugün el ele vermeyi yurtseverliğin doğal ve sade gereği sayıyorum.
Gerçi bu yeni bir şey değil; İlhan Selçuk,
2001 başlarında
Devlet Bahçeli'yle görüşüp muhtemel bir '
Kızılelma koalisyonu' için işbirliği zemini yaratmaya çalışmıştı. Başarılı olamadı. Şimdi yine benzer bir "milliyetçi-laik koalisyon" arayışında; 22 Temmuz seçimlerinden sonra
CHP-MHP'den oluşan bir hükümet tasarlanıyor. Tabii bu tasarı Selçuk'un nevi şahsına münhasır bir şey değil. Gerisindeki güçler herkesin malumu. İşin bu yönünü şimdilik bir tarafa bırakarak "döneklik" bahsinden devam edelim biz.
Liberal medya Selçuk'un bu çıkışının üzerine atladı hemen; yılların "İlhan abi"si
"dönek abi" oldu. Buna göre o, MHP ile kucaklaşarak
"solcu"luğa ihanet etmiş oluyor!!! İlhan Selçuk gerçekten dönek mi oldu? Peki nereden nereye dönüş yaptı? Sonda söyleyeceğimizi başta söyleyelim: İlhan Selçuk dönek falan değildir. O kırk yıldır Cumhuriyet ideolojisinin aynı "pencere"sinden bakıyor ve milliyetçilik pompalıyor. Tabii ki değişen bir şeyler var onda da fakat bu denildiği gibi
"sol değerlerden" dönmek şeklinde bir değişim değildir. Bu yüzden İlhan, düşkünlükten başka bir şey olmayan dönekliğe
"terfi" etmiş olamaz. Olsa olsa siyasal konjonktürün gereği olarak altına gizlendiği
"sol" soslu söyleminden uzaklaşarak karakterini en rafine haliyle sergilemiş oldu.
Selçuk ve başını çektiği Cumhuriyet gazetesi tarihi boyunca hiçbir zaman
"solcu" olmadı; sadece ezilenlerin mücadelesi yükseldiğinde, sol-sosyalist değerler toplumda yaygınlaştığında "solcu" gibi görünmeye çalıştı. Bu kadar. Onun solculuğu sahte ve aldatıcı bir tülden başka bir şey değildi. Onun tarihine bakıldığında "sol" adına bir şey göremezsiniz. Ama milliyetçi-faşist ulumalarla doludur geçmişi.
Cumhuriyetin kuruluşuyla yaşıt olan bu gazetenin bir "pencere"sinden kırk yıldan fazladır milliyetçilik ve kan pompalayan Selçuk'un en büyük özelliği de
TSK'nın keskin savunuculuğudur. O cuntacıdır.
1971'de içinde yer aldığı askeri grubun darbesini savunmuş biridir. Ordu ve derin devlet içindeki kliklerin güç ve iktidar mücadelesinin kurbanı olarak
Ziverbey Köşkü'ne çekilmiş olmasını onun “solcu”luğuna yoranlara
12 Eylül'de “
başbuğ Türkeş”e yapılanları hatırlatmak yeter.
Resmi ideolojinin yaygaracısı
Bizzat
Mustafa Kemal'in talimatıyla
Yunus Nadi tarafından kurulan Cumhuriyet gazetesi, kuruluşundan bugüne devletin “resmi gazetesi” misyonuna uygun olarak miliyetçi ideolojinin, devlet propagandasının koçbaşı olagelmiştir.
İkinci Emperyalist Paylaşım Savaşı'nda ve öncesinde
Nazi yanlısı ırkçı propagandanın başını Cumhuriyet çekiyordu.
Alman belgelerinde Cumhuriyet'e Nazi propagandası yapması için maddi destek verildiği ortaya çıktı. Şimdilerde ordu partisi CHP ile ırkçı faşist MHP'yi bir araya getirme çabası da onun bu ırkçı geleneği ve özüyle çelişen bir durum olmuyor.
Kürtlere, Ermenilere, Rumlara karşı iğrenç bir şovenist çizgi izleyen bu “solcu” gazetenin bir zamanlar “vatan haini” ilan ettiği
Nazım Hikmet'in posterini
"tükürmek için" dağıttığı unutulmamalı.
Resmi devlet yayını gibi çalışan gazetenin başyazarları da bir gelenek olarak Cumhurbaşkanlarının dibinden ayrılmaz sağ kolu gibi olmuşlar; nedense? Bu gelenek gazetenin kurucusu ve ilk sahibi Yunus Nadi ile başlar. M. Kemal'in yanından ayrılmaz “muharrir”dir Nadi; onun görüşlerini kendi imzasıyla, gazetenin başyazısı olarak yıllarca yayınlamış bir gazetecidir o.
Çankaya'dayken
Süleyman Demirel'in de danışmanı Cumhuriyet'in diğer ağır topu
Cüneyt Arcayürek'tir.
Ahmet Necdet Sezer'in İlhan Selçuk'la muhabbeti ise biliniyor. Selçuk'un Sezer'in “akıl babası” diye nitelendirilmesi boşuna değil.
Bu arada geçerken şunu da belirtelim: Laiklik elden gidiyor korkusunu körükleyerek AKP karşıtı bir koalisyona zemin hazırlamaya soyunmuş, laik cephenin borazanı Cumhuriyet'in başyazarının sahte “solcu”luğunu anlamak için o çok önemsediği laiklik konusunda, “kucaklaşmak” istediği MHP programındaki birkaç maddeye bakmak bile yeter. MHP programının bir maddesi aynen şöyledir:
Milli birlik ve bütünlüğün sağlanması, vatandaş ile devlet arasında yakınlaşma ve önyargıların giderilmesinde önemli katkılar sağladığını düşündüğümüz din eğitiminin okullarda devlet eliyle verilmesi sağlanacaktır.
MHP'nin AKP'yi bile sollayan dinci eğitim programının diğer bir maddesi şöyle:
İlköğretim altıncı sınıftan itibaren din öğretimini desteklemek amacıyla seçimlik Kur’an-ı Kerim okuma ve anlama, İlmihal bilgileri, Peygamberlerin Hayatı gibi dersler okutulacaktır.
Yaz Kuran kurslarının; İslam dininin inanç, ibadet ve ahlak esasları ile Peygamberimizin hayatı ve örnek ahlakı hakkında bilgiler (...) vermesi sağlanacaktır.
Bunca “laiklik”, “modernizm”, “ilericilik” laflarından sonra bu ne perhiz demek gerekmiyor aslında. Çünkü burjuvazinin sözcüleri için bu söylemin gerçekte sermayenin iktidar ve güç kapışmasında kullandığı bir demagoji olmaktan öte bir anlamı yoktur.
Hasılı Selçuk, bir devlet geleneğinin sürdürücüsüdür. Bir yerden başka bir yere döndüğü falan yok. İşine devam ediyor. Gerici burjuva devleti, ezilenlerin öfkesine karşı, “ulusal çıkarlar” , “mili değerler” vb demagojileriyle savunmayı kendine iş edinmiş, emek düşmanı bir milliyetçiden başka bir şey olmayan Selçuk'un, devrimci mücadelenin yükselişte olduğu
1960 ve
1970'lerde kullanmak zorunda kaldığı “sol” soslu jargon tümden atılınca geriye rafine milliyetçilik kaldı.
Bunda bir döneklik yok ki. Terkedilen bir değer yok. Dönekliğin de bir usulü var; böyle de olmaz ki.