Cuma, 13 Temmuz 2007 (19 yıl 3 ay önce)
90'ların ikinci yarısıydı. Kirli savaşın azıya aldığı dönemdi. Sokaklarda insanlar kaçırılıp, işkenceli sorgulardan geçirilip katlediliyordu. Çeteleşme artık legal örgütlenmein önüne geçmişti. Öyle bir boyuta gelmiştiki artık insanlar kaçırılıp dipte kuyuda öldürülmüyor, sokak ortasında alenen kurşuna diziliyor evler basılıyor insanlara kitlesel dışkılar yediriliyordu. Güpegündüz cezaevleri basılıyor, insanlar saatlerce süren işkencelerle katlediliyordu. Devletin bilgisi ve denetiminde yapılan bu kitle katliamını devlet kurmuş olduğu azılı dinci gerici kontra örgütü Hizbullahla tavan yaptırmıştı. Ancak diğer bir taraftan devletin bekası için kurulmuş bu güzide kontra odaklar devletin kıdem ve kontrolünden çıkma eğilimine girmiş iktidar erkinde daha fazla pay istemeye başladığı dönemdi.
Yoksuluk ve işsizlik tarihte tavan yapmıştı. Ardı arkası kesilmeyen krizlerin tek faturası işçi ve emekçilere kesiliyor. Kirli savaşın ağır faturasını ödeyen Kürt halkının tüm yaşam alanları yok edilmişti. Kitlesel olarak; Türkiye metropollerine sürülmüş yoksul Kürt işçi emekçiler kırk satır - katırla inletildiği bu dönemde işçi ve emekçilerin vahşi ve denetimsiz bir şekilde sömürerek palazlanan kimi yerde Anadolu kaplanları kimi yerde ise Yeşil sermaye olarak adlandırılan alternatif burjuva kliği çıkmıştı ortaya. Sermaye birikimini tamamlamış bu yeni olmayan yeni sermayenin siyasal temsilciliğine soyunan eski milli görüş tertipatı geçmiş dönemlerde pek yapmadığı bir taktikle seçim çalışmasına girişti. Toplumsal olarak toplumun en aşağı kesimi olarak niteledikleri veya pratik olarak ortaçağ kalıntısı fikirlerin etkisi ile simsiyah çarşafların altına sokup kötülüklerin kaynağı olarak gördükleri kadınları siyası arenaya sürmüşlerdi. Bunu yaparken öle tarihsel bir özeleştiri falan vermemiş aksine celladına sevdalanmış kurbanlar gibi bu iğrenç politikaları kadınlar kanalıyla yapmaya devam ediyorlardı. Bilindiği gibi o seçimlerde Refah Partisi ciddi bir oy artışı ile seçimleri kazanmış, RefahYol hükümetini kurmuşlardı.
Yıl 2007. Sokaklarda işkence, kitlesel linç halini aldı. Çeteleşme dolayımsız Genelkurmay başkanlığı emir ve komutası altında ve insiyatifinde. Yörüngesini yitirmiş ama asla ve asla teslim alınamayan Kürt halkı üzerine katliam seferi böğürmeye devam eden faşist diktatörlük, kendine göstermelik de olsa elin altına bir parlemento ama yeni cilalanmış bir parlemento ihtiyacı hissetmiş seçim buyurmuşlardır. Zorla köklerinde koparılmış ucuz emek sömürüsünün kitle potansiyelini oluşturan Kürt işçi emekçiler başta olmak üzere devrimci demokrat insanların paylarına katliam ve linçler düşüyor. Yerli ve yabancı sermaye sınırsız kontrolsüz semirtilip palazlandırılırken biz işçi emekçilere düşense kırk satır kırk katır ikilemi. Şimdi bu ikilem içinde postal yalayıcısı ChP geçmişte kendisi gibi yeminli sermaye hizmetçisi Refah Partisi yöntemlerine sarılmış durumda. Bir farkla ki ChP birazda beşeri, Refah daha mahşeri yöntemleri ile hareket ediyordu.
ChP, AKP gelirse şeriaat adım adım geliyor diye böğürüyor. Ülke bölünüyor. Laiklik elden gidiyor. Ordu yıpratılıyor. Kitlesel faşist linçlere halk tepkisini gösteriyor (Trabzon'da yaşanan faşist linç histerisine yönelik Baykal'ın yaptığı açıklama hala akıllarda: "Hükümet görevini yapmayınca halk tepkisini ortaya koyuyor.") vs vs...
Refah Partisi ise, bana oy verirseniz cenete gidersiniz vermezseniz ise ceheneme. Din elden gidiyor. Mini etek ve kot pantolon erkeği tahrik ediyor. Ülkenin bölünmesinin önüne dinsiz Kürt hareketine karşı müslümanlıkla Kürtleri ehlileştiririm. Tekelci sermayenin yanına müslüman sermaye getirelim vs. vs.
Çok uzatmaya gerek yok. İkisinin de aslında ortak yanı ve tabiki bu gün seçime giren tüm partilerin ortak yanı veya tüm o pislik gevezeliklerinin altında tek dertleri ve hedefleri, aslında faşist diktatörlüğe en iyi ben hizmet ederim kavgasıdır. Bu hizmetin tek bir içeriği var. Daha fazla özelleştirme. Sosyal olan ne varsa tasfiyesi. İşçi emekçilerin büyük bedellerle elde etikleri kazanımları sermayenin lehine tasfiyesi. Başta Kürt halkı olmak üzere tüm halklara karşı faşizan bir düşmanlık. Gençliğin akademik demokratik haklarının oratadan kaldırarak onları geleceksiz bırakmak. Onlara sadece ve sadece şanslılarsa işçi emekçi olarak sömürülecekleri bir gelecek bırakmak. Kadınların etini daha fazla pazara çıkarmak. Dizginsiz kontrolsüz kara dayalı bir sömürü ülkesi...
Yukarıdaki CHP'nin İstanbul milletvekili adayı Yavuz Akgün'ün Cumhuriyet gazetesine verdiği samimi ilandır. "CHP eşittir MHP" başka bir şey söylemeye gerek var mı?!
Bu korku edebiyatı ile kapımızı çaldılar.
- Merhaba biz şeyden geliyoruz
- Görüyoruz
- İçeri girebilir miyiz?
- Buyrun... İçeri giriyorlar. 40 yaşlarından üç kadın.
Biz burda çalışma yaptık bugün. Sitede bir çok eve gittik. Herkesin kafası karışık. Bize sizin evi tarif ettiler. Alevi olduğunuzu burada sevildiğiniz söylediler. Şeriat geliyooo..... vs vs Ülke bölünüyor... vs vs
Biz başlıyoruz. Ne iş yaptıklarını soruyoruz. Biri eğitimci emekli, diğeri bankadan, öbürü ise özel bir şirkette emekçi. Biz de kaç para maaş aldıklarını sorduk. Yaşam koşullarını sorduk. Not alarak sorularımızı çoğaltık. Sonra emekliler için ne çalışma yaptıkları partinin politikasını sorduk. Birbirlerine baktılar.
Bu konuda bişey bilmiyoruz.
Birşey bilmemeniz çok kötü. Nasıl oluyorda kendinizi birinci dereceden ilgilendiren bir konuda bilginiz olmaz.
Şeriat geliyooo
Peki asgari ücret konusunda ne düşünüyorsunuz, ne diyor partiniz?
....şey, şey
Biliyorsunuz ki işçilerin sendikal örgütlenmesinin önünde büyük yasal engeller var. Sınırsız gösteri söz basın örgütlenmesi için ne gibi politikalar öne sürüyorsunuz?
Sessizlik.
Biliyorsunz 15- 20 yıldır emekçi memurlar sendikal bir mücadele veriyor.
Evet biz de içinde idik. KESK üyesiydik.
Daha iyi. Çalışma yaptığınız partinin buna ilişkin politikası ne?
Bakın bölünüyoruz...
Peki siz de ne mutlu türküm diyen ve demeyen arasında faşizan bir ayrım yapıyor musunuz?
Yok öle dermiyiz.
Peki biliyorsunuz bir hafta önce 14 yıl önce kitle katliamı olarak tarihe geçen devletin eli ve yönlendirmesi ile gerçekleştirilen Sivas Madımak Oteli katlimının yıl dönümüydü. Anmalarda partinizi görmedik.
Şey biz...
Peki biz şöyle bir soru soralım. 14 yıl önceki bu faşist katliamda partiniz Hükümet ortağıydı. Partinizin en azından tarihsel anlamda bir sorumluluğu olduğunu düşünüyor musunuz? 8 saatlik bir katliamda, 8 saate Amerika'ya yolculukta teredüt etmeyenler neden Sivas'a gitmediler.
Bu konuda aslında şey... (sesizlik)
Diğeri söze atılıyor. Ben aslıda son dönemki mitinglerden etkilenip bir korkuya kapıldım. Kendime ne yapabilirim diye sordum. Sonra seçimlerde görebildiğim güçlü ChP gidip gönüllü çalışayım dedim. Ama işte korku olunca başka şey düşünemiyor insan. Baksana sabahtan gece yarılarına kadar çalışma yaptığımız partinin biz emekçiler için hiç bir politikası yok. Yıllardır sendikal mücadele yapan ben baksana bir korku anaforuna saldım kendimi.
Tam tamına bu, tam tamına bunları söyledi. Yanındakiler şaşkınlıkla dinlerken "Biz kalkalım geç oldu" dediler. Annem araya giriyor. Sivas'ta nerdeydiniz. Bizim için ne yaptınız. Kızım turizmde yıllardır çalışıyor. Sabah beşlerden akşam 11'lere kadar mesaisiz çalıştırıyorlar. Baykal buralı neden bişey yapmıyor neden bunları bilmiyor mu? Biliyordur bilmez mi? Ama o zenginlerin partisi. (Başlangıçta sus ayıp evimize gelmişler diyen annem şimdi hesap soruyor. Zor sakinleştiriyorum)
Sürüden ayrılıp kendi sorgusunu yapan emekçi "Ne yapabiliriz" diyor bana, "Bakar mısınız her yan karanlık ve biz önümüzü göremiyoruz? Ne yapacağız, kime gideceğiz. Bağımsızlara mı verelim diyorsunuz?"
Siz bir emekçisiniz. Yıllarca sendikal mücadele vermişsiniz. Bakın sendikaları, yani kamu emekçileri sendikaları kurmak bir dönem mümkün müydü?
Gülüyor, yasaktı imkansız ama bunların ötesinde biz öle görüyorduk ama işe başladıktan sonra beraberinde kazanımlar geldi.
Öyle diyoruz. Bu günde işçilerin emekçilerin her alanda yapması gereken kendi haklarını önce kendilerine tanımlamalı. Ben emekçiyim ve benim gibi milyonlarca işçi emekçi var. En yakınımdan başlayarak emek, sınıf çıkarları doğrultusun da bir araya gelebiliriz. Haklarımız için kendimiz için mücadele edebiliriz. Her sahip olduğumuz mevziyi sınıfın çıkarları doğrultusunda iş yapmaya, politika yapmaya zorlayabiliriz. Yeni mevziler ortaya çıkarabiliriz. Siz Emekli-Sen'e neden üye değilsiniz? Siz kendi örgütlülüğünüze sahip çıkarak oralarda çalışmalar yaparak başlayabilirsiniz. İnanınki devasa çığda önce kartanesidir. Biz işçiler ve emekçiler inanınki çabuk birleşir birbirimizi buluruz.
Diğerleri dikkatle izlediler konuşmaları. Arabaları kapıya gelince ayaklandılar. Vedalaştık. Çıktılar. Emekli bankacı olan en son çıktı, sonra dönüp telefon numarası verdi ve , "Şu gün, şu yerde kahve çalışması var. Adaylardan biri de gelecek. Sizde gelin" dedi ve sessizce diğerlerinin peşinden koştu.
Kapıyı kapatık annemle içeri girdik. Annem "İyi oldu" dedi, "az bile dedik. Öğrensinler bizler daha nice başkalarına hizmet edeceğiz."
Annem haklı ancak bu gelip geçici bir bilinç durumu. Bunu kalıcılaştırmak ve boş olan alanlara sürekli sürekli politikalar taşıyarak bilinci geliştirmek bizim boynumuzun borcu. Verilen adresi biliyorum. Bizi tanıyan demokrat bir mahalle. Orada olacağız... Oyuna getirilenleri uyaracak, oyuna getirenlerin oyununu bozacağız.
Oyunu bozacağız
Kapımızıa gelen misafirlerimizin verdiği adresteyiz. Yıllardır gelmediğimiz bu mahallenin insanları bizi tanıyor. Kahvede bir çoğu ile kucaklaşıyoruz. "Nerelerdesin" diye sitem edip ekliyorlar, "Burda olsan gelirdiniz, biliyoruz burda değildin."
Mahalle Antalya'nın merkezine çok yakın. Nüfusun büyük bölümü Erzincan, Tunceli, Diyarbakır ve Çingene emekçilerden oluşuyor. Başlıca çalışma alanları turizm ve inşaat. Ayrıca kadınların çoğu ev temizliğinde gündelikçi çalışıyor. Toplumun en dibine itilmiş, değim yerinde ise itilmişlerin de itilmişi Çingene emekçilerin çoğunluğu atık toplayacılığı ile geçiniyorlar. Ayrıca yozlaştırmanın, toplumsal çaresizliğin ve çürümenin bir sonucu olan fuhuş ve esrar satışı mahallede çok yoğun.
Kahvede ciddi bir hazırlık yok. Ancak kahve sahibi sağa sola afişler asıyor. Çok geçmeden postal yalayıcıları da geldi. Dördüncü sıra adayı Atilla Emek de kahvede yerini aldı.
Kısa zaman sonra 15 kişilk ekiple alkışlamaya başladı görevliler. Kahve sakinleri de alkışa cılız bir destekle katıldılar. sonra Bay 4. sıra adayı konuşmaya başladı. Her zamanki bildik teranelerle AKP'nin ne kadar şeriatçı olduğunu bölücülüğe çanak tuttuğunu ChP'nin tek kurtuluş olduğunu belirti. Mahallede Alevi nüfusun yoğunluğunu göz önünde bulunduran bay 4. sıra adayı bol bol şeriatın nasıl adım adım getirildiğini belirtmeye devam ederken, bir emekçi "Sivas'ta neden yoktunuz?" diyerek işe başladı. Sivas'ın şeriatçı bir kalkışma olduğuna dikkat çeken bay 4. sıra adayına, artık bizim bir şeyler söyleme vaktimizin geldiğini hissetik.
Arkadaşlar dostlar. Bu gün burda bu kadar işçi emekçiyi toplayan bu Genelkurmay Partisi ne hikmettirki işçilerin emekçilerin ekonomik demokratik haklarına en ufak birşey demedi. Demezde çünkü onların programında sadece ve sadece sermayeye hizmet var bizler yokuz. (görevliler müdahale etmeye kalkışınca bay 4. sıra adayı mahalelinin tepkisini hissederek "demokratlığı" tuttu: "Bırakın arkadaş konuşsun birbirimiz dinleyeceğiz ikna edeceğiz." peh) Bakın dostlar burda bu gün korku edebiyatı yapıyorlar. Şeriatı gösterip biz hizmetlerinde oldukları faşizme razı etmeye uğraşıyorlar. Peki şeriatla bizi neden korkutuyorlar ki? Bu bayların iktidarında Maraş katliamı, Sivas kıyımı yapılmadı mı? Faşist diktatörlük ve onların hizmetinde bu baylar varken şeriaata ne hacet? Bize asgari ücreti, sendikalaşmayı, bize IMF'yi anlatmıyorlar. Varlık sebepleri... En azında bu mahalede insanların sorunlarını sormuyorlar. Burada Çingene emekçiler, Kürt, Alevi emekçiler ne yer ne içer onu bile sormuyorlar. Varsa yoksa bölünme ve şeriat. Tek istedikleri Genelkurmay önderliğinde savaş kabinesi kurmak.
Bunları konuşurken, görevliler sürekli filli müdahele, yapamayınca da sürekli bağırarak konuşmamı engellemeye çalıştı. Geçen gelen emekçi kadında onlarla müdahele etmeye çalıştı. Susmayacağımı anlayınca bu seferde yeniden fiili sataşmaya "Defol git provakatör, seni kim gönderdi" gibi beylik demagojilere geçtiler. Bin Umut seçim gönülülerinden de 4-5 kişi oradaydı. Başlangıçta mahalle gençliği pek yoktu, sonra dörder beşer gelmeye başladılar. Görevlilerin gerginleştirmeye başlayınca ikisini dışarı çekmeye başladılar. Bu arada bay 4. sıra adayı, buraya bu gün özel provokatörlerin geldiğini herhangi bir olaya mahal vermemek için toplantıyı iptal ettiklerini, bu tür faaliyetlerin AKP'nin ekmeğine yağ sürdüğünü AKP'ye hizmet ettiğimizi söylerek kalkıp kahveden çıktı. Bizde alkışlarla dışarı çıktık. Gençler ardlarından bir daha gelmeyin diye bağırdı.
İçeri girince bir şaşkınlıkta biz geçirdik. İnsanlar en azından beş dakika önce yaşananları konuşmak yerine okey dönmeye başlamışlardı bile. Kimi bu arada "ya olmadı bu bıraksalardı, onlarda konuşcaklardı"; kimi de "ya konuşup ne olacaktı iyi ki konuşturmadı gençler şurada akşam bir iki oyun oynayacaktık" diyordu. Aralarında gelip bizi kutlayanlarda vardı. Arayış ve boşluk içerisinde kalan insanlar yokluğun dışında kendi yoksunlukları ile boğuşmadıkça buralarda alternatifler yaratılamadıkça seyircilik konumundan çıkamayacaklarını bir kere daha kazıdık zihnimize. Tek teselimiz postal yalayıcılarının meydanın boş olmadığını göstermemiz ve emekçilerin görevlilerin (kimi mahaleden) fiziki müdahelelerine cepheden bizim yanımızda yer almaları, "devrimcilere el kaldırtmayız" demeleriydi.