Cumartesi, 21 Temmuz 2007 (19 yıl 3 ay önce)

Yarın seçim günü... Yine sandıklar konulacak önümüze. Kapitalizm sömürdüğü ve ezdiği emekçileri bir de böylesine kandıracak mekanizmalara sahip olmasaydı, kapitalizm olmazdı.

Nasıl ki patronlar, işçilere iş ve ekmek lütfediyorlarmış pozları takınırlar da, oysa asıl onlara, tüm çalışma ve yaşam enerjisini karşılıksız sunan işçilerdir ya; işte "demokratik" kılıklı seçim tuzağı da bundan başka bir şey değildir.

Patronlar, emekçilere kendilerini kimin yöneteceğini “seçme hakkı” vermiş gibi görünür. Oysa sermaye partilerine verdikleri her oyla kendilerini daha fazla ezme meşruluğunu ve yetkisini patronlara sunan emekçilerdir.

O sandığa gömülme!

O sandıktan içeri attığımız sadece zarf değildir. O zarfla birlikte dipsiz bir kuyuya düşen kendimize olan güvenimiz, geleceğe olan umudumuz, insanca bir yaşam arzumuzdur.

Kaderimizi kendi elimize almak yerine, 3-5 senede bir dipsiz bir kuyuya yolluyoruz. Tek başına sokulduğun o küçük bölmede bir umut bulacağına, attığın zarfın bir yere varacağına, 23 Temmuz'un 21 Temmuz'dan farklı olacağına inanıyorsan eğer hiç durma. Oyunu verip, sonra da koyverebilirsin. Oyun da bu zaten!

Süngü zoruyla "seçim"

Emekçilerin ihtiyaç ve taleplerinin tümüyle gündem dışı bırakıldığı bu seçime nasıl geldik? O “yüce”, o “bağımsız”, o sözde “halkın seçtiği vekillerden oluşan” parlamento, süngü zoruyla erken seçim kararı aldı.

Krizden seçime giden yol kanla açıldı; linç histerileri, Danıştay saldırısı, Hrant Dink suikasti. Katliamlarla, Anafartalar patlaması gibi provokasyonlarla, 27 Nisan muhtırasıyla yüründü. Ordu malı bombalarla, apoletli katillerle...

Dört yılda bir kendisini kimin tepeleyeceği konusunda “fikri” sorulan halkın çoğunluğunun oylarını temsil etmeyen, yüzde 10′luk seçim barajıyla destekli parlamento, seçim sistemine dokunmadı bile. Halkın biçimsel temsiline dahi imkan vermemekte, emekçileri düpedüz yok saymakta hepsi ortaklaşıverdi!

Öncesinde yoktun sonrasında da olmayacaksın

Evet, kriz ve tıkanma nedeniyle süngü zoruyla girilen, devletin yeniden yapılandırılmasında ileriye doğru sıçrama özelliği taşıyan bu seçimin sonucu ne olursa olsan, kurulacak hükümet, emekçi sınıflara karşı saldırı ve savaş seferberliğinin yürütme gücü olacak.

Emekçiler bu seçimin öncesinde olmadığı gibi, sonrasında da yok. İçine sen ne atarsan at; sandığın içinden, sandıkları oraya koyanlar çıkacak.

Atelyede, fabrikada alabildiğine sömürülen ve ezilen, sefalet ücreti dahi çok görülerek verilmeyen ya da sanki ücretten başka “geçim” olanağı varmışcasına geciktirilen; sağlıktan eğitime, barınmadan beslenmeye en yakıcı toplumsal ihtiyaçları dahi tümüyle dışlanan, bunları kıyısından karşılama kanalları amansızca koparılan işçiler, emekçiler: Yük ve yok sayma dışında size vadettikleri hiçbir şey yok!

Yük ve yok saydıkları sizlerden beklentileri, üzerinizdeki sömürü ve eziyetlerine karşı duyduğunuz haklı öfke ve nefreti, kendi yayılmacı sömürü ve savaş arabalarına koşmak! Bunun için, yokluk ve yoksunluğunuz ne kadar artarsa, bilinçlerinizin kuyularına kazınmış tüm gerici önyargıları kışkırtmaya; sizleri sömürücü ve ezicilerinizin ihtiyaçlarına karşılık gelecek, buna gönüllü kulluk edecek köleler olmaya itiyorlar.

Hepsi birbirinin aynısı partisi işbaşında!

Patronlar örgütü TÜSİAD, daha seçimler yapılmadan programını dayattı. “Bu program partiler üstüdür. Hangi parti hükümete gelirse gelsin, bu programı uygulayacak” dedi. AKP’si, CHP’si, MHP’si, DP’si, GP’si ile bütün düzen partileri, TÜSİAD’ın programını en iyi kim uygular yarışına girdiler. TÜSİAD programının aynısının tıpkısı olan seçim bildirgeleri yayınladılar.

TÜSİAD’ın “partiler üstü” programının esası, sömürünün, sosyal yıkımın ve özgürlük yoksunluğunun derinleştirilmesinden başka birşey değil.

İşte AKP, CHP, MHP, DP, GP gibi sermaye partilerinin oyunuzu istedikleri sermaye programı budur. Onlardan herhangi birine oy vermekle, onaylamış olacağınız program budur.

Hayır! Seçim, sermaye partileri arasında, yani TÜSİAD ile TÜSİAD arasında değil. Gerçek seçim, emperyalistlerin ve işbirlikçi sermaye sahiplerinin bu saldırı programını onaylamak ile reddetmek arasında!

Kölece oy vermeye hayır! Kendini, sınıfını, alınterini seç!

Çoğu işçi, emekçi bunları bilmiyor mu? AKP’si, CHP’si, MHP’si, DP’si, GP’si ve diğerleri ile sermaye partilerinin hepsinin ABD emperyalizmin yalakası olduğunu bilmiyor mu? Bu seçimlerin Genelkurmay’ın darbe sopası altında yapıldığını bilmiyor mu? ABD, TÜSİAD ve Genelkurmay arasındaki kirli pazarlıklarla, kurulacak yeni hükümette hangi parti veya partiler olursa olsun, uygulayacağı emek ve özgürlük düşmanı programın önceden belli olduğunu bilmiyor mu? Kurulacak yeni hükümetin her halükarda, emekçilere ve Kürt halkına karşı bir kirli savaş kabinesi olduğunu bilmiyor mu?

Çoğu işçi emekçi bunların hepsini kendi yaşam deneyimlerinden biliyor, en azından seziyor. Fakat hepsine lanet okuduğu sermaye partilerinden de önce, kendi kendisini “kötünün iyisine vereyim” diye kandırıyor!

Bunun nedeni milyonlarca ve milyonlarca işçi emekçinin bir avuç sermaye efendisi karşısında kendilerini alabildiğine güçsüz, çaresiz, umutsuz hissetmesidir! Bunun nedeni, milyonlarca milyonlarca işçi ve emekçinin bir avuç sermaye efendisine köleleştirilmiş olması, bu kölelik mekanizmalarının dışına çıkamamasıdır. Bunun nedeni milyonlarca ve milyonlarca emekçinin, ekonomik ve siyasal kölelik temelinde kafaca ve ruhça da köleleşmesidir. Çünkü çaresizlik ve umutsuzluk, bizi sömürenlere ve ezenlere kafaca ve ruhça köleleşmekten başka bir şey değildir!

Çözüm de çare de, bu düzene kafaca ve ruhça köleleşmeyi reddetmekle başlar. Milyonlarca ve milyonlarca emekçinin, kölece çalışmaya, kölece yaşamaya, kölece oy vermeye Hayır! demesiyle başlar.

Kahrolsun ücretli kölelik düzeni! Kahrolsun sandıklı kölelik düzeni!