Bin Umut'ta evdeki hesap sandığa uymadı. Kürt emekçiler burjuva umutlara mesafeli
DTP'de evdeki hesap sandığa uymadı. 30'un üzerinde milletvekili çıkarmayı hesaplayan DTP'nin seçime bağımsız giren adaylarından sadece 24'ü meclise girebildi.
Reformist Kürt hareketinin oylarında, önceki seçimlere göre önemli bir düşüş yaşandı. Ahmet Türk sonuçların açıklanmasından sonra yaptığı ilk açıklamada “AKP'nin aldığı yüksek oy oranıyla hesapları”nı bozduğunu belirtti. Aysel Tuğluk ise “Beklediğimizden daha az aldık. Ancak mecliste grup kurabiliyoruz, önemli olan budur” diyerek parlamento bataklığına girmiş olmanın tesellisini dile getirdi.
Kürt halkına “Bin Umut” olarak sunulan burjuva reformist seçenek, emekçi Kürt halkından beklenen desteği alamadı. DTP pekçok ilde oy kaybına uğradı. Bağımsız adaylarla seçime girmiş olmanın yüzde 10'luk baraj engelini de ortadan kaldırmasına rağmen Kürt halkı reformist hareketin programına beklenen desteği vermedi. DTP hem genelde hem de birçok Kürt ilinde, önceli DEHAP'ın aldığı oylardan daha az oy aldı.
Bin Umut adayların tamamının seçildiği Diyarbakır'da, DEHAP 2002 seçimlerinde 236 bin oyla yüzde 56 oranında iken 22 Temmuz seçimlerinde dört adayın toplam oyu 199 binde kaldı. (Gültan Kışanak: 51. 694, Akın Birdal: 53.240, Aysel Tuğluk: 44.118, Selahattin Demirtaş: 50.611) 37 bin oy kaybının yaşandığı Diyarbakır'daki bu tablo diğer illerde de farklı olmadı.
2002'de 105 bin oy alınan Van'da 22 Temmuz'da DTP'nin bağımsız adayları 93 bine geriledi.
20.119 oy ve yüzde 32 oranıyla 2002'de birinci parti olduğu Iğdır'da bu seçimde 17 bine düşerek birinciliği de AKP'ye kaptırdı.
Kürt illeri içinde sadece Hakkari ve Şırnak'ta oylarını arttırdığı gözlemlenen DTP'nin Kürt göçmenlerin yoğunlaştığı illerde gösterdiği adaylar da beklenen desteği alamadı.
Adana'da 79 binden 50 bine; Mersin'de 64 binden 48 bine; İzmir'de, birinci bölgede 56 binden 37 bine, ikinci bölgede ise 40 binden 23 bine düştü. İstanbul'da da tablo farklı değil. Birinci bölgede 96 binden 81 bine gerileme yaşanırken, ikinci bölgede 72 binden 45 bine düşüş yaşandı. Cezaevinde yatan Sebahat Tuncel'in aday gösterildiği üçüncü bölgede de beklenenden çok daha az oy alındı; 2002'de 118 bin oy alınan bu bölgeden Bin Umut adayına gelen oy sayısı 90 binde kaldı.
Bu tablo, reformist Kürt hareketinin göstermeye çalıştığı gibi büyük bir başarı olmasa gerek. 16 yıl aradan sonra meclise tekrar girmiş olmak bu “başarıyı” gizlemeye yeter mi bilinmez. 24 milletvekili çıkarıp grup kurabilmenin sevincini yaşayan reformist Kürt hareketi havai fişekli kutlamalar düzenleyedururken bu seçimle başlayan kaymanın yönüne dair bazı ipuçları da yine Kürt köylerinden geldi; sağlık hizmeti, yol, su vb için seçimleri boykot eylemleri yapan Kürt köyleri AKP'nin ilgi alanına giriyorken DTP'nin ise sadece eylemleri yatıştırmak üzere ilgisini çekiyor.
AKP dışındaki tüm burjuva partilerin silindiği Kürt illerinde DTP'den kopan oyların da adresi AKP oldu. Kürt emekçi sınıflarını da AKP'ye iten nedenlerde işsizliğin, derin yoksulluğa rağmen AKP dönemi boyunca görece ekonomik istikrarın, dolayısıyla sefaletin verili düzeyinde istikrarından kaynaklanan bir onaylamayı ve AB beklentisini, AKP'nin Genelkurmay muhtırasının hedefi ve Cumhurbaşkanlığı seçiminin mağduru olduğu algısı, Kürt emekçilerinin eğilimini açıklar. Kürt halkının kimlik sorunu etrafında dönüp durarak, ama onu da “kültürel hak” kırıntılarıyla meclis ahırında boğmaya endeksli bir çizginin koltuk hayallerine kapılan aktörleri, Kürt emekçi sınıflardaki bu eğilimi, onların özlem ve taleplerini görmek istemeyebilirler; bunları yok sayarak “Türkiye'ye sözümüz var” deyip burjuva hayaller kurabilir; ne var ki hayaller her zaman gerçeklerin sert taşına vurulmaya mahkumdur. Kürt hareketi de bunu tadacaktır.
22 Temmuz'dan sonra “grup” sevinci yaşayan reformist Kürt hareketine duyurulur!..