Diyarbakır'dan genç bir okurumuz soruyor: Hiçlik ve çaresizlik içinde sıkışıp kalan Kürt çocuklarının suçu ne?
Nerden başlamalı ne demeli...
Anısal belleğim dolmuş, artık yer ayırtamıyorum. Sadece arada sırada geri çağiriyorum ve hatırlıyorum. ”Acısal pekiştireç” geliştiriyorum.
Bazen bilinçli bazen bilinçsiz, olanları ve kendimi düşünüyorum. Neresindeyim işin diyorum. Cevabı kendime fısıldayarak ve korkarak söylüyorum.
Maslow kendini gerçekleştiren bireyin hiyerarşik üçgenini yapsın; bunları, şunları (basamaklar) yapan ancak “kendini gerçekleştirir” diyedursun; ben de az düşünüp kendime not duşeyim: Maslow’un teorisine göre ben yaşamıyorum... yaşamayacağim...
Çocuktuk, köydeydik, sıradan bir köy hayatı, sıradan bir aile ve sıradan bir birey idim.
Genel olarak baktığımızda hemen hemen her çocuğun hayal dünyası benzerdir. Figür-zemin ilişkisi yakındır birbirine.
Diğer Kürt çocukları gibi benim de isyanim buradan başlıyor yani bu çocukluk çağından; çünkü köy köy olmaktan çıkmıştı. Hafızalarda sadece haki renk elbise ve yandan sarkan bir silah modeli insan yerleşmişti.
Korku beyni esir almış, çoğu şeyi o masum hayal dünyamızdan yok etmişti. Türkçe kitabındaki resimler de işe yaramıyordu.
“Hayat anlamsızlaşmıştı”, ironik olan ise içsel dünyada bir yakarış-yalvarış-dua var; ama kime gittiği belirsiz.
O küçük gözler neler görmedi ki kısacık sürede: Anne-babanın dayak yiyişini, çaresizce ağlayışını, muhtarın köy meydanında tartaklanışını, amcanın yanı başında rencide edilişini, kapı komşunun tecavüz ve tacize maruz kalışını, havadan süzülerek gelen savaş uçağının bıraktığı bombayı saniye saniye yere düşüşünü ve korkunç patlama sesini...
En kötüsü de neydi biliyor musun? Kendi evimizin içindeki her şeyi ile beraber yok olup gitmesi ve bu esnada uzerimize doğrultmuş silah ile zorla o hayvani atmosferin izletirilmesiydi.
Pollyanacılık oynayabilir miydim? Evet evet. Zaten kışın ortası evin yakılıp talan ediliyor. Ateş de olabildiğince gür, bari ısınalım; ”ısınıyoruz”. Devletime zeval gelmesin. Tansu abla beni ve diğerlerini ne kadar da düşünmüş. İnsan bu kadar iyi olabilir mi!!!
Kışın ortasında koca bir köy, koca bir aile üzerinde 2 parça elbise ile, koca dünyada yapayalnız, çıplak bırakıldık. Eminim aç kurtlar bile bize acıdı.
Soğuk ürpertici idi. Hiçlik ve çaresizlik arasında sıkışıp kaldık. Anne ve babamla göz göze gelmek istemiyordum, ruh halleri o kadar korkunçtu ki.
Mazlum Çimen bir parçasında “Nuh’a haber salın, gelsin de tufan görsün” diyordu.
Durumumuz bundan ibaretti.
Sonrasını anlatmaya gerek yok. Her şey birbirini tetiklemiş ve kaos büyümüştü.
Neticede yaşıtlarımızdan farklı olarak büyüdük, farklı bir dünya gördük. Değiştik, ”değiştirildik”, ezildik, ”kovulduk”.
Frantz Fanon’un “yeryüzünün lanetlileri” sanki biz olmuştuk.
Piaget, Erikson, Rogers, Freud vb. kişisel gelişim kuramcıları çok haklılar. Demişlerdi ki çocukluk gelişimi-dönemi farklıdır. Çevresel, kalıtsal, bilişsel ve duyuşsal öğeler ile birlikte çocuğun yaş dönemi sonraki “yaşamını” ister istemez etkileyecektir.
Sonuçlar ortada: Biri dağda, biri cezaevinde, biri hırsız, birini polis arıyor, biri katil, biri açlık grevinde, biri yatakta ölumü bekliyor, biri aç, bir diğeri intihar ediyor.
Sistemin bize dayattığı dilsizlik ve kimliksizliğin de ötesinde; otomatikleştirmeye çalıştığı pasifize hareketlerinin, paranoyanın somatize edilmesinin, ”hor görülüşün” fiksasyon haline getirilmesinden doğan sonuçların sorumlusu kim?
Ben cevabını iyi biliyorum. Ve vicdan sahibi her insan da cevabını bulabilir diye düşünüyorum.