Ninnilerle büyüyemeyen çocuklar, ağıtlarla gömülüyor. Arzu öldü, Narin eriyor...
Arzu 3 yaşında; Narin de öyle...
İkisi de Kürt; Arzu Diyarbakır, Narin ise Tatvanlı...
Arzu artık yaşamıyor, Narin'in ise en fazla 6 aylık ömrü kaldı. Yani büyük ihtimalle ikisinin bir diğer ortak özelliğini de hep 3 yaşında kalacak olmaları oluşturacak...
3 yıllık yaşamlarının noktalanma şekli farklı ama, bu sonu oluşturan sebepler aynı... 3 yıllık bu iki aynı öykü hep yoksulluğun, yokluğun, parasızlığın etrafında dönüyor.
Pancar toplamak için Sivas'ın Kangal ilçesine giden aile en büyüğü 7 yaşında olan çocuklarını çadırda bırakarak sabah erken saatlerde tarlada oluyordu.
Narin'i her hafta Van Yüksek İhtisas Hastanesi'ne götürdüklerini anlatan anne Naciye Aktaş çocuğunu ameliyat için Diyarbakır'a sevk ettiklerini ama bunu yapacak paralarının bulunmadığını anlattı:Ameliyatı için 10 bin YTL gerektiğini söylediler. Ama biz bu parayı bulamadık. Diyarbakır'a kadar götürecek paramız bile yoktur. Bu yüzden götüremedik. Artık Van'a da götüremiyorum. Çünkü yol parası bulamıyorum.Baba Maşallah Aktaş ise doktorların kızının ameliyat olmaması durumunda 6 ay sonra öleceğini ve bu sürenin bir ayının geçtiğini belirtti:
Kızımın en kısa zamanda ameliyat olması gerekiyor. Çocuğum gelişemiyor. Kalbindeki deliğin kapatılması gerekiyor. Bu hastalığın yanında bir de sarılık hastalığı var. Çocuğun gelişmesi için daha önce doktorların önerdiği mamaları veriyorduk. Mamalar pahalı olduğundan artık alamıyoruz.Narin günden güne eriyor... Günden güne bunu izleyen anne ve babası her gün yeniden ölüyor:
Bu durum beni ve babasını kahrediyor. Ben artık kızımın iyileşmesini istiyorum. Diğer çocuklar gibi doyasıya gezmesini istiyorum. Ben ayağımdan, kocam da kalçasından sakat. İkimizin de tedavi olması gerekiyor. Ama biz kendimizi düşünmüyoruz. Yeter ki Narin iyileşsin. Onun iyileşmesi bizim sağlığımızdan daha önemlidir. Sesimizi duyan eğer varsa lütfen bize yardım etsin. Yeter ki kızımız iyileşsin.Kendi hayatlarını da bir kenara bırakıp kaybedecek bir tek çocukları kalanlar şimdilik onların yaşamları için umutsuzca sesleniyor boşluğa, şimdilik...