GÜNCEL
Yaşayamayalım diye içine sokulmuşuz meğer bize ev diye belletilen o mezarların içine... Türkiye sanayisinin yüzde 45'i fay hattı üzerine kurulup yaşayamasın diye taşınmış meğer Türkiye nüfusunun yüzde 25'i buraya...
İşte gece 03:02'de kalan, 10 yaşında kalan, 40 yaşında kalan, çocuk, genç, yaşlı, kadın, anne... aramızdan, yaşamdan koparılıp alınan 40 binden fazlamızın yattığı yığınlar... Az demirden, az çimentodan, deniz kumundan yığınlar... Bu kadar çok yıkıntı, bu kadar çok enkaz... Kaldırılamaz, kaldırılsa da artık hiç bir şey eskisi gibi olamazdı.
Oldu... Artık her masa titremesinde ilkilip ne yapacağını bilemez bir hale gelmiyoruz. Televizyon ekranlarındaki deprem uzmanı maskotlarının ağzının içine girmiyoruz. "Nerede bu devlet" diye de sormuyor artık kimse... "Bu devlet patronların devleti" diye bilincimize mi kazıdık? Yoksa devletsiz olmayı mı kabullendik?
Bir yanıyla kayıtsız ve başına gelecekleri kabullenmiş; bir yanıyla patlamaya hazır, alabildiğine tepkili...
Ve fakat Marmara depreminin 8. yıldönümünde, olası İstanbul depreminin ön günlerinde, uluslararası bir mali sarsıntının tam ortasındayken... Peru'da 7.9 şiddetindeki depremde 350 insan ölmüşken... Japonya'da 7 şiddetindeki depremlerde en fazla 7 kişi ölüyorken... bu çelişki de asla donmuş değil; bir fay hattı gibi tetikte; için için işliyor.
Arkamızda onbinlerimizi yitirdiğimiz deprem, önümüzde yaklaşan İstanbul depremi.
Perşembe, 16 Ağustos 2007 (19 yıl 2 ay önce)
16 Ağustos 1999'u 17 Ağustos 1999'a bağlayan gece, 03:02'de ikiye ayrıldı. Gece ve toprak ikiye ayrıldı; evler bin parçaya...
7.4 şiddetindeki 45 saniyeye ancak yaşayanların bilebileceği kadar çok korku sığdı.
Ve dünya dönmeye devam edip de güneş ışınlarını yollamaya başlayınca Marmara'ya, ortaya çıkan manzara bir tokat gibi dağıttı enkaz altında kalmayanların tüm şaşkınlığını ve şokunu...
Zamanın durduğu 45 saniye yaşamları ikiye ayırmıştı. Hayalleri, umutları, umutsuzlukları çalmış yaşamın olağan akışını alıp götürmüştü.
Afet deprem, felaket kapitalizm
Yaşayamayalım diye içine sokulmuşuz meğer bize ev diye belletilen o mezarların içine... Türkiye sanayisinin yüzde 45'i fay hattı üzerine kurulup yaşayamasın diye taşınmış meğer Türkiye nüfusunun yüzde 25'i buraya...
İşte gece 03:02'de kalan, 10 yaşında kalan, 40 yaşında kalan, çocuk, genç, yaşlı, kadın, anne... aramızdan, yaşamdan koparılıp alınan 40 binden fazlamızın yattığı yığınlar... Az demirden, az çimentodan, deniz kumundan yığınlar... Bu kadar çok yıkıntı, bu kadar çok enkaz... Kaldırılamaz, kaldırılsa da artık hiç bir şey eskisi gibi olamazdı.
Oldu... Artık her masa titremesinde ilkilip ne yapacağını bilemez bir hale gelmiyoruz. Televizyon ekranlarındaki deprem uzmanı maskotlarının ağzının içine girmiyoruz. "Nerede bu devlet" diye de sormuyor artık kimse... "Bu devlet patronların devleti" diye bilincimize mi kazıdık? Yoksa devletsiz olmayı mı kabullendik?
Yeni bir dünya inşa etmeli
Bir yanıyla kayıtsız ve başına gelecekleri kabullenmiş; bir yanıyla patlamaya hazır, alabildiğine tepkili...
Ve fakat Marmara depreminin 8. yıldönümünde, olası İstanbul depreminin ön günlerinde, uluslararası bir mali sarsıntının tam ortasındayken... Peru'da 7.9 şiddetindeki depremde 350 insan ölmüşken... Japonya'da 7 şiddetindeki depremlerde en fazla 7 kişi ölüyorken... bu çelişki de asla donmuş değil; bir fay hattı gibi tetikte; için için işliyor.
Arkamızda onbinlerimizi yitirdiğimiz deprem, önümüzde yaklaşan İstanbul depremi.