Halaçoğlu kuyuya bir taş attı, ortalığa Türk tekelci kapitalistlerinin faşizmi saçıldı.
Türk Tarih Kurumu (TTK) Başkanı Y. Halaçoğlu son birkaç gündür parça parça deşifre edilen konuşmalarıyla aslında onlarca yıldır yazıla, söylenegelen şeyleri birinci ağızdan itiraf etmiş oldu.
Öncesinde, yüzlerce yıl kendi kimlikleri ile varolan on binlerle ölçülen Ermeniler ne olmuştur da birdenbire kendilerini Kürt, Türk ve Alevi olarak göstermeye başlamışlardır?
Üstelik bu "dönme" eylemini, devasa imparatorlukların paramparça olup onlarca yeni ülkenin sınırlarıyla tasdik edilmiş yeni yeni ulusların ortaya çıktığı bir tarihsel kesitte gerçekleştirmişlermiş.
Herkesin kolayca çıkarsayabileceği gibi bu açıklamalar; niyet başka da olsa tersten okunduğunda, Ermeni soykırımının kabulü anlamına da geliyor. Öyle ya Ermeniler durup dururken Alevi ya da Kürt olmaya karar verecek değiller ya. Olsa olsa soykırımdan kurtulmak için bu yola başvurmuşlardır.
Elbette niyet başlangıç noktası itibarıyla bambaşkadır.
Irkçı faşizmin halkları sindirme, kimliklerini yoketme saldırılarının bir parçası olarak, tüm baskılara, kirli savaşa, asimilasyona, hilelere rağmen ulusal taleplerinden vazgeçiremedikleri Kürt halkını tehdit altında yaşatmak gibi.
Alevileri yeni saldırı tehditleriyle diken üzerinde tutmak; kendi "Dedelik kurumlarının" tanınma ve cemevleriyle birlikte yasal statü altına alınma isteklerinin, Diyanet İşleri Başkanlığı'nın tasfiye edilerek İlkokuldan itibaren sözümona "laik" Milli Eğitim Bakanlığı eliyle Sünni İslam mezhebinin dayatılmasına son verilmesi taleplerinden vazgeçirilmesi gibi.
Tabii, tüm bunların birlikte iş görmesiyle, haklı ve meşru dirençle birlikte proletaryanın sınıfsal birlik çabalarının baltalanarak, kapitalistlerin elinin enikonu serbestleştirilmesi hedefini atlamamalıyız.
Proletaryanın bir tek düşmanı vardır: Kapitalizm ve kapitalistler.
İster ulusal, ister dini ya da kültürel duyarlılık noktalarına saygı göstermek ve sınıf düşmanının bunlar temelli bölmek, birbirimize düşmanlaştırmak çabalarını daha önce de sayısız kereler yaşadık. Kaybeden hep proletarya oldu.
Proletaryanın, birbirinden başka kaybedecek hiçbir şeyi yoktur.
Ama, bugün Kürdü, Ermeni'si, Arap'ı, Rum'u, Laz'ı, Alevi'si ve sayamadığımız diğer ulusal, dinsel kesimlerden proleterler kendi sınıf ideolojileri ile donanıp, kendi partilerinde örgütlendiklerinde kazanacakları koca bir dünya var.
Halaçoğlu ve tüm diğerlerini yaratan faşizmin döllendiği rahim olan kapitalizmi o kuyuya, tarihin çöplüğüne gömmek yalnızca proletaryanın ellerindedir.