GÜNCEL
"Ev, o kadar kötü ki fareler beni yiyor."Ama bugünün Kıbrıs'ını haber yapan 78 yaşındaki Gülsüm Tomgüsehan bunların hiç birine mensup değil. O; yalnızlığına terk edilen ve en fazlasından sefalet içinde bir hayat sürmesine izin verilen bir KKTC 'vatandaş'ı.
78 yaşına ve çaldığı her kapının yüzüne kapanmasına rağmen, yüzündeki sevecenliği, gözündeki umudu yitirmemek için çabalayan Gülsüm Tomgüsehan, kötü şartlarda, sefalet içerisinde sürdüğü yaşantısı için isyan ediyor.
Yıllardır yalnız başına ve yaşadığı ülke gibi çürümekten neredeyse üzerine yıkılacak derecede çürümüş haldeki evde çok kötü bir durumda olduğunu belirterek, bugüne değin yardım istediği hiç kimseden yardım görmediğini söylüyor.
Böyle özetliyor yaşamını yürümekte dahi zorlanan 78 yaşındaki Tomgüsehan. Herkesin dışlayan hareketlerinden ve aşağılayarak bakmasından bıkmış bir durumda. Tuvalet ve banyosu olmayan barakayla birleşen yaşamın onu diğer insanlar tarafından hor görülen, aşağılanan biri yapması karşısında yalnızca ölümü özlediğini, kurtuluş için tek beklentisinin artık bu olduğunu anlatıyor.
Hangimiz bıkmadı ki, apoletlerle patronlar arasına sıkışmış yoksunluktan. Hak yok, hiçbir şey için hak yok proletaryaya. Yalnızca sömürülmek ve milliyetçiliğin kanlı arabalarına koşulup hem kendimizin hem de çocuklarımızın geleçeklerini sınıf kardeşlerimize nefretle, düşmanlıkla kirleterek yok etmek.
Bunun için her iki tarafın patronları tarafından düşmanlık körükleniyor. Çünkü düşmanlık onların doymak bilmez iştahlarına geleceğimizin servis edildiği tepsi.
Cuma, 31 Ağustos 2007 (19 yıl 2 ay önce)
Kıbrıs denilince aklımıza iki görüntü düşer. İlki 1974'teki işgal harekatıdır. İkincisi ise bu işgalle kaderi gaspedilmiş bir coğrafyadan yaratılan kumarhane ve kara/kirli para cenneti.
Üstelik bu beleş cennetini korumak ve yaşatmak üzere mafyasından serserisine büyük bir çaba harcamak zorundadır. Her yıl sayısız kereler gerçekleşen silahlı çatışmalar, "Don Corleone" özentisi cezalandırmalar, sözüm ona bağımsız ülkenin devlet kurumlarının yetkililerini ayağa çağırıp tehdit etmeler vakayı adiyeden olaylar olmuştur. Ne de olsa, onlar ve onları arkalayan Türkiye'den gelen paralar olmasa memurunun maaşını ödemek bir yana, yiyecek ekmek bile üretemeyecek bir bağımsızlıktır onlarınki.
Görünmezlik pelerini: Çalışmaya takat kalmaması
"Ev, o kadar kötü ki fareler beni yiyor."
78 yaşına ve çaldığı her kapının yüzüne kapanmasına rağmen, yüzündeki sevecenliği, gözündeki umudu yitirmemek için çabalayan Gülsüm Tomgüsehan, kötü şartlarda, sefalet içerisinde sürdüğü yaşantısı için isyan ediyor.
Barakadan zindan, sefaletten pranga
Yıllardır yalnız başına ve yaşadığı ülke gibi çürümekten neredeyse üzerine yıkılacak derecede çürümüş haldeki evde çok kötü bir durumda olduğunu belirterek, bugüne değin yardım istediği hiç kimseden yardım görmediğini söylüyor.
78 yaşında yaşlı kendime bakamayan biriyim. Ev başıma yıkılıyor. Ev, o kadar kötü ki fareler beni yiyor. Tuvalet banyo yok; onun için banyo yapamıyorum. Belediye başkanı ve muhtarla konuştum ama, beni kovmaktan başka bir şey yapmadılar. Muhtarın bana her defasında verdiği cevap “Seni ne zaman gömeceğim” şeklinde bir ifade oldu. Kaza geçirdim yürüyemiyorum. Eşimin vefat etmesinden sonra 700 milyon maaş alıyorum. Bu yıkılacak durumda olan eve, ev sahibi sürekli zam yapıyor. Bu yaşaması mümkün olmayan eve. Ama yapabileceğim başka bir şey de yok. Hayat beni bu yaşımda bunlara mahkum etti. İki kızım var ama, onların da durumu çok kötü bana yardımları dokunmuyor. Evime gelen insanlardan utanıyorum. Ama artık söyleyeceğim bir şey kalmadı. Hayatla mücadele edemiyorum onun için ben değil beni bu halde görüp de yüzüme bakmayanlar utansın diyorum.
İnsan garip olunca...
Böyle özetliyor yaşamını yürümekte dahi zorlanan 78 yaşındaki Tomgüsehan. Herkesin dışlayan hareketlerinden ve aşağılayarak bakmasından bıkmış bir durumda. Tuvalet ve banyosu olmayan barakayla birleşen yaşamın onu diğer insanlar tarafından hor görülen, aşağılanan biri yapması karşısında yalnızca ölümü özlediğini, kurtuluş için tek beklentisinin artık bu olduğunu anlatıyor.
Başka ev baktığımda yaşlı kadınsın otur oturduğun yerde zaten öleceksin bu ev sana yeter diyorlar. Ben haraç istemiyorum sadece kalan şu kısacık zamanımda yaşamak için bir ev istiyorum. 1995’den beri yalnız yaşıyorum. 1995’te eşim beni bu acımazsız hayatta bir başıma bırakıp gitti. Yetkililerden biri geldi evime baktı ve yardım edemeyeceğini söyledi. Biz de böyle değildik benim de bir gururum var. Artık her gittiğim kapıdan kovulmak bu yaşımda çok ağırıma gidiyor. Acı ve yokluk içinde geçti benim bu yaşlarım. İnsan garip olunca herkes arkasını dönüyor. Yeter artık ben de bir insanım ve böyle yaşamaktan bıktım.
Düşmanlık tepsisinde emekçi yaşamları
Hangimiz bıkmadı ki, apoletlerle patronlar arasına sıkışmış yoksunluktan. Hak yok, hiçbir şey için hak yok proletaryaya. Yalnızca sömürülmek ve milliyetçiliğin kanlı arabalarına koşulup hem kendimizin hem de çocuklarımızın geleçeklerini sınıf kardeşlerimize nefretle, düşmanlıkla kirleterek yok etmek.
Bunun için her iki tarafın patronları tarafından düşmanlık körükleniyor. Çünkü düşmanlık onların doymak bilmez iştahlarına geleceğimizin servis edildiği tepsi.