Pazartesi, 10 Eylül 2007 (19 yıl 2 ay önce)
12 Eylül 1980. Hayatta olanların da, henüz olmayanların da yaşamını kopkoyu bir karanlığa mahkum eden, halkların tarihindeki meş'um gün. Beyaz terörün ve onun yaydığı korkunun gölgesinde, emek sömürüsünde amansız bir sayfanın açıldığı kanlı gece. Bağrımızdan hala söküp atamadığımız paslı çivi. Emperyalist ve işbirlikçi sermaye diktatörlüğünün asker üniformalı hali. Bugün “herkesin” karşı olduğunu söylediği askeri faşist cuntanın ilan edildiği gün. Proletarya ve emekçilerin, ezilen halkların sermayenin faşist diktatörlüğüne karşı savaşımında, sonraki onyılları belirleyen kırılma noktası!
Saltanatları faşist zorbalık, baskı ve katliam üzerinde
Proletarya ve emekçiler, ezilen Kürt halkı, 12 Eylül'e dek ne faşist zorbalığın, işkence ve katliamların ne de darbelerin yabancısıydı. Kürt halkı, Türk devletini emek ve halk düşmanı karakterini 1920'li yıllardan başlayan ilk isyanlarında gördü. İşçi sınıfı ise, öncüleri
Mustafa Suphi ve yoldaşlarının hain bir komploda katledilmesinin yanında, ilk işçi eylemlerinin vahşice bastırılmasıyla tanımıştı. İşçi sınıfından emekçi köylülüğe, öğrencilerden aydınlara dek en küçük aydınlanma ve hak arayışının, hoşnutsuzluğun karşısında işbirlikçi burjuvazi ve toprak sahiplerinin elindeki asli silah, faşist zorbalık ve baskı oldu.
Bu yolla sağlanan sessizlik, aynı zamanda içten içe kaynama, aydınlanma ve örgütlenme arayışları, uluslararası koşullardaki değişim ve tarihsel arka planı ile birlikte sermayenin geçirdiği ilk dönüşümün bir sonucu olarak yerini siyasal-toplumsal hareketliliğe bıraktı. 12 Eylül'e dek 20 küsur yılı bulan bu süreç, devrimci hareketin de sahnede yerini almasıyla birlikte, işçi sınıfı ve emekçi kitlelerin özgüvenini yeniden kazanmaya başladığı bir seyir izledi.
Süngülerin üzerinde oturan faşist karşıdevrim,
12 Mart darbesinin şiddetine rağmen devrimci mücadelenin ve emekçi kitle hareketinin önünü alamadı. Kitlelerin dizginlenemeyen uyanış ve saflaşmasına karşı kitle katliamları, sivil faşist cinayetler, grev ve direnişlere saldırılar, sıkıyönetim ilanı gibi yöntemlerle bir yandan devlet kalesini korumaya çalışırken bir yandan da uluslararası emperyalist işbölümüne uygun sistemik düzenlemeleri -24 Ocak- uygulamaya sokma peşindeydi.
12 Eylül, işçi ve emekçilerin, Kürt halkının yabancısı olmadığı ve yara yara yolunu açtığı faşist zorbalığın bir yanıyla devamıydı. Ancak hem kapsam ve şiddet hem de derinlik olarak onun kat kat fazlasıydı. Emperyalist ve işbirlikçi sermayenin ihtiyaçları, sınıflar mücadelesinin yerinden oynamış dengeleri içerisinden gerçekleştirilemezdi. Burada artık, askeri faşist cuntanın sermaye adına çok daha gövdesel bir yüklenişi, sermayenin programının en küçük direniş ve uyanış unufak edilerek uygulanışı zorunluydu. Devrimci güçlerin, işçi ve emekçilerin faşist rejimde açtığı gedikler, düşünce, örgütlenme ve eylemde radikalleşerek açılan özgürlük alanları haritadan silinmekle kalmamalı; emekçilerin ve Kürt halkının bir daha belini doğrultamayacağı koşullar yaratılmalıydı.
Parçalanan kolektif emekçi ruhu
Gözü doymaz bir şiddet ve gaddarlıkla emek sömürüsü, sınıfın gücünün kırılması 12 Eylül'de atbaşı gitti. Büyük sınıf ve kitle hareketlerinden en küçük bir hak arayışına dek hem ileriye hem de geriye dönük bir av başlatıldı. Devrimcilere ve emekçilere söylenen, filmin koptuğu ve artık sermayenin yasalarının işleyeceğiydi. Yalnızca ayları bulan işkencelerde, işkencehaneye çevrilmiş cezaevlerinde, bütün bir toplumun hapishaneye çevrilmesinde, idam sehpalarında değil! Bütün bir faşist propaganda mekanizması, fabrika ve işyerlerindeki, okullardaki öncü devrimci, işçi, emekçi kıyımları, eğitim aygıtı, medya... başkaldırıdan pişmanlığı ve sınırsız teslimiyeti yayıyordu. Radikal eylem ve mücadelelerin, grev ve direnişlerin içerisinden geçerek oluşan kolektif emek ve halk ruhunun yerini, aynı tezgahın başındaki, aynı semtteki, aynı sıradaki sınıf kardeşinin kaderine karşı duyarsızlık alıyordu.
Ateşi ve ihaneti gördük
İşçi ve emekçiler, hazır olmadıkları ancak güçlü bir devrimci önderlikle göğüsleyip geri püskürtebilecekleri bu kapsam ve şiddetteki saldırı karşısında bir avuç komünist ve devrimci dışında yalnız bırakıldılar. Faşist darbe, revizyonizm ve reformizmin elindeki
“dev” sendikaları, kitle örgütlerini kolaylıkla unufak etti. Küçük burjuva devrimci örgütler, birbiri ardına ve emekçilere teslimiyet kokuları yayarak çöktü. Militan mücadele ve eylemin temiz havasının yerini işyerlerinde, emekçi semtlerinde, okullarda ihanet ve korku aldı.
Özgürlük alanları mücadeleyle açılır
12 Eylül sonrası ilk grevler (Netaş, Migros gibi), ilk öğrenci örgütlülüklerinin oluşumu, Kürt özgürlük hareketinin yeniden doğuşu, 1980'lerin ortalarından başlayarak gerçekleşti. 1989 Bahar Eylemleri, 12 Eylül'ün amansız koşullarında şiddetlendirilen ve artık duvara dayanmış olan işçilerin kölece çalışma ve yaşama koşullarına karşı ilk başkaldırısı oldu. Emekçi memur hareketinin sahneye çıkışı da aynı dönemin ürünüdür. Ancak, işçi ve emekçilerin, Kürt halkının toplumsal-siyasal hareketlenişi ve üzerindeki ölü toprağını atışıyla başlayan bu nispi yükseliş süreci uzun soluklu olamadığı gibi, emekçiler bağrımıza saplanmış 12 Eylül paslı çivisini sökemediler. Darbecilerle hesaplaşma, emekçi kitle hareketinin doğrudan ve pratik bir hedefi olamadı.
Yunanistan'da,
Arjantin'de olduğu gibi faşist generalleri yakalarından çekip sanık sandalyesine oturtacak ve bunun devrimci özgüveniyle dolacak bir mücadele düzeyi geliştirilemedi. 12 Eylül, salt
MGK'sı,
YÖK'ü vd. kurum ve yasaları ile değil, işçi ve emekçiler içerisindeki kolektif ruhu yok eden zorbalığı ve Özalcı neoliberalizmi ile de toplumun, en önemlisi işçilerin ve gençliğin ta içine nüfuz etti.
Hesabımız var!
İşçilerin, emekçilerin, gençlerin, kadınların, çocukların... 12 Eylül'ün yaşamını kararttığı herkesin onunla, faşist generallerle, emperyalist ve işbirlikçi sermaye ile hesabı var! O günlerde evlerinden toplanıp işkencehanelere götürülen,
“Artık sıra bizde” diye pencerelerden sarkıtılan, birbirini satması istenen emekçilerin,
“Sayıyla mı verdiler” diye katledilen devrimcilerin, en küçük fısıltısı sıkıyönetimi boylamasına yol açan işçilerin, öğrencilerin 12 Eylül'le hesabı var!
Bu tarihsel hesap görülmedikçe, sermayenin ve devletin yeniden yapılanması ile 12 Eylül yaralarının da kapanacağını vızıldayıp duranların arkası bırakılmadıkça, sermaye ve generalleri ile anladıkları dilden konuşmadıkça, bu kanlı duvar yıkılmadıkça, emekçiler için kölece çalışma ve yaşam koşulları değişmeyecek!