GÜNCEL
Hapishaneler tarihi bir yönüyle sisteme muhalif siyasal devrimci tutsakların bir şekilde imha sürecidir de. Her dönem fiziki işkence ve katliam saldırılarıyla yaşamını yitirenler, sakat kalanlar olduğu gibi tedavi edilmeyerek, geçiştirilerek veya yanlış tedavilerle çok sayıda insanımız yaşamını yitirmiş, sakat kalmıştır. Onyıllardır sayısız baskı, faşist zorbalık karşısında devrimci onurunu ve kimliğini koruyabilen tutsaklara son 7 yıldır tecrit işkencesiyle “sessiz ölüm” dayatılmaktadır.
F tipi hücrelerin birer tabutluk olduğunu 7 yıllık süreçte defalarca dile getirdik. Tecrite karşı direnişimizde verdiğimiz 122 şehidimiz yanında, tedavi edilmeyerek yaşamını yitiren (Tekirdağ F Tipi'nden Salih Sevinel arkadaşımız gibi) arkadaşlarımız olduğu gibi, basit hastalıkları olan birçok arkadaşımızın da tedavi sürecine çıkarılan engeller nedeniyle rahatsızlıkları kronikleşmiştir. Tecrit, f tipi hastanelerde başlı başına bir imha süreci olarak iş görmektedir. Gardiyanından müdürüne, sağlıkçısından doktoruna, askerine varıncaya kadar tüm personel bu sistemin basit ve giderek gönüllü uygulayıcıları durumundadırlar. Tecritin etkileriyle ya da başka nedenlerle ortaya çıkan rahatsızlıkların tedavi sürecinin ilk ayağı olan revire çıkıştan başlayarak (revire sadece haftada iki gün, Salı ve Perşembe günü çıkılabilmekte, diğer günler doktor bulunmamaktadır) bilinçli olarak engellendiği nesnel bir gerçektir artık. Tedavi olmak için doktoru hasta olduğunuza inandırmak başlı başına aşılması gereken bir eşiktir; çünkü çoğu defasında 'psikolojiktir' denilerek ağrı kesici ve vitaminlerle geçiştirilir muayeneler. Olur da hastaneye sevk edilirseniz bunun için birkaç ay beklemeniz adettendir. Bu süre sonunda asker eşliğinde onca aşağılanmayı göze alıp hastaneye gittiğinizde yine sizi ciddiye (aslında kendi mesleğini) alıp muayene edecek bir doktoru bulabilmeniz gerekir. Tutuklu ve hükümlüleri muayene ve tedavi etmek nedense angarya olarak görülür.
Bütün bu engelleri geçip uzun süreli tedavi için (ameliyat vb.) hastaneye yatmanız gerektiğinde, Ankara Numune Hastanesi'nin “mahkum koğuşu”nda kalırsınız. Burada bırakalım tedavi olmayı, yaşamak bile insan üstü bir sabır ve çaba gerektirmektedir. Çünkü mahkum koğuşuna yatırılan normal, yatalak ve bulaşıcı hastalık taşıdığı için tedavi gören tutuklu ve hükümlü hastaların hepsi aynı koğuşta ve yeni hastalıklara açık bir ortamla iç içe tutulmaktadır.
Koğuşlarda banyo, tuvalet, lavabo ve duş yeri olmadığından bu en insani ihtiyaçların giderilmesi bile başlı başına bir sorundur. Nöbetçi gardiyan tarafından koğuş kapısı açılmadan bu ihtiyaçların giderilebileceği yere gitmek mümkün olmadığı için, özellikle geceleri hasta tutsakların bu ihtiyaçlarını gidermeleri tam bir işkenceye dönüşmektedir. Öyle ki çoğu zaman insanlar tuvalet ihtiyacını bulabilirlerse pet şişelere, bulamazlarsa çöp kovasını kullanarak gidermek zoruna kalmakta, doğrusu bırakılmaktadır.
Hasta tutsaklar, kayıtlarının bulunduğu hapishaneden güvenlik ekibi gelmediği sürece mahkum koğuşunun güvenlikçileri tarafından servislerdeki tedaviye götürülmemektedir. Bu yüzden gecikmeler yaşanmakta, tedavi süreci uzamaktadır.
Mahkum koğuşuna yatacak olan hasta tutsakların yanına hiç para verilmemekte ve her türlü ihtiyaçlarının, kayıtlarının bulunduğu hapishane kantininden karşılanması zorunluluğu uygulaması vardır. Bundan dolayı (yani sevk oldukları hapishaneden yanlarına para verilmediğinden) Ankara dışından gelen hasta tutsaklar iç çamaşırı, sabun, diş macunu-fırçası, gıda maddeleri, su ve yemek kaşığı, çatalı gibi en temel ihtiyaçlarını bile hiç karşılayamamaktadırlar. Ankara içinden gelen hasta tutsakların da bu türlü ihtiyaçları ise en erken 4-5 günde karşılanmaktadır. Bütün bu ve benzeri uygulamalardan dolayı tedavi sürecinin bir parçası olarak hastaneye “mahkum koğuşu”na yatırılan adli-siyasi tutsakların neredeyse tamamı, özellikle de Ankara dışından gelenler bu koşulların ağırlığından, gayri insani ve keyifi uygulamalardan kaynaklı tedavisini yarı bırakarak geldiği hapishaneye geri dönmekte, daha doğrusu zorunda bırakılmaktadır. Yani mahkum koğuşunda insan hayatı ve sağlığı hiçe sayılmakta, imha politikası tüm hızıyla sürdürülmektedir.
(F tipleri açıldığından bugüne muayene ve tedavi hakkımızın engellendiğine dair çeşitli defalar suç duyurularında bulunduk. Bu suç duyurularımıza her defasında hiçbir yasal inceleme yapmadan takipsizlik kararı verilmesi, hapishane idarelerini daha da pervasızlaştırmaktadır. Bu anlamıyla hapishanelerde yaşanan sorun ve hak gasplarında artık savcılıklar da birinci dereceden sorumludurlar.)
Sincan Hapishane Kenti'nde ise durum daha da çarpıcı bir hal almaktadır. F tipleri yanında, sonradan açılan 2 L Tipi, 1 Kadın, 1 Çocuk ve Gençlik ve 1 Açık Hapishaneleriyle birlikte toplamda yeni bir merkezi işleyişe geçilmiştir. Yemeğinden kantinine, suyundan-revirine... vd. merkezi bir şekilde ele alınmaktadır. Muayene ve tedavi, revire çıkmada bu merkezi yapının karar ve programlarına göre olmaktadır.
Sincan Hapishane Kenti'nde muayene ve tedavi işlerinin merkezi olarak ele alınması diğer hapishanelerde (L Tipleri, Kadın Hapishanesi.. vd.) yaşanan sağlık skandalları, aynı sitemin parçası olduğumuzdan bizi de ilk elde ilgilendirmektedir.
Son skandal 28-29-30 Temmuz tarihlerinde Kadın Hapishanesi'nde yaşanmıştır. Tipik bir hapishane imha sürecidir yaşanan: Hastalanan bir tutsak ve buna bir türlü ikna olup gerekli adımları atmayan hapishane idaresi - reviri - doktoru...
Nevin Yaylacı arkadaşımız 28 Temmuz'da şiddetli baş ağrısı ve mide bulantısı nedeniyle muayene için revire çıkmak istemesine rağmen ”Doktor yok” denilerek saatlerce o halde bekletilmiştir. Neden sonra gelen doktor ilk muayenede “Psikolojiktir” diyerek (Tecritin psikolojik sorunlara yol açtığı gizli kabulünü bir tarafa bırakıyoruz) birkaç ağrı kesiciyle arkadaşımızı hiçbir ciddi muayenede bulunmadan hücresine geri göndermiştir. Şiddetli baş ağrıları ve mide bulantısı aynı gün ve ertesi gün de devam etmiş, çevredeki devrimci tutsakların zorlamalarıyla arkadaşımız baygın bir halde tekrar revire çıkartılmış, bu defa da migren teşhisi konmuştur. Bu teşhis de sorunu çözmeyince, kriz halindeki arkadaşımız Sincan Devlet Hastanesi'ne ellerinde kelepçe olduğu halde ringle (hastanenin ambulansı bulanmasına rağmen) sevk edilmiştir. Burada da sinüzit teşhisi konulmuştur. Nedense şiddetli baş ağrıları-mide bulantısı ve sık sık bayılmalar bir türlü beyin kanamasına yorulmamıştır.
30 Temmuz Pazartesi günü ise arkadaşımızın yaşadığı kriz daha da şiddetlenmiş ve artık mecburen (mesai de başladığından!!) Numune Hastanesi'ne “acil” sevki yapılmıştır (ve yine ambulansla değil, havasız-sağlıksız ring aracıyla). Numune Hastanesi'ndeki ilk muayenede 3 gündür teşhis edilemeyen beyin kanaması tespit edilmiş ve acil ameliyat için Hacettepe Hastanesi'ne gönderilmiştir. İlk ameliyat biter bitmez, narkoz etkisi altındaki arkadaşımız kaçırılırcasına tekrar Numune Hastanesi'ne getirilmiştir. Bu ilk ameliyatın ardından getirildiği Numune Hastanesi “mahkum koğuşu”nda gerekli tıbbi bakım ve özen gösterilmediğinden arkadaşımız ikinci bir beyin kanaması daha geçirmiştir. Arkadaşımız şu anda yürümekte, konuşmakta ve yaşadıklarını hatırlamakta büyük güçlük duymaktadır.
Nevin Yaylacı 28 Temmuz'da Numune Hastanesi'ne sevk edilse, belki daha basit müdahalelerle, kalıcı bir iz bırakmadan tedavi olabilecekti. Nevin Yaylacı'nın yaşadıklarının tüm sorumluluğu Kadın Hapishanesi idaresi ve doktorlarındadır. 3 gün boyunca gerekli ilgi ve özeni göstermeyen, doktordan ziyade gardiyan gibi hareket eden “doktorların” omuzlarındadır bu sorumluluk! Gerekli müdahaleler edilmedikçe, Sincan Hapishane Kenti doktorlarına mesleklerinin gereği olan insan yaşamının her şeyin üzerinde olduğu gerçeği ciddi bir şekilde hatırlatılmadığı sürece bu tip olaylar yaşanmaya, insanlarımız ölmeye, sakat kalmaya devam edecektir.
Sonuç olarak;
Bizler devrimci tutsaklar olarak tüm bu saldırılar karşısında gücünü, hasretini biriktirdiğimiz insana yaşam idealinin gerçekleşeceği bir dünya için mücadele ediyor olmaktan alan direngenliğimizle duruyor, duracağız. Bu özlemimizi paylaşan tüm kurum ve kişileri hapishanelerde yaşanan insanlık dışı uygulamalara karşı duyarlı olmaya çağırıyor, bekliyoruz.
Çarşamba, 12 Eylül 2007 (19 yıl 1 ay önce)
Hepimizi yakarak açtılar, katliamı sürdürüyorlarKamuoyuna açıklama
Hapishaneler tarihi bir yönüyle sisteme muhalif siyasal devrimci tutsakların bir şekilde imha sürecidir de. Her dönem fiziki işkence ve katliam saldırılarıyla yaşamını yitirenler, sakat kalanlar olduğu gibi tedavi edilmeyerek, geçiştirilerek veya yanlış tedavilerle çok sayıda insanımız yaşamını yitirmiş, sakat kalmıştır. Onyıllardır sayısız baskı, faşist zorbalık karşısında devrimci onurunu ve kimliğini koruyabilen tutsaklara son 7 yıldır tecrit işkencesiyle “sessiz ölüm” dayatılmaktadır.
"Tecrit, imha sürecidir"
F tipi hücrelerin birer tabutluk olduğunu 7 yıllık süreçte defalarca dile getirdik. Tecrite karşı direnişimizde verdiğimiz 122 şehidimiz yanında, tedavi edilmeyerek yaşamını yitiren (Tekirdağ F Tipi'nden Salih Sevinel arkadaşımız gibi) arkadaşlarımız olduğu gibi, basit hastalıkları olan birçok arkadaşımızın da tedavi sürecine çıkarılan engeller nedeniyle rahatsızlıkları kronikleşmiştir. Tecrit, f tipi hastanelerde başlı başına bir imha süreci olarak iş görmektedir. Gardiyanından müdürüne, sağlıkçısından doktoruna, askerine varıncaya kadar tüm personel bu sistemin basit ve giderek gönüllü uygulayıcıları durumundadırlar. Tecritin etkileriyle ya da başka nedenlerle ortaya çıkan rahatsızlıkların tedavi sürecinin ilk ayağı olan revire çıkıştan başlayarak (revire sadece haftada iki gün, Salı ve Perşembe günü çıkılabilmekte, diğer günler doktor bulunmamaktadır) bilinçli olarak engellendiği nesnel bir gerçektir artık. Tedavi olmak için doktoru hasta olduğunuza inandırmak başlı başına aşılması gereken bir eşiktir; çünkü çoğu defasında 'psikolojiktir' denilerek ağrı kesici ve vitaminlerle geçiştirilir muayeneler. Olur da hastaneye sevk edilirseniz bunun için birkaç ay beklemeniz adettendir. Bu süre sonunda asker eşliğinde onca aşağılanmayı göze alıp hastaneye gittiğinizde yine sizi ciddiye (aslında kendi mesleğini) alıp muayene edecek bir doktoru bulabilmeniz gerekir. Tutuklu ve hükümlüleri muayene ve tedavi etmek nedense angarya olarak görülür.
"Hastane demek tedavi değil işkence"
Bütün bu engelleri geçip uzun süreli tedavi için (ameliyat vb.) hastaneye yatmanız gerektiğinde, Ankara Numune Hastanesi'nin “mahkum koğuşu”nda kalırsınız. Burada bırakalım tedavi olmayı, yaşamak bile insan üstü bir sabır ve çaba gerektirmektedir. Çünkü mahkum koğuşuna yatırılan normal, yatalak ve bulaşıcı hastalık taşıdığı için tedavi gören tutuklu ve hükümlü hastaların hepsi aynı koğuşta ve yeni hastalıklara açık bir ortamla iç içe tutulmaktadır.
Koğuşlarda banyo, tuvalet, lavabo ve duş yeri olmadığından bu en insani ihtiyaçların giderilmesi bile başlı başına bir sorundur. Nöbetçi gardiyan tarafından koğuş kapısı açılmadan bu ihtiyaçların giderilebileceği yere gitmek mümkün olmadığı için, özellikle geceleri hasta tutsakların bu ihtiyaçlarını gidermeleri tam bir işkenceye dönüşmektedir. Öyle ki çoğu zaman insanlar tuvalet ihtiyacını bulabilirlerse pet şişelere, bulamazlarsa çöp kovasını kullanarak gidermek zoruna kalmakta, doğrusu bırakılmaktadır.
Hasta tutsaklar, kayıtlarının bulunduğu hapishaneden güvenlik ekibi gelmediği sürece mahkum koğuşunun güvenlikçileri tarafından servislerdeki tedaviye götürülmemektedir. Bu yüzden gecikmeler yaşanmakta, tedavi süreci uzamaktadır.
"Hastalığa değil tedaviye dayanılmıyor"
Mahkum koğuşuna yatacak olan hasta tutsakların yanına hiç para verilmemekte ve her türlü ihtiyaçlarının, kayıtlarının bulunduğu hapishane kantininden karşılanması zorunluluğu uygulaması vardır. Bundan dolayı (yani sevk oldukları hapishaneden yanlarına para verilmediğinden) Ankara dışından gelen hasta tutsaklar iç çamaşırı, sabun, diş macunu-fırçası, gıda maddeleri, su ve yemek kaşığı, çatalı gibi en temel ihtiyaçlarını bile hiç karşılayamamaktadırlar. Ankara içinden gelen hasta tutsakların da bu türlü ihtiyaçları ise en erken 4-5 günde karşılanmaktadır. Bütün bu ve benzeri uygulamalardan dolayı tedavi sürecinin bir parçası olarak hastaneye “mahkum koğuşu”na yatırılan adli-siyasi tutsakların neredeyse tamamı, özellikle de Ankara dışından gelenler bu koşulların ağırlığından, gayri insani ve keyifi uygulamalardan kaynaklı tedavisini yarı bırakarak geldiği hapishaneye geri dönmekte, daha doğrusu zorunda bırakılmaktadır. Yani mahkum koğuşunda insan hayatı ve sağlığı hiçe sayılmakta, imha politikası tüm hızıyla sürdürülmektedir.
"Yaşananlardan savcılar da birinci dereceden sorumlu"
(F tipleri açıldığından bugüne muayene ve tedavi hakkımızın engellendiğine dair çeşitli defalar suç duyurularında bulunduk. Bu suç duyurularımıza her defasında hiçbir yasal inceleme yapmadan takipsizlik kararı verilmesi, hapishane idarelerini daha da pervasızlaştırmaktadır. Bu anlamıyla hapishanelerde yaşanan sorun ve hak gasplarında artık savcılıklar da birinci dereceden sorumludurlar.)
"Sincan Hapishane Kenti"
Sincan Hapishane Kenti'nde ise durum daha da çarpıcı bir hal almaktadır. F tipleri yanında, sonradan açılan 2 L Tipi, 1 Kadın, 1 Çocuk ve Gençlik ve 1 Açık Hapishaneleriyle birlikte toplamda yeni bir merkezi işleyişe geçilmiştir. Yemeğinden kantinine, suyundan-revirine... vd. merkezi bir şekilde ele alınmaktadır. Muayene ve tedavi, revire çıkmada bu merkezi yapının karar ve programlarına göre olmaktadır.
Sincan Hapishane Kenti'nde muayene ve tedavi işlerinin merkezi olarak ele alınması diğer hapishanelerde (L Tipleri, Kadın Hapishanesi.. vd.) yaşanan sağlık skandalları, aynı sitemin parçası olduğumuzdan bizi de ilk elde ilgilendirmektedir.
Son skandal 28-29-30 Temmuz tarihlerinde Kadın Hapishanesi'nde yaşanmıştır. Tipik bir hapishane imha sürecidir yaşanan: Hastalanan bir tutsak ve buna bir türlü ikna olup gerekli adımları atmayan hapishane idaresi - reviri - doktoru...
"Tedavisizlik vahşeti Nevin Yaylacı'yı beyninden vurdu"
Nevin Yaylacı arkadaşımız 28 Temmuz'da şiddetli baş ağrısı ve mide bulantısı nedeniyle muayene için revire çıkmak istemesine rağmen ”Doktor yok” denilerek saatlerce o halde bekletilmiştir. Neden sonra gelen doktor ilk muayenede “Psikolojiktir” diyerek (Tecritin psikolojik sorunlara yol açtığı gizli kabulünü bir tarafa bırakıyoruz) birkaç ağrı kesiciyle arkadaşımızı hiçbir ciddi muayenede bulunmadan hücresine geri göndermiştir. Şiddetli baş ağrıları ve mide bulantısı aynı gün ve ertesi gün de devam etmiş, çevredeki devrimci tutsakların zorlamalarıyla arkadaşımız baygın bir halde tekrar revire çıkartılmış, bu defa da migren teşhisi konmuştur. Bu teşhis de sorunu çözmeyince, kriz halindeki arkadaşımız Sincan Devlet Hastanesi'ne ellerinde kelepçe olduğu halde ringle (hastanenin ambulansı bulanmasına rağmen) sevk edilmiştir. Burada da sinüzit teşhisi konulmuştur. Nedense şiddetli baş ağrıları-mide bulantısı ve sık sık bayılmalar bir türlü beyin kanamasına yorulmamıştır.
30 Temmuz Pazartesi günü ise arkadaşımızın yaşadığı kriz daha da şiddetlenmiş ve artık mecburen (mesai de başladığından!!) Numune Hastanesi'ne “acil” sevki yapılmıştır (ve yine ambulansla değil, havasız-sağlıksız ring aracıyla). Numune Hastanesi'ndeki ilk muayenede 3 gündür teşhis edilemeyen beyin kanaması tespit edilmiş ve acil ameliyat için Hacettepe Hastanesi'ne gönderilmiştir. İlk ameliyat biter bitmez, narkoz etkisi altındaki arkadaşımız kaçırılırcasına tekrar Numune Hastanesi'ne getirilmiştir. Bu ilk ameliyatın ardından getirildiği Numune Hastanesi “mahkum koğuşu”nda gerekli tıbbi bakım ve özen gösterilmediğinden arkadaşımız ikinci bir beyin kanaması daha geçirmiştir. Arkadaşımız şu anda yürümekte, konuşmakta ve yaşadıklarını hatırlamakta büyük güçlük duymaktadır.
"Doktorlar gardiyan gibi"
Nevin Yaylacı 28 Temmuz'da Numune Hastanesi'ne sevk edilse, belki daha basit müdahalelerle, kalıcı bir iz bırakmadan tedavi olabilecekti. Nevin Yaylacı'nın yaşadıklarının tüm sorumluluğu Kadın Hapishanesi idaresi ve doktorlarındadır. 3 gün boyunca gerekli ilgi ve özeni göstermeyen, doktordan ziyade gardiyan gibi hareket eden “doktorların” omuzlarındadır bu sorumluluk! Gerekli müdahaleler edilmedikçe, Sincan Hapishane Kenti doktorlarına mesleklerinin gereği olan insan yaşamının her şeyin üzerinde olduğu gerçeği ciddi bir şekilde hatırlatılmadığı sürece bu tip olaylar yaşanmaya, insanlarımız ölmeye, sakat kalmaya devam edecektir.
Sonuç olarak;
Bizler devrimci tutsaklar olarak tüm bu saldırılar karşısında gücünü, hasretini biriktirdiğimiz insana yaşam idealinin gerçekleşeceği bir dünya için mücadele ediyor olmaktan alan direngenliğimizle duruyor, duracağız. Bu özlemimizi paylaşan tüm kurum ve kişileri hapishanelerde yaşanan insanlık dışı uygulamalara karşı duyarlı olmaya çağırıyor, bekliyoruz.
Sincan 1 No'lu F Tipi'nden
TİKB, TKP/ML, MKP, MLKP ve Direniş Hareketi dava tutsakları