Bacak kırdırtan yoksulluk

Karısının yüzüğünü satan işsiz

Belki farkında değilsiniz ama bu ülkede işsizlik var.

Kocaeli Demokrat, Murat Özveri

İktidar partisi yoksullara yaz günü kömür dağıtarak oy toplamaya çalışıyormuş. Kömürü ver oyu al. Makarnayı, pirinci ver oyu al. Kömür, makarna, pirinç karşılığında oy veren, gününü kurtarma telaşına düşmüş yoksulun kendisini ne kadar değersizleştirdiklerinin farkında olmamasına, olsa da buna karşı durmamasına tuzu kuru olanların bir şey deme hakları yok.

Yok, çünkü bir oyun bir kilo makarnayla değişim değerinde eşitlenmesinin arkasında yatan değersizleştirme sürecini görmeyen, bu sürecin kendisine karşı çıkmayanların, bu gün oyları tehlikeye girince bağırıp çağırmalarının, oy karşılığı makarna, kömür, pirinç dağıtandan farklı bir tutum değildir.

Dikkat edin, oyunu satmak zorunda kalacak bir duruma gelen insanların bu durumlarına yönelik bir şey söylemiyorlar. Onların derdi, oyunu satacak kadar değersizleştirilen insanların bu oylarının satın alınması. İnsanların değersizleştirilmesine yaptıkları hiçbir vurgu yok.

Tuzu kuru olanlar için, bir kilo makarna, bir kilo pirinç, bir çuval kömür önemli olmayabilir. Ama bu ülkede bazıları için bu saydıklarım çok önemlidir.

Belki farkında değilsiniz ama bu ülkede işsizlik var.

Bazı işsiz insanlar iş başvurusu yaptıklarında işyerinin istediği belgeleri hazırlamak için gerekli olan belgelerin masrafları karşılamak için karısının yüzüğünü bozdurmak zorunda kalıyor.

Otuz milyonluk bir masrafı karşılamak için karısının yüzüğünü bozduran işsiz, işe giriş muayenesi yapan işyeri hekiminin karşısına dizleri titreyerek çıkıyor, gözlerini muayene eden, ciğerlerini dinleyen doktorun gözlerinin içerisine, doktor çok ince eleyip sık dokuma der gibi yalvarırcasına bakmak zorunda kalıyor.

Doktorun gözlerinin birisi bozuk demesi üzerine, karısının yüzüğünü satarak iş başvurusu yapan işsizin tüm zemberekleri boşalıyor. Sesi titreyerek güçlükle, işe almazlar mı doktor bey diyebiliyor.

Doktor, hayır neden almasınlar, gözlük takarak çalışabilirisin dediğinde baklayı ağzından çıkartıp ağlamaya başlıyor, bu iş için karımın yüzüğünü sattım doktor bey, karım kendisi çıkarttı verdi, şu kadar şuraya, şu kadar buraya diye ağlayarak masraflarını anlatmaya başlıyor.

Doktor şaşkın, doktor üzgün, doktor çaresiz. İnsanların bazı kötü anlarına tanık olursunuz. Bu öyle bir andır ki, siz iyi halde olmanızdan dolayı o insanın karşısında suçluluk duyar utanırsınız.

Tam da öyle bir noktaya geldik. Vicdanlı doktor, doktor olduğu, o da karısının yüzüğünü satmak zorunda olmadığı için suçluluk duyacak kadar derin bir çaresizlikle yüz yüze, vicdanlı bakkal, vicdanlı meslek iş güç sahibi herkes bu çaresizlikler karşısında aynı duyguları günde en az bir kez yaşamak zorunda kalıyor. Siyasetçi ise her zaman ki acımasızlığı içerisinde insanların çaresizliğini, insanların değersizleştirilmesini oya çevirmenin derdine düşmüş, arsızca bu durumu sömürüyor.

Bu tabloyu iyi okumak lazım. Yoksulluğun yönetilmesi dedikleri tamda bu işte. Önce yoksullaştır, çaresizleştir, sonra bu çaresizliği sömürerek kendini kahramanlaştır.