Asıl terörist kendileri, kabul dahi etmedikleri bir savaşa evlatlarımızı yolluyorlar...
6 Mayıs 1992 tarihinde Hakkari'nin Çukurca ilçesi Üzümlü Karakol'unda askerlik yaparken PKK gerillalarıyla çıkan çatışmada ölen 14 askerden biri olan Turabi Demirci'nin annesi İnsaf Demirci'nin dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal ve basına gönderdiği mektubu güncel öneminden dolayı yayınlıyoruz.
Devrimci Proletarya, Sayı:12, 1 Haziran 1992
Yıllardır baskı, yalan ve entrikalarla sürdürülen devlet politikaları halkları birbirine kırdırmaya devam ediyor. Üretim kabızlığına düştüğü zamanlarda ise bastıramadığı Kürt hareketine karşı Türk milliyetçiliğini canlandırmaya ve böylece işin içinden çıkmaya çalışıyor. Ayda yüzmilyarlar harcadığı özel timlerini geride tutup, zorla sınıra etten duvar yaptığı evlatlarımızı, eğitimsiz olduğu halde ön saflara koyarak ölümlerine açık davetiye çıkarıyor. Olan biz analara oluyor yine. Savaşçı gerillalara karşı silah bile kullanamayan halk çocukları yavrularımız, istemedikleri bir savaşın içine zorla sokuluyor. Halk çocukları diyorum, çünkü, yine fatura ezilen ve ortak kaderi paylaşan sınıfa çıkarılıyor.
Demokratlık masalı anlatan hükümeti tanımak Güneydoğu'daki politikalarında yatıyor. Ben yavrumu devlet dilediği gibi kullanıp, ölüme atsın diye doğurmadım. Dokuz ay karnımda taşıyıp bugünlere getirdiğim evladımı, hayatının baharında istemediğim bir şekilde benden alıp yaşamına mal olan bir çıkmaza sokan bu devleti kabul etmek mümkün olamaz. Evlat acısı çeken her ana, baba beni gayet iyi anlar. Madem devlet güçlüyse neden yavrularımızı maşa gibi kullanıyor, kendi hatalarını ve bunun bedelini bize ödetiyor? İnsan yaşamının hiç mi önemi kalmadı? Kaldıki oğlum Turabi Demirci istemeyerek gittiği askerlik görevinde yine istemeyerek savaşın içine sokuldu. Kaldı ki kendisi demokrat ve daha ileri düşüncede bir insandı. Devlet politikalarını eleştirir ve çözümün silahla olmayacağına inanırdı. 'Neden PKK'nin 1980 sonrası silahlı mücadeleye başladığını' sorardı hep. 'Kürtler 1980'den sonra mı ortaya çıktı?' derdi.
Bu savaş ortamının zeminini yine devletin yarattığından bahsederdi. Amaç halkları birbirine düşman etmekti. Bugün oğlumu benden alanlar bizim evladımız diyerek ona sahip çıkıyorlar. Ona sahip çıkması gereken biri varsa bu kişi benim, ailemdir. Daha ne zamana kadar acı çekeceğiz? Daha ne kadar çocuklarımızı ölüme göndereceğiz? Savaş varsa eğitilmiş özel timlerinizi savaştırın. Ama sonuçta bu da çözüm değil. Hatalarınızın faturasını daha ne kadar bize çıkaracaksınız? Ya akılca bir yolla bu işi çözersiniz ya da biz evlatlarımızı askere göndermeyelim. Oğlumu, yavrumu yitirdiğim bu olaydan sonra ben geride kalan iki oğlumu bu devlete vermeyeceğim.
Ayrıca en doğal hakkım olan bilgi edinme hakkımda gasp edildi. Olayla ilgili sağlıklı bilgi alamadım. Askeriyenin bize verdiği yanıt yetersiz ve eksikti. Olay televizyon ve basında anlatılanın aksine gelişip son bulmuş. Bu çatışmada da aciz kalan askeriye olayı yine kendi lehine kullanmaya çalıştı. Kendi imkanlarımızla ulaştığımız karakoldaki bir asker; 'nöbet görevini, içlerinde Turabi Demirci'nin de bulunduğu 14 acemi ere devrettiğini ve olay yerine askeriyenin dokuz saat sonra ulaştığını' anlattı. Yani ölen 14 asker evladımız kaderleriyle baş başa çaresizlik içinde ölümü kucakladılar. Bilmiyorum daha ne kadar yalanlarla bizi aldatacaksınız? Bu nasıl demokrasi, nasıl insan hakları anlamadım. İnsan yaşamına önem vermeyen zihniyetleri kınıyorum.
Ben İnsaf Demirci, ölen askerlerin annelerine sesleniyorum: Gelin isyanla Hakkari'ye yürüyelim. Böyle bir devlete hizmet etmesi için asker göndermeyelim. Evlatlarımızı kendimiz koruyalım. Kimse yavrusunu askere göndermesin.