Şoven faşizmin bayrağı altında toplanmaya çalışılan emekçileri ısrarla kendi bayrakları altında toplanmaya çağırmalıyız
Orak-Çekiç, Temmuz-Ağustos 2007, Sayı: 113*
Türkiye devrimci hareketini doğuran ve geliştiren, hareketin militan siyasal gelişimine kaynak oluşturan damarlardan birisi anti-emperyalist mücadele, özgürlük ve bağımsızlık için yürütülen savaşımdır.
Emperyalistlere ekonomik, siyasal ve sınıfsal olarak göbeğinden bağlı egemen sınıfların ve faşist diktatörlüğün temsilcisi militer, şoven milliyetçilerin rejimin kapana sıkışmış olmasından gelen faşist ulumalarının sahte ve ikiyüzlü karakterini göstermeliyiz. Hassas nokta, kendisi de bağımlı, yarı-sömürge bir ülkenin emperyalistlerce ezilen, aşağılanan ulusu olan Türk halkının, özellikle neo-liberalizmin hızla yıkıma uğrattığı toplumsal gericilik birikiminin yoğun olduğu bölgelerdeki kesimlerinin siyasal alandaki gelişmelerle birlikte tepkilerini gerici milliyetçi, faşizan bir biçimde göstermeye kanalize edilmeleridir.
IMF politikalarından, özelleştirmelerden, emperyalist kapitalist üretim ilişkilerinin kırı hızla çözmesi ve bunların sonucu olan işsizlik ve yoksulluğun kitlesel büyümesinden oluşan tepkiler, emperyalist neo-liberal siyasal dayatmalara karşı çeşitli düzey ve biçimlerde ortaya çıkan gerici milliyetçi tepkiler olarak saldırgan ve karşı-devrimci temelde örgütlenmektedir. Burada, emperyalist neo-liberal saldırganlıkla, karar dayatmalarıyla bir ulusun ulusal onurunun çiğnenip kışkırtılması, hem de kendisi de eziliyor olmasına karşın kendisinden zayıf olanları Kürtleri ve Ermenileri ezmiş, katletmiş olan bu ulusun çarpık bir siyasal tarih bilinciyle çelişik, gerici tepkiler vermesi vardır. Bir ulus açısından trajik bir durumdur bu.
Bugünkü durumda neo-liberal emperyalist saldırganlığa karşı çıkılmadan gerici, faşist milliyetçiliğe karşı mücadele edilemez, keza milliyetçiliğin sadece faşist şoven biçimine değil her türüne karşı mücadele edilmeden neo-liberalizme karşı mücadele edilemez!
Biz emperyalistler tarafından ezilen, kendisinden daha zayıf ulusları ezen Türk ulusunun ulusal onurunun çiğnenmesine karşı da mücadele etmeli, faşist ırkçı, militer güçlerin bundan yararlanarak emekçi kitleleri peşinden sürüklemesine izin vermemeliyiz! Ve bu noktada kendisi de "bir nebze" ezildiğinde tepki duyan bir ulusa söylenecek en doğru söz, başka ulusları ezen bir ulusun özgür olamayacağıdır.
Burjuva milliyetçiliğinin niçin halkları birbirine düşman ettiği, niçin düşmanlığın halklar arasında değil sınıflar arasında olduğu anlatılmalıdır. Ve niçin sosyalizmin gerektiği... Bağımsızlık demagojisi yapanların emperyalizmle olan göbek bağları, ekonomik, siyasal, askeri anlaşmalar karşısındaki tutumları, bu gerici ilişkileri korumak için devrimcilere karşı giriştikleri saldırılar, bunların hangi ilişkiler içerisinde örgütlendiği, bugün niçin uludukları kitlelere açıklanmalıdır. Ulusların kendi kaderini tayin etmesinin anlamını, ulusların tam hak eşitliğini niçin savunduğumuzu, burjuva milliyetçiliğinin her türünün tarihsel olarak niye işbirlikçiliğe dönüştüğünü, ulusal kurtuluşun niçin sosyal kurtuluşla iç içe olması gerektiğini döne döne anlatmalıyız.
Şovenist, milliyetçi dalganın yükselişi ve bunun emekçilere de sirayet etmiş olması ezilen Kürt ulusunun yanında saf tutmaktan bir an bile bizi alıkoymamalıdır! Bu konuda en küçük -işçilerin nasıl karşılayacağından kaynaklanan- bir tereddüt olmamalı!
PKK'nin girdiği rota ve ezilen ulus burjuvalarının işbirlikçi Türk kapitalistleri ve emperyalistlerle artan ve derinleşen bağlarını ve bölgedeki -başta Güney Kürdistan- gelişmeleri gözönünde tutarak, Kürt sorunun sosyalist demokratik çözümü yönünde açık bir tutum geliştirilmeli, Kürt emekçilerinin sınıf temelli örgütlenmesini gündemleştirmeliyiz.