Pazartesi, 5 Kasım 2007 (19 yıl 1 hafta önce)
Aşağıda NAZİ faşizmine ve emperyalizme karşı Sosyalist Anavatan'ın savunulması savaşımının adsız kahramanılarından birine ilişkin kısa bir anlatımı Radikal gazetesinden aktarıyoruz.
Neden Radikal gazetesi ve neden bugün sorusu önemli.
Avrupa'da Büyükelçilikler destekli MHP ve diğer faşist parti-odakların da katılımıyla topyekünleşerek Kürt Halkını hedefleyen kampanya, Türkiye'de periyodikleşen linç saldırıları, ev ve işyerlerinin yağmalanıp yakılması ile birleşik bir kapsamda sürdürülürken liberal kesimi eteklerinin savrulan yalımlarla tutuşması yeni bir durum değil.
Medyanın bu kesiminde saf tutanların kendi başlarına net ve doğru bir tutum almalarını ummak, aktardığımıza benzer örnekler üzerinde cepheden bir karşı duruş beklemek ne kadar hayalcilik olursa, kestirmeden küçümseyici, yoksayıcı davranışlar da bir o kadar sekter, olası destekleri uzaklaştırıcı ve safları daraltıcı tavırlardır.
Bu nedenle sınırlarımız net çizilmekle birlikte bu tür çıkışlar, bu çıkışların üzerinde gerçekleştiği dinamikler cesaretlendirilmeli. Kendilerine yönelebilecek saldırılar karşısında yalnız kalmalarına izin verilmemeli.
Diğer taraftan sınıf savaşının öncü militanları, değişen koşulların gerektirdiği yeni özellikleri kuşanmak zorundadırlar. Tabi bu geçmiş dönemlerin savaşımlarında şekillenen örgütsel ve bireysel nitelikle birlikte, onun içinde ve üzerinde gerçekleştirilmek dumundadır.
Faşizm saldırıyorsa bilinsin ki kapitalistler korkuyorlardır.
Çünkü faşizm, varolan araç, yöntem vb. ile eskisi gibi yönetmekte zorlanan/yönetemeyen kapitalizmin, elinde kalan yegane silahıdır.
Bugünkü durum bu değilse de, bunun potansiyellerini güçlü bir biçimde barındırıyor ve doğru bir öncü müdahale ile hızla bu yönde geliştilebilir. En önemli eksiklik (hedefleri doğru bir şekilde belirleyecek ve doğru zamanda doğru araçlarla) sonuç alıcı müdahaleyi gerçekleştirecek olan öncüdür. Kapitalistler ile devleti öncüye olan ihtiyacı bin kat daha büyüten bir sürece girilirken cephe gerisindeki tahkimatını güçlendirmeye girişiyor.
Hem kurumsal/örgütsel planda hem de bunu yaratacak şekilde bireysel planda yapılması gereken, yaşanılan her günün her saniyesinde, yapılan her işin içinde bunu bir an olsun gözden kaçırmamaktır.
Tarihi yapan sınıflar ise, sınıfların tarih yapan savaşımına komuta edenler de örgütler, bilinçli ve örgütlü bireylerdir.
Doğru sınıfın safında ve doğru bir duruş ile aşılmayacak engel, başarılmayacak görev ve zapedilmeyecek bir hedef yoktur.
Sınıf düşmanlarının karşı çabaları ancak, komünistlerin kinini, kendisini ve önüne dikilen sınırlarını parçalama azmini körükler.
Georgi Abramoviç Koval ve döneminin sayısız diğer dava adamlarını yaratan bu bilinçten başkası değildir. Ve bu insanların ezici bir kesiminin adı dahi duyulmadan ölmeleri bir yana sanki imkansız denebilecek işleri başardıktan sonra günlük yaşamın görevlerini de aynı gönüllülükle yüklenmelerinin ardındaki güç ne özel meziyetler, ne çok özel kişilikler olmalarıdır, işte bu "Dava Adamı" olabilme bilincinden başkası değildir.
Denizden gelen casus
Suat Taşpınar, Radikal, 4 Kasım 2007
Amerikalılar bu müthiş yaşamöyküsünden, muhtemelen tüm Oscar'ları toplayacak bir film yaparlardı. Ruslar 'Kahramanlık Madalyası' verip ardından bir kadeh şampanya içmekle yetindiler. Putin dün Novo-Ogaryovo'daki villasında hayatı hep gölgede geçen bir kahramanın adını ilk kez anıp ruhunu şad ederken, Pentagon'da oturanlar 60 küsur yıl sonra bile muhtemelen aynı hırs ve öfkeyle soluyordu.
Adı ABD'de George Koval, SSCB'de Georgi Abramoviç Koval, Rus askeri istihbarat teşkilatı GRU'da ise sadece 'Delmar', yani 'deniz'di. Yahudi ailesi daha Ekim Devrimi gelmeden gidişatı görmüş ve ABD'ye, Iowa'ya yerleşmişti. Koval 25 Aralık 1913'te orada doğdu. Ünivesitede iki yıl fizik okumuştu ki, 1930'ların büyük ekonomik krizi ailesinin varını yoğunu elinden aldı ve sefaletin pençesine düştüler. Babası, bu acımasız kapitalist dünyadan kaçıp sosyalizme sığınmayı tek çıkar yol gördü. Pasifik Okyanusu'nu gemiyle geçip SSCB'ye geri döndüler.
George Koval, 1934'te, 21 yaşındayken Moskova'ya geldi, en prestijli enstitülerden Medeleyev'de fizik okumaya devam etti ve 1939'da bitirdi. Parlak bir öğrenciydi. İmtihan edilmeye bile gerek görülmeden doktora programına alındı.
Yıl 1939'du. Dünya, yaklaşan felaketin ayak seslerini duyuyordu. ABD'de doğan, İngilizceyi ikinci anadili olarak konuşan, kafası zehir gibi çalışan bu genci Stalin'in istihbarat birimleri elbette laboratuvarında unutma lüksüne katlanamazdı.
İşte Oscar'lık filmin senaryosu o saatten sonra yazılmaya başlandı. ABD'nin çok gizli bir projede atom bombasını üretmek için uğraştığı SSCB'ye malum olmuştu. Stalin bu sırrın ele geçirilmesini istiyordu. Kızılordu'nun istihbarat örgütü GRU, uygun adayı bulmakta zorlanmadı. Her şeyiyle Amerikalı olan Koval'ı alıp dört dörtlük bir casus olarak eğitti. 1940'ta illegal yollardan Koval ABD'ye sokuldu. Ve imkânsız başarıldı: CIA'in, temizlikçisini bile defalarca güvenlik soruşturmasından geçirdiği, atom bombasını üretmek üzere oluşturulan 'Manhattan projesi' ekibine genç Sovyet casusu fizikçi olarak alınmayı başardı! Oak Ridge'deki atom merkezinde, sırların tam göbeğinde bir 'kızıl casus' cirit atıyordu.
Sonrası zaten çorap söküğü gibi geldi. 2. Dünya Savaşı biterken, ABD, Japonya'ya ilk bombaları atarken, Koval tüm hayati bilgileri Moskova'ya aktarmıştı. Görev tamamlanmıştı ve 'Delmar' 1948 sonunda memlekete, ailesine döndü. Ve 29 Ağustos 1949'da yerel saat sabahın 7'sini gösteririken, Kazakistan'ın bozkırlarında ilk Sovyet atom bombası başarıyla patlatıldı.
George Koval ya da Georgi Abramoviç Koval ya da 'Delmar'ın hayatının bundan sonraki kısmından, casus filmlerine konu olacak başka malzeme çıkmadı. Ama zaten o sekiz yıl her şeye bedeldi. 1949'da Kızılordu'daki görevinden ayrılıp Moskova Fizik Tekonolojileri Enstitüsü'ne, sakin bilimsel hayatına geri döndü. Başarılı bir bilimadamı, çok sevilen bir ğretmen ve Spartak Moskova'nın maçlarını kaçırmayan bir futbol tutkunu olarak yaşadı. İsmi zaten medyada hiçbir zaman anılmadı, cismi de ortalıkta görülmedi. Onun varlığını kitleler 31 Ocak 2006'da, 94 yaşındayken Moskova'da öldüğünde öğrendi. Ölümünden birkaç gün önce kendisini ziyarete gelen GRU yetkilisine, "Artık benden söz etmenizde bir mahzur yok" demişti.
22 Ekim 2007'de Başkan Putin, 'George Abramoviç Koval'i vatana üstün hizmetinden ötürü altın kahramanlık madalyası 'Altın Yıldız' ile ödüllendiren kararnameyi imzaladı. Onun, 'vatan savunması için verdiği eşsiz hizmeti' övdü. Hayatta kimsesi kalmadığı için, madalyası askeri istihbarat teşkilatı GRU'nun müzesine yollandı. Moskova'da bu dokunaklı ödül töreni olurken, Washington'da muhtemelen 'büyük sırrı' vaktiyle Ruslara bu kadar kolay kaptırmanın utancı bir kez daha hatırlandı.
Benim tek umudum, bir gün ajansların şöyle bir haber geçmesi:
'Ünlü casus Georgi Abramoviç Koval'ın anılarını yazdığı günlüğü bulundu ve kitap olarak basılıyor.' İşte o zaman Le Carre'yi kıskandıracak, Cambridge Beşlisi'nin pabucunu dama atacak bir şeyler okuruz belki!
Ve son olarak;
Marksist tarih anlayışı, ne kadar kahramanca ve olaylar üzerinde belirleyici etkide bulunulmuş olursa olsun, tek başına bireylerin eylemlerini merkeze alarak değerlendirmeleri de, bu eksende bir yazım çalışmasını da reddeder.
Temel ve belirleyici dinamik, çıkarları uzlaşmaz karşıtlık içindeki sınıfların savaşımıdır.
En dezavantajlı, nesnel açıdan en çıkışsız görünen koşullarda dahi, bireysel bazda buzun kırılıp yolun açıldığı eylemlerin öznelerini yaratan esas dinamik; işte, bu uzlaşmaz karşıtlıkta doğru tarafta olmaktır.
Sömürülen, bu sömürünün maksimize edilmesi amacıyla uysallaştırılmasının sağlanması için ezilen, karşı çıkışının engellenmesi için tek tek bireylere kadar parçalanan bugünün proletaryası, tarih denildiğinde de, kahramanca eylemlerin neferleri denildiğinde de kendi sınıfının dışına bakmaya koşullanmaktadır.
Bu durum; andığımız nedenlere ek olarak proletayanın, kuşak kopukluğu ve militan bir sosyalist öncülükten mahrum olması dolayısıyla normal olmakla birlikte asla doğal değildir.
Proletarya kendisinden başlayarak ezilen tüm emekçi sınıf ve ulusların kurtuluşunu gerçekleştirecek eyleminde; ihtiyaç duyduğu tüm şeyleri, öznesinin kendisi olduğu yaşamın yenüretimi etkinliğinde ve bu etkinliğin kendisinden önceki nesillerin proletaryasının savaşımlarında bulabilir.