Salı, 6 Kasım 2007 (19 yıl 6 gün önce)
ABD, Türkiye'ye ayar çekti; sınır ötesi operasyon mu dediniz? Benim istediğim sınırlarda, benim istediğim zamanda, benim istediğim çapta... ABD'nin, Güney Kürdistan'a askeri operasyon hazırlığı içindeki Türkiye'ye çektiği ilk ayar bu oldu. İkincisi ise Türkiye'nin Kürt Federe Yönetimi'ne karşı tutumu da efendisi ABD'den yine veto yedi. 5 Kasım görüşmesinden çıkan sonucun özeti budur.
Sınır ötesinde ABD sınırları
Başbakan Erdoğan ile Bush'un Beyaz Saray'daki görüşmesinden sonra yapılan ortak açıklamalarda
"günlük istihbarat ağının kurulması ve iki ülke genelkurmayı arasında aktif bir mekanizmanın oluşturulması" üzerinde mutabakata varıldığı belirtildi.
PKK'ye karşı kapsamlı bir askeri operasyon yerine daha çok sınırlı nokta operasyonları, hava saldırıları ile
"PKK'nin finans kaynaklarının kurutulması, lojistik desteklerinin kesilmesi, havadan teknolojik gözetim-denetim" gibi PKK'yi sınırlamak, hareket kabiliyetini düşürme mahiyetindeki önlemlerle yetinildiği anlaşılıyor.
Bir gazetecinin,
"Türkiye operasyon yaparsa tepkiniz ne olur?" şeklindeki sorusu üzerine Bush
"Ben, varsayıma dayalı sorulardan hoşlanmıyorum" diyerek Başbakan Erdoğan'ın günlerdir yüksek perdeden
"ABD'den izin almayız", "ABD'ye rağmen gireceğiz, ilişkiler inceldiği yerden kopsun" atıp tutmalarını ise bir
"varsayım"a indirmiş oldu.
İşbirlikçi işbirlikçiyle iyi geçinmeli
Görüşmenin dikkat çekici en önemli noktalarından birisi de Güney Kürdistan yönetimine karşı tutum konusu oldu. Erdoğan görüşmeden sonraki konuşmalarında
"tezkerenin sadece PKK'yi kapsadığı, kesinlikle Iraklıları ve sivilleri hedeflemediği"ni birkaç defa vurgulamak zorunda kaldı. Gazetecilerden gelen -güdümlü olduğu işareti veren- sorular üzerine de
"Barzani'ye güvenmek zorundayız" mealinde cevaplar verdi. Anlaşılan Oval Ofis'te bu konuda kesin sınır çekilmişti: Bölgesel Kürt Yönetimine dokunmayacaksın!
Bilindiği gibi Gabar ve Oremar çatışmalarından sonra resmi yetkililer de açık bir dille Kürt yönetimini hedef haline getirmiş ve olası operasyonun onları da kapsayacağı söylenmişti. Başbakan Yardımcısı ve Hükümet Sözcüsü Cemil Çiçek, Barzani'yi
"terör destekçisi, dolayısıya terörle mücadelenin hedefi" ilan etmişti.
"Artık hedefimiz Barzani, sıra F-16'larımızda" diyen Ertuğrul Özkök'e Genelkurmay Başkan'ı Yaşar Büyükanıt ve Cumhurbaşkanı Abdullah Gül de destek vermişlerdi. Ki bu yeni hedef saptaması tesadüf değildi. Türkiye'de milliyetçi basın ve emekli generallerin sık sık dile getirdiğini, geçen yıl Genelkurmay Başkanı ve Kara Kuvvetleri Komutanı da Güney Kürdistan'da gelişen Kürt devletleşmesini,
"Türkiye'nin varlığına ve bekasına yönelik başlıca tehdit" olarak algıladığını deklare etmişti. Ordunun bu açıklamalarından sonra Başbakan Erdoğan geçen yılın son günlerinde yaptığı bir konuşmada
"2007 yılında dış politika önceliğimiz AB değil, Irak olacak" diyerek bu yeni
"tehdit"e karşı harekete geçeceklerinin sinyalini de vermişti.
Cumhurbaşkanlığı seçimi, muhtıra, erken seçim vs. derken
"dış politika gündeminin öncelikli konusu Irak" ancak yılın son çeyreğinde gündeme gelmişti. Hedef Kürt devletleşmesini engellemek, Kerkük'ün Kürdistan Bölge Yönetimine devredilmesini engellemek ve bunlara bağlı olarak Irak'ta federal yönetim yerine merkeziyetçi bir yapının kurulması... Ama onda da kaldırdıkları taşı ayaklarına düşürdüler. ABD, Irak'taki en sağlam işbirlikçilerini, bu aşamada satmanın faturasının olası kazançlarından daha fazla olacağını hesap etmiş olacak ki açık bir dile, hayır, dedi. Hatta, Beyaz Saray, esir Türk askerlerinin serbest bırakılmasında Kürt yönetiminin oynağı role işaret ederek PKK'ye karşı, Kürdistan Bölge Yönetimi ile ortak çalışmanın faydalı olacağını belirterek Türkiye'ye açık bir mesaj da vermeyi ihmal etmedi.
Sonuç olarak Türkiye son haftalarda tezkere ve operasyon tehtidi ile bölgede izlediği yüksek gerilim politikasında ne PKK'ye karşı tutum, ne de asıl tehdit belledikleri Kürt yönetimini tanımama tavrı, Kerkük'ün Kürt idaresine devredilmemesi ve Irak'taki federasyonun daha merkezi bir yapılanmaya doğru çekilmesi gibi hedeflerinde istediğini almış değildir. Hatta tam tersine kendi kazdıkları kuyuya düşer gibi Kürt sorunu üzerindeki inisiyatiflerini biraz daha zayıflatan, ama ABD'ye Irak'takinden sonra Türkiye'deki Kürt sorununda da yeni bir inisiyatif kanalı açan bir sürecin önünü açmış oldu. Gelinen aşamada artık Kuzey Kürdistan'da bir aktör daha var demektir. Şimdiye kadar dolaylı bir rol oynayan ABD emperyalizmi bundan sonra -geçen yıl oluşturulan üçlü, PKK ile mücadele koordinasyonu ile ilk adımı atılan- doğrudan bir rol oynayacaktır.
Bu süreç bitmedi, dosyalar yeniden açılacak
Burada altını çizerek belirtelim; Türkiye'nin Kürt devletleşmesini frenleme, önümüzdeki bahara ertelenmiş olan Kerkük'ün statüsünün belirleneceği referandum sürecine doğrudan müdahale, sınır ötesi operasyon vd. dosyalarının 5 Kasım zirvesiyle çöpe atıldığı düşünülmesin.
Türkiye burjuvazisi, sözkonusu gündemler önceliğiyle Ortadoğu'da akıp giden GOP sürecine daha ilerden bir işbirlikçilik temelinde katılma konusunda kararlıdır. Bugüne kadar lojisitik destek ve üs olarak kullanılan Türkiye, önümüzdeki yıl kimi taviz ve kırıntılara karşılık Ortadoğu'daki işgal ve savaş cangılına girmeye adaydır. Washington'da dönen pazarlıkların arkasında bu tarz bir planın olduğundan kimsenin kuşkusu olmasın. Bu yüzden, önümüzdeki haftalarda PKK'nin Güney Kürdistan'daki kamplarına yönelik kısmi hava operasyonlarıyla sürecin tamamlandığı izlenimi verilecek olsa bile bu işin böyle kapanmayacağı ortadadır.
Muhtemelen önümüzdeki bahar aylarıyla birlikte, bugün rafa kaldırılmış görünen dosyalar yeniden açılacak. Bu, sadece işbirlikçi Türkiye burjuvazisinin değil ABD emperyalizminin de bölge politikasında bundan sonra daha çok istismar edeceği bir sorundur. Sınır ötesi operasyon tezkeresi ile başlayan, İstanbul'da yapılan genişletilmiş Irak'a komşu ülkeler zirvesi ve 5 Kasım zirvesine varan süreç, ABD emperyalizminin Türkiye'ye karşı Kürt kozunu; Kürt işbirlikçilerine karşı da Türkiye'nin saldırı tehditini kullanarak Irak'tan sonra İran ve Suriye'ye dönük hesaplarında ihtiyaç duyduğu her iki işbirlikçisini kullanmaya hazır konumda tutma planını da netleştirdi.
Emperyalizm işçi sınıfı ve emekçi halkların düşmanıdır
Bunu görmeli; ABD emperyalizmini Kürtlerin dostu ve hamisi olarak görme gafletine kimse düşmemelidir. Dahası ABD'nin gerektiğinde Kürt işbirlikçilerini, tıpkı 1974'te olduğu gibi feda edeceğini de unutmamak lazım.
Dolayısıyla ne PKK, ne de ezilen Kürt halkı ABD emperyalizminin bu süreçte oynadığı role, Türkiye'nin sınır ötesi operasyon istemini frenleyici tutumuna kanmamalı. Özellikle Bush'un Erdoğan'la görüşmeden sonra yaptığı
"PKK teröristir. PKK Türkiye'nin, ABD'nin, Irak'ın düşmanıdır" sözleri asla unutulmamalı. Bu sözler Türkiye işbirlikçi rejimine verilmiş bir teminattır. Bu sözler ne Türkiye'nin sınır ötesi operasyon arayışının, ne de emperyalizme dayanarak Kürt halkına karşı yürüttüğü kirli savaşının bitmeyeceğinin teminatıdır aynı zamanda.
Kürt halkının, Türkiye işçi sınıfı ve emekçilerinin buradan çıkaracağımız sonuç ancak şu olabilir: İşbirlikçi Türkiye ve ABD, Kürt halkının düşmanıdır; Türk işçi ve emekçilerinin düşmanıdır. Hiçbir politikaları, atacakları hiçbir adım ezilen Kürt halkının, Türkiye işçi sınıfı ve emekçilerinin yararına olamaz. Tam tersine Ortadoğu'daki bütün halklar için kan ve gözyaşı, açlık ve sefalettir onların getirdiği. Bu yüzden emperyalizmin hayatımızı cehenneme çeviren savaş ve işgal planlarına karşı durmalı; işçilerin birliği, halkların kardeşliği şiarıyla mücadele etmeliyiz.