Pazartesi, 19 Kasım 2007 (18 yıl 11 ay önce)
ÖDP Genel Başkanı Ufuk Uras, İstanbul'da bir basın açıklamasıyla PKK'ye "silahı bırak" çağrısı yaptı. Meydandan Tünel'e gerçekleştirilen yürüyüşün ardından yapılan açıklamada, "Bir sıfır noktası ilan edin, herkesin silahı bırakarak toplumsal yaşama katılmasının önünü açın" diyen Uras ve ÖDP toplumsal parçalanma olarak tanımladığı bugünkü durumun 90'ların Bosna'sını andırdığını belirterek bir "iç çatışma" tehlikesi yarattığını belirtti.
Kürt sorununun çözümsüzlük halinin toplumsal bir parçalanma yaratığını da söyleyen Uras, "Toplumda linç kültürü yaygınlaşıyor. Ülkemiz, Bosnalaşma, etnik temelli bir iç çatışmaya sürüklenme tehlikesi yaşıyor. Bosnalaşma tehlikesine karşı bir arada yaşamı savunma inisiyatifleri oluşturacağız" demekle yetinemeyip tüm bu cevval çaba süresince dilinin altında gizlediği baklayı “PKK'ya sesleniyoruz, silahlı saldırılardan, bombalamalardan ve mayınlamalardan vazgeçin” diyerek çıkardı.
Çift taraflı kıskaç
Bir kez daha Kürt halkına karşı devlet terörünün tırmandırıldığı günlerdeyiz. Sudan gerekçeler, faşizmin işbirlikçi propagandacı ve kışkırtıcıları olan gazeteler eliyle DTP'li kadın parlamenter Fatma Kurtulan üzerinden başlatılan kirli savaş sürüyor. Neredeyse hergün yeni bir fotoğraf, film, tarihi ve öznesi belirsiz açıklamalar en uygun anda kitlelerin üzerine boca ediliyor. Bilinçler bulandırılıp, üzerine çarpı atılmış kişi ve kurumlar hedef tahtasına çakılıyor.
Tüm bunlar sınır ötesi saldırganlıklarıyla dağlarda gerillaların tıpkı 90'lı yıllardaki gibi delik deşik edilmiş, yakılmış bedenlerinin fonu üzerinde gerçekletiriliyor.
Kürt köylü ve emekçilerine, "
Türkçe konuş, dilekçeni, resmi yazışmalarını ya Türkçe yap ya da canın cehenneme" dendiği bir kesitte, faşist güruh tekrar tedavüle sokuluyor.
İster üniformaları içinde ister sivil kıyafetlerle maskelenmiş olsunlar, ırkçı tedhiş timleri tüm toplumu provoke etmeye çalışıyorlar. Türkiye proletaryasını, "Kürt esnaftan
alışveriş yapma" kampanyalarıyla açık açık hiçliğin kanlı çukurlarına çağırıyorlar.
Ankesörlü telefonlardan Kürtçe konuşan çocuklu kadınlar, inşaatlarda Kürtçe türkü söyleyen işçiler saldıya uğrayıp linç dehşeti yaşatılıyor.
İşte bu kesitte, olmazsa olmaz haliyle kendini dayatan dik ve net bir duruşun yartıcılarının cesetleri, varoluşunu savaşanların ödedikleri bedellere borçlu olan reformist hiçlik tarafından tekmeleniyor.
Direngen Kürt işçileri ve köylülerinin oylarıyla girebildikleri parlamenter kisvesiyle yaptıkları bu açıklamalar, tam da faşizmle paralel bir akıl yürütmeyle sorunu gerillanın silahına ve eylemine bağlıyor. Devleti ve sivil faşist çeteleriyle kapitalistlerin saldırılarının hedefi olmamak için sırtlarına basa basa geldiği Kürt halkından ne kadar ayrı olduğunu ispatlamaya çabalamakla yetinemiyorlar,
"Bakın sizinle aynı şeyleri söylüyor ve istiyoruz" demeye getiriyorlar.
Tarih kimbilir kaçıncı kez Komünist Enternasyonal'i haklı çıkarıyor. Faşizme karşı mücadele reformizme karşı mücadeleden ayrılamaz.